Είναι αναπόφευκτο ο ΣΥΡΙΖΑ να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Την διαπίστωση αυτή δεν την κάνει ούτε η Αυγή, ούτε άλλη φιλική προς την αξιωματική αντιπολίτευση εφημερίδα, αλλά η Καθημερινή της Κυριακής (1-12-13). Η ίδια εφημερίδα που πριν ένα χρόνο είχε εγκαινιάσει με κύριο άρθρο της, τη θεωρία των δύο άκρων, κάνοντας λόγο «για ακροδεξιά και ακροαριστερά τάγματα εφόδου». Στο ίδιο φύλλο φιλοξενούσε μάλιστα και τις απόψεις του κ. Σαχινίδη βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, που διατύπωνε τη θέση ότι δίνεται η ευκαιρία στη νομιμότητα «να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της αριστεράς».
Τι άλλαξε σε ένα μόλις χρόνο και η Καθημερινή έκανε στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών; Βεβαίως και άλλαξαν πάρα πολλά στην μνημονική Ελλάδα. Η φτώχεια επιδεινώθηκε, η ανεργία μαστίζει το ένα τρίτο του εργατικού δυναμικού της χώρας, γενικά οι διάφοροι κοινωνικοί δείκτες επιδεινώθηκαν τόσο, που συγκρίνονται μόνο με εκείνους της δεκαετίας του πενήντα, τότε που η Ελλάδα έβγαινε από τον εμφύλιο σπαραγμό.
Παρόλα αυτά δεν θα περιμέναμε από την Καθημερινή, που στηρίζει με κάθε μέσον τις μνημονιακές πολιτικές, να κάνει τέτοιου είδους διαπιστώσεις. Εκείνο που την ωθεί να το πράξει, είναι η μεταστροφή της κοινωνίας και η στήριξη που αυτή δίνει στο ΣΥΡΙΖΑ, όπως διαπιστώνεται από πολλές φανερές αλλά κυρίως κρυφές δημοσκοπήσεις.
Σε αντίθεση με το Βήμα, που επιμένει να παρουσιάζει δημοσκοπήσεις-ντέρμπυ, η Καθημερινή φαίνεται πως αποφάσισε να δεχθεί το «μοιραίον» και να αλλάξει τακτική. Άρχισε λοιπόν τις νουθεσίες για ένα ΣΥΡΙΖΑ σοβαρό και υπεύθυνο. «Δικαιολογία για τη συνέχιση της ακραίας και ανεύθυνης αντιπολίτευσης δεν υπάρχει. Οι στιγμές είναι πολύ κρίσιμες. Απαιτούν και επιβάλλουν τη βίαιη ωρίμανση όλων μας» γράφει στο κύριο άρθρο της. Άραγε για την συγκεκριμένη εφημερίδα τι σημαίνει «ακραία και ανεύθυνη αντιπολίτευση»; Μήπως η στήριξη των λαϊκών και εργασιακών αιτημάτων είναι τώρα ακραία πολιτική; Αλήθεια και η διάλυση της υγείας, της παιδείας, των κοινωνικών δομών πως ονομάζεται άραγε;
Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί καρπό των καλύτερων στιγμών της Ελληνικής κοινωνίας. Παρά τις όποιες αδυναμίες και παραλείψεις του, αποτελεί την μοναδική ελπίδα του χειμαζόμενου λαού μας. Αυτό είναι που φοβάται το κατεστημένο και η διαπλοκή ντόπια και εισαγόμενη. Για το λόγο αυτό λοιπόν, η εφημερίδα που αποτελεί τη ναυαρχίδα του κατεστημένου στον τύπο, προσπαθεί να διεμβολίσει με τη «σοβαρότητά» της το ίδιο το λαϊκό κίνημα, που πολιτικά εκφράζεται από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Παρόλο που τέτοιου είδους ενέργειες θα εμφανιστούν και από άλλα κέντρα του κατεστημένου και μάλιστα θα ενταθούν στο μέλλον, το σίγουρο είναι ότι δεν θα βρούν καμία ανταπόκριση. Και αυτό γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα των μελών του, κόμμα που στηρίζεται από τους εργαζόμενους και γενικά τους μη προνομιούχους Έλληνες. Τα συμφέροντα αυτών και μόνο αυτών καλείται να εξυπηρετήσει μακριά από συναλλαγές και τη διαπλοκή. Και δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι αυτό θα πράξη.
ΜΑΝΩΛΗΣ ΠΑΤΣΩΝΑΣ
