Οι Ολυμπιακοί αγώνες θεωρούνται το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός και ανοίγοντας η αυλαία του 29ων Ο.Α., παρακολουθήσαμε ένα ασυνήθιστο υπερθέαμα!
Ένα φανταχτερό γεγονός με πολύ φως που διαρκεί όμως λίγο. Η λάμψη του τόσο εκτυφλωτική, αλλά αυτό φτάνει να σκεπάσει όλη την σαπίλα που υφαίνεται γύρω του;
Μπίζνες, ντόπιγκ, πολιτική! Ένα Ολυμπιακό Marketing!
Μια μάχη μεταξύ ιστορικής μνήμης και σύγχρονου business plan, όπου τα κέρδη και η πολιτική είναι υπεράνω όλων!
Στο «Αρχαίον Πνεύμα Αθάνατον» βρέθηκε η Αχίλλειος πτέρνα, που δεν είναι άλλο από το κέρδος και την πολιτική.
Αλήθεια τι είναι οι Ο.Α. και πόσο οι Ο.Α. της Αρχαίας Ελλάδας ανήκουν οριστικά στο παρελθόν;
Στην αρχαιότητα, «Ολύμπια» ήταν οι αθλητικοί Αγώνες που γίνονταν κάθε τέσσερα χρόνια στην Ολυμπία, προς τιμήν του Ολυμπίου Δία. Η σωματική άσκηση θεωρούνταν από τους αρχαίους Έλληνες μοναδική για την διατήρηση του υψηλού φρονήματος, γενναιότητας, ακαταπόνητου σώματος και κοφτερής σκέψης. Η σωματική άσκηση για τους αρχαίους Έλληνες ήταν η «αρχή του παντός» και θεωρούσαν ότι ο άνθρωπος ολοκληρώνεται με την σωματική άσκηση και την μουσική. Στους Αγώνες επικρατούσε πνεύμα συναγωνισμού και άμιλλας και αυτό το πνεύμα ήταν κυρίαρχο σε όλες τις δραστηριότητες των Ελλήνων.
«Αίεν αριστεύειν και υπείροχον άλλων», ήταν η παραίνεση του Πηλέα στον γιό του Αχιλλέα πριν φύγει για την Τροία και αυτό καθορίζει την στάση των Ελλήνων στην ζωή και στα ιδανικά!
Οι Αγώνες καταργούνται οριστικά το 393 μ.Χ. επί Θεοδοσίου Α΄και το 426 μ.Χ. καίγονται κτίσματα και ιερά με διάταγμα του Θεοδοσίου Β΄, αλλά στο πέρασμα των αιώνων και στην μακρόχρονη δουλεία των Ελλήνων, τα αρχαία μνημεία, τα σημερινά ερείπια, μαρτυρούσαν την Ελληνική μεγαλοφυΐα. Αυτός είναι δεσμός με τον πολιτισμένο κόσμο διαχρονικά.
Στην νεότερη και ελεύθερη πλέον Ελλάδα, κατανοήθηκε ότι οι διεθνείς αθλητικοί Αγώνες συνδέονται στενά με την διανοητική, πολιτική, εμπορική και βιομηχανική πρόοδο και έτσι έχουμε την αναβίωση των Ο.Α. το 1896 στην Αθήνα.
Αγώνες πάνω στο πνεύμα της φιλοσοφίας, της φιλίας, της άσκησης, της άμιλλας, της άθλησης, του ήθους, της εκεχειρίας!
Όλες μαζί οι Ολυμπιακές Αξίες, δίνουν το μήνυμα της ειρήνης για ένα καλύτερο αύριο. Αυτό πίστευαν οι πρωταγωνιστές της αναβίωσης των σύγχρονων Ο.Α.
Μπορεί η Ολυμπιακή Ιδέα να θέλει όλες τις φυλές ενωμένες κάτω από την σκέπη του αθλητισμού, χωρίς πολέμους, πυρηνικές καταστροφές, μίση και διχόνοιες!
Μπορεί ο Πιέρ ντε Κουμπερτέν να μην πίστευε ότι οι αθλητές θα ήταν σήμερα επαγγελματίες και η αντοχή τους θα στηριζόταν στα αναβολικά!
Μπορεί η εκεχειρία να ήταν «νόμος» απαράβατος για την τέλεση των Αγώνων, αλλά σήμερα, στην εποχή της εμπορευματοποίησης, όλα είναι ουτοπία!
Οι πολεμικές συγκρούσεις που άρχισαν με την τελετή έναρξης των Ο.Α. μεταξύ Γεωργιανών και Ρώσων στην Οσετία και οι συνεχιζόμενες επιχειρήσεις στο Ιράκ και αλλού, δείχνουν την πραγματικότητα!
