Η οικονομική κρίση μονοπωλεί το ενδιαφέρον των Ελλήνων πολιτών τα τελευταία χρόνια – και όχι άδικα. Παρόλο που κάποιοι Έλληνες έχουν επηρεαστεί λιγότερο από κάποιους άλλους, είναι γεγονός πως η κρίση έχει αγγίξει τους πάντες. Οπότε εδώ και λίγα χρόνια, τα πάντα περιστρέφονται γύρω από αυτήν. Πολιτική, ειδησιογραφία, εθνικά θέματα, επίπεδο δημοκρατίας – όλα σχετίζονται και κρίνονται ανάλογα με την αλληλεπίδραση τους με την οικονομική κρίση που μαστίζει την χώρα.
Ωστόσο, όσο η Ελλάδα βυθιζόταν στην μέγγενη της κρίσης και των μνημονίων, η γεωπολιτική γειτονιά της βυθιζόταν στην αστάθεια και στο χάος. Αυτό είναι ένα κρισιμότατο ζήτημα που δυστυχώς εκτός από τους πολίτες, φαίνεται πως περνάει «απαρατήρητο» και από τους πολιτικούς της χώρας. Παρόλο που μπορεί να έχει το ίδιο (ή περισσότερο) καταλυτική επίδραση στο μέλλον της πατρίδας μας…
Το 2010 – ακριβώς την περίοδο που ξεκινούσε η μνημονιακή πορεία της Ελλάδας – ξεκινούσε παράλληλα και η λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» στις χώρες της νότιας Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Πρακτικά, υπήρξε ένας σχεδόν ταυτόχρονος ξεσηκωμός των πολιτών των αραβικών χωρών, εναντίον των απολυταρχικών καθεστώτων που μέχρι τότε τις κυβερνούσαν. Έτσι λοιπόν σε χώρες όπως η Τυνησία, η Λιβύη, η Αίγυπτος, η Συρία αλλά και στις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου ξεσηκώθηκαν χιλιάδες πολίτες, απαιτώντας τα αυτονόητα για την Δύση – αλλά αδιανόητα για τους συγκεκριμένους λαούς: Ελεύθερες εκλογές και δημοκρατικά δικαιώματα.
Δυστυχώς η κοσμοϊστορική γεωπολιτικά ευκαιρία για μεταμόρφωση των χωρών αυτών, από ανατολίτικες μοναρχίες σε πραγματικά δημοκρατικά κράτη, χάθηκε παταγωδώς. Το αποτέλεσμα του ξεσηκωμού για τις περισσότερες από αυτές τις χώρες, ήταν ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος. Ενώ κοινός παρανομαστής των «δημοκρατικών επιλογών» των πολιτών των χωρών αυτών, ήταν η ανάδειξη του ακραίου Ισλάμ. Όπου υπήρχε δικτάτορας, αντικαταστάθηκε είτε με ισλαμιστική κυβέρνηση, είτε με εμφύλια σύρραξη. Τραγικότερη συνέπεια της Αραβικής Άνοιξης, είναι ο τρομακτικής αγριότητας εμφύλιος πόλεμος που μαίνεται στην Συρία μέχρι σήμερα και έχει κοστίσει των ζωή σε περίπου 200.000 ανθρώπους. Επίσης, στα «απόνερα» της Αραβικής Άνοιξης περιλαμβάνονται και οι τζιχαντιστές της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος», που έχουν καταλάβει τεράστιες εκτάσεις στο Ιράκ και στην Συρία και έχουν αλλάξει τα σύνορα της Μέσης Ανατολής.
Τις συνέπειες της Αραβικής Άνοιξης τις βλέπουμε να εξελίσσονται στις τηλεοράσεις μας μέχρι και σήμερα. Ολόκληρη η Μέση Ανατολή είναι σε αναβρασμό ή σε εμφύλιο, τα εκατομμύρια των Σύρων προσφύγων έχουν κατακλύσει Ελλάδα και Ευρώπη, ενώ το «Ισλαμικό Κράτος» έχει φτάσει στην γειτονιά της Τουρκίας. Αυτήν την στιγμή οι χώρες του Περσικού Κόλπου είναι στα πρόθυρα πολεμικής σύρραξης. Ενώ το μίσος μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών Μουσουλμάνων είναι στο ζενίθ, εξαιτίας της εμφύλιας σύρραξης στην Συρία και την άνοδο του «Ισλαμικού Κράτους». Πολλοί γεωπολιτικοί αναλυτές μιλάνε για υπαρκτό ενδεχόμενο ενός εμφύλιου «ενδοισλαμικού» πολέμου, μεταξύ Σουνιτικών και Σιιτικών χωρών.
Μέσα σε αυτόν τον γεωπολιτικό ορυμαγδό λοιπόν, οι Έλληνες πολίτες αναλίσκονται μεταξύ του ΕΝΦΙΑ και των λοιπών χαρατσιών, μεταξύ της Τρόικας και του ΔΝΤ και με το αν θα εκλέξουμε πρόεδρο της Δημοκρατίας το 2015 ή όχι. Ενώ δυστυχώς το ίδιο «παρασυρμένες» δείχνουν να είναι και οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας. Απόλυτα επικεντρωμένες στην εφαρμογή (ή στην καταγγελία) των μνημονιακών πολιτικών, δείχνουν να αγνοούν ότι στην στενότατη γεωπολιτική γειτονιά μας, χώρες έχουν κυριολεκτικά ισοπεδωθεί και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σφαγιάζονται. Ενώ άλλη μια «μνημονιακή» συνέπεια είναι και η ουσιαστική αποδυνάμωση τω ν ελληνικών ενόπλων δυνάμεων. Σήμερα θα έπρεπε να έχει γίνει πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης το γεγονός ότι ο Στρατός στερείται στρατιωτικού προσωπικού, ανταλλακτικών και πυρομαχικών. Και όχι να αποτελεί κεντρικό πολιτικό ζήτημα, ο αριθμός των δόσεων, με τις οποίες θα επιστραφούν στους στρατιωτικούς οι μειώσεις που έγιναν στα εισοδήματά τους, από το 2012.
Αν λοιπόν οι πολίτες και οι πολιτικοί θεωρούν ότι το απόλυτο ζήτημα της χώρας και του λαού μας είναι τα μνημόνια και η οικονομική κρίση, ας κοιτάξουν ελάχιστα χιλιόμετρα ανατολικότερα. Υπάρχουν και (πολύ) χειρότερα, τα οποία μάλιστα έχουν έρθει πλέον (πολύ) κοντινότερα…
