Η ιστορία ως ανθρωπολογική επιστήμη, ανήκει στα φρονηματιστικά μαθήματα του Σχολείου. Είναι επομένως πολύ χρήσιμη και στην επιστήμη της αγωγής γενικά και ειδικότερα στον τομέα της Εθνικής αγωγής. Η γνώση ιδιαίτερα της εθνικής ιστορίας, όπου προβάλλονται και οι αρετές αλλά και οι αδυναμίες του Γένους.
Αυτό οδηγεί στην πραγματική αυτογνωσία και σε ανάλογα θετικά ή και αρνητικά συμπεράσματα για την περαιτέρω σωστότερη κατά το δυνατό πορεία του στο παρόν και το μέλλον.
Επι πλέον η μύηση σε κάποιο βαθμό στην ιστορία των γειτονικών λαών και της συμπεριφοράς τους απέναντί μας, καθώς και της παγκοσμίου ευρύτατα τοιαύτην προετοιμάζει τους νέους στην ομαλή και επιτυχέστερη προσαρμογή τους, κατά τους σημερινούς καιρούς που ύστερα από την ιλιγγιώδη τεχνολογική ανάπτυξη οδηγούν τους λαούς σε άμεση επαφή και επομένως σε αντίστοιχη αλληλεπίδραση ακόμη και σε αντίστοιχη εξάρτηση και σύσφιξη και ένωση περιφερειακών λαών (ΕΟΚ).
Το Ελληνικό έθνος δεν είναι ως γνωστό μόνο δημιουργός της σημαντικής ιστορίας με τον τελειότερο ανθρώπινο πολιτισμό, πρότυπο για τους άλλους λαούς αλλά και της ιστορίας ως επιστήμης.
Επεσήμανε μάλιστα ο Ευριπίδης και τη σημασία για την αγωγή του ανθρώπου, που οδηγεί στην ευτυχία.
«Όλβιος όστις ιστορίας έσχε μάθησιν».
Οι αρχαίοι Έλληνες έχοντας επίγνωση του σημαντικού έργου τους το οποίο θεωρούν ότι ως «κτήμα ες αεί» είναι και για ανάλογη «διδασκαλία» και αγωγή.
Στην ιστορία ειδικότερα εμβάθυναν περισσότερο το νόημα και τη σημασία της. Ο πατέρας της ιστορίας Ηρόδοτος συνέβαλε ως γνωστό και κληροδότησε τον παρακάτω κλασικό ορισμό της αφετηρίας και της προόδου έκτοτε της ιστορικής επιστήμης.
«Ιστορίτης απόδεξις ήδε ως μήτε τα γενόμενα εξ ανθρώπων τω χρόνω εξίτηλα (ξεθωριασμένα, λησμονημένα) γένηται, μήτε έργα μεγάλα τε και θαυμαστά, τα μεν Έλλησι, τα δε βάρβαροισι αποδεχθέντα ακλεά γέννηται, τα τε άλλα και δι ην αιτίην επολέμησαν αλλήλασιν».
Αλλά και άλλοι ιστορικοί όπως ο Θουκιδίδης, Ξενοφών, Πολύβιος διατύπωσαν ορισμούς για τη σημασία της ιστορίας.
Την προσφορά αυτή ιδίως των αρχαίων Ελλήνων στην ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της, που διασώθηκε και δια της ιστοριογραφίας αναγνωρίζουν ποικιλότροπα και τα πιο εκλεκτά πνεύματά της.
Ο ιδρυτής του ανθρωπισμού W. Jaeger αφού εξυμνεί μεταξύ των άλλων την προσφορά όλων των ειδών της Αρχαίας Ελληνικής ποίησης, της φιλοδοξίας, της τέχνης τονίζει ότι η ιστοριογραφία αποκαλύπτει για πρώτη φορά την αιώνια πάλη μεταξύ δικαίου και δυνάμης ως την ουσία της πολιτικής ζωής και αλλού τονίζει «όλοι οι λαοί έχουν βεβαίως αγωγή αλλά οι Έλληνες έχουσι μόρφωσιν».
Ο μεγάλος παιδαγωγός και φιλόσοφος Ed. Spranger επιλέγει: «Το Ελληνικό βίωμα έχει αιώνια σημασία και συνδέεται με όλο το θέμα της μορφώσεως.