Οι 29οι Ο.Α. του Πεκίνου ήταν επεισοδιακοί από την έναρξη της Ολυμπιακής Λαμπαδηδρομίας. Μεγάλα προβλήματα αντιμετώπισαν οι κατά τόπους δυνάμεις ασφαλείας στην πορεία της Ολυμπιακής Δάδας, εξ αιτίας διαδηλώσεων υπέρ της ανεξαρτησίας του Θιβέτ. Επεισόδια που βάφτηκαν με αίμα και κατά την διάρκεια τέλεσης των Αγώνων.
Μια αναδρομή στις διοργανώτριες χώρες δείχνει το « άτοπον» των σύγχρονων Ο.Α., όπου κυριαρχεί η σκοπιμότητα, η προπαγάνδα, η πολιτική, η εμπορευματοποίηση!
Μπορεί η λάμψη της τελετής έναρξης των 29ων Ο.Α. στο Πεκίνο να θάμπωσε την υφήλιο, αλλά πίσω από την λαμπερή πλευρά κρύβεται η πλέον σκοτεινή της πλευρά.
Η Κίνα είναι μια χώρα με τόσο εμφανές πρόβλημα δημοκρατίας, που δεν σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και το περιβάλλον, όπου το Ολυμπιακό Marketing έδειξε ότι οι Ο.Α. ήταν σχεδόν πάντα μια πολιτική εκδήλωση!
Ζούμε σε έναν κόσμο κυνικό, όπου και αυτό το όνειρο τσαλακώνεται.
Η ΔΟΕ ήδη έχει εκδώσει οδηγία ακόμη και για το τι θα φορούν πάνω τους οι αθλητές. Στην θύμηση τους, σίγουρα οι δυο μαύροι αθλητές (Τόμ Σμίθ και Τζόν Κάρλος), όπως και ο Αυστραλός (Πίτερ Νόρμαν), στους Ο.Α. του 1968 στο Μεξικό.
Οι δυο Αφροαμερικανοί αθλητές ανέβηκαν στο βάθρο των νικητών με υψωμένες γαντοφορεμένες γροθιές και χαμηλωμένο κεφάλι, διαμαρτυρόμενοι για τον ρατσισμό και την ανέχεια στις ΗΠΑ. Μια κίνηση που απαιτούσε αξιοπρέπεια για τους μαύρους. Ο Αυστραλός Πίτερ Νόρμαν φορούσε μια κονκάρδα του αμερικανικού κινήματος για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και οι τρείς πλήρωσαν ακριβά για την κίνηση τους αυτή!
Να θυμηθούμε ότι το 1968 ήταν η χρονιά των μεγάλων γεγονότων που συγκλόνισαν τον κόσμο.
Ο Γαλλικός Μάης, η Άνοιξη της Πράγας, η κορύφωση του πολέμου στο Βιετνάμ και το αντιπολεμικό κίνημα, η δολοφονία του Μάρθιν Λούθερ Κίνγκ και Τζ.Φ. Κένεντι.
Το παζλ της βίας ολοκλήρωσε τότε η αντιδραστική κυβέρνηση του Μεξικού, λίγο πριν την έναρξη των Ο.Α., δολοφονώντας πάνω από 400 φοιτητές που διαμαρτύρονταν για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Μεξικό. Ο πόλεμος έχει κάποια εντιμότητα. Σκοτώνεις και σε σκοτώνουν. Σε μια σφαγή όμως, απλά σε σκοτώνουν.. Και στο «Ολυμπιακό» Μεξικό σκότωσαν πάνω από 400!
Ξοδεύονται δισεκατομμύρια για τις Ολυμπιάδες, όταν οι λαοί πεθαίνουν από την πείνα. Οι φοιτητές διαμαρτυρήθηκαν για τα αυτονόητα και πέθαναν. Ήταν το τίμημα του ονείρου!. Και φυσικά η Ολυμπιάδα έγινε, χωρίς καμιά αντιπροσωπεία να διαμαρτυρηθεί, να αποχωρήσει!
Στις 23 Ιούνη 1894 αποφασίστηκε η αναβίωση των Ο.Α. με πρώτη διοργανώτρια χώρα την Ελλάδα του 1896 και την ημέρα αυτή γιορτάζεται το Ολυμπιακό πνεύμα. Ας θυμόμαστε τουλάχιστον την αγόρευση του Δ.Βικέλα στο συνέδριο του Παρισιού: «…Στην Αθήνα έχουμε να δείξουμε μνημεία και τα ερείπια της αρχαιότητας και να σας οδηγήσουμε στους τόπους όπου τελούσαν οι αρχαίοι Έλληνες τους Αγώνες τους…».
Τα ερείπια εκείνα είναι και το μόνο αληθινό που απομένει, διότι η Ολυμπιακή Ιδέα έχει δολοφονηθεί προ πολλού, από τις μπίζνες, το ντόπινγκ, την πολιτική!
Διαμαντής Θ. Βαχτσιαβάνος