Κατά τις δύο τελευταίες χιλιετίες μόνο ο Χριστιανισμός τον οποίο οι Έλληνες έγκαιρα ενστερνίσθηκαν «ίνα δοξασθή ο Υιός του ανθρώπου», απετέλεσε χρυσή τομή στην ιστορία της ανθρωπότητας, όσο φυσικά εκείνη τον αξιοπόιησε για τη σωστή ιστορική έρευνα του παρελθόντος και την ορθή προοπτική για το μέλλον της.
Έτσι ο Ελληνισμός σε συνδυασμό και με το χριστιανισμό δεν άφησε και στον τομέα αυτόν της ιστορίας για τους μεταγενέστερους, παρα ελάχιστα να ΄΄πρωτοτυπήσουν΄΄ ιδίως στη φιλοσοφία της ιστορίας, ως προς την ορθή αντιμετώπιση της ερεύνης και της αξιοποίησης του ιστορικού γίγνεσθαι.
Για τους Έλληνες όμως η ιστορία εφόσον διδάσκεται σωστά και επαρκώς, πέρα του γνωσιολόγου και φρονηματιστικού ευρύτερα σκοπού που αποτελεί και ερέθισμα επι πλέον για μια πραγματική αυτογνωσία, όπως τονίσθηκε προϋπόθεση για ένα σωστό εθνικό προσανατολισμό, για τόνωση του υγιούς πατριωτισμού και ομαλή ένταξη των νέων μα στην εθνική αλλά και στην ευρύτερη Ευρωπαϊκή ακόμα και οικουμενική κοινότητα, σύμφωνα πάντως με τα δοκιμασμένα για το έθνος μας και δαχρονικά Ελληνοχριστιανικά και μάλιστα Ελληνορθόδοξα ιδεώδη.
Στα σημερινά λοιπόν επίσημα σχολικά βιβλία δεν διατηρήθηκαν σεβαστές οι τόσο απλές και θεμελιώδης αλήθειες.
Διότι εκτός από τις άλλες αισθητές παραλήψεις, ανακρίβειας κτλ. Ίσως από άγνοια αυτές εισέδυσαν στη γενική εκπαίδευση στοιχεία τα οποία είναι αντίθετα προς το ελληνοχριστιανικό πνεύμα και φθοροποιό στα θεμέλια της εθνικής παιδείας.
Εύκολα νομίζουμε συνάγονται πλέον τα σχετικά συμπεράσματα για το άμεσο δυνατόν ΄΄δέον γενέσθαι΄΄, προς αποκατάσταση της ιστορίας στα σχολεία και ως βιωματικού και φρονηματικού μαθήματος και μάλιστα στον τομέα της πατριωτικής και εν γένει αγωγής, μέσω των προτερημάτων αλλά και των μειονεκτημάτων, ως μεγάλης ιστορικής φυλής, που οδηγούν και στην αυτογνωσία λίαν απαραίτητη για το μέλλον.
Για να καθίστανται οι νεότερες γενεές περισσότερο εξοπλισμένες ηθικά και πνευματικά και για να μπορούν να ανταποκρίνονται αποτελεσματικά στις απαιτήσεις των καιρών, οφείλουν να γνωρίζουν σαφώς και τα εκάστοτε φλέγοντα εθνικά θέματα και βασικά εκείνα της εξωτερικής πολιτικής τα οποία ανάγονται και στο μάθημα της ιστορίας.
Και τέτοια υπαρκτά ή μη αλλά δημιουργούμενα κυρίως από τα γειτονικά κράτη είναι:
Το Κυπριακό, του ΄΄Αιγαίου΄΄ η Μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και γενικά ο Ισλαμισμός που θα είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος του μέλλοντος.
Το ψευδοκράτος των Σκοπίων, που παραποιεί ασύστολα την Ιστορία και σφετερίζεται σύμβολα και ονόματα του Μακεδονικού Ελληνισμού.
Η επίγνωση αυτή της εθνικής μας ιστορίας με ολόκληρη την εθνική κληρονομιά, άτρωτη κατά το δυνατόν από οποιεσδήποτε ξένες προς την ελληνική πραγματικότητα ιδεολογίες και σκοπιμότητες θα μας κρατήσει ως φυλή αλώβητη, αλλά και ως φάρο στην Ευρωπαϊκή καθώς και την ευρύτερη οικουμενική κοινότητα.
Η ευθύνη όλων μας είναι μεγάλη. Ας την αναλογισθούμε και ανάλογα, να προχωρήσουμε και μάλιστα έγκαιρα κατά τους οριακούς αυτούς καιρούς.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
