-Ο Ταγκόρ Ραμπιντρανάθ, είχε πει, «Αγαπάω τον Θεό μου, επειδή Αυτός, μου χορηγεί ελευθερία να Τον αρνούμαι»!
-Και αναλογιζόμενος επάνω στην εξόφθαλμη αλήθεια του λόγου του, μέρες που έρχονται, σκέφθηκα, πως μόνο ο Θεός μπορεί να μας χαρίσει αυτή την ελευθερία, την ελευθερία της επιλογής. Γιατί η κοινωνία μας, η ίδια η ζωή μας, είναι γεμάτη απαγορεύσεις, πολλές από αυτές να βρίσκονται, έξω και μακριά από την δική μας συνειδητή επιλογή τους.
-Για παράδειγμα, ο υπέρτατος νόμος κάθε χώρας, το Σύνταγμα, εδράζεται σε μια ρητή απαγόρευση, με κεντρικό άξονα της, «μην καταπατάς την ελευθερία και τα δικαιώματα του άλλου» και γύρω από αυτήν την απαγόρευση, εξυφαίνεται όλη η νομοθεσία και αναπτύσσεται το παιδί της, η νομολογία! Και αυτή η απαγόρευση, συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο, της κατά τον νόμο ελευθερίας μας.
-Αλλά, πως γίνεται η ελευθερία να ξεκινά από το πρώτο της κιόλας βήμα, με παραδοχή και αποδοχή μιας απαγόρευσης; Εδώ λοιπόν είναι η μεγάλη αλήθεια. Αυτή η απαγόρευση προς το άτομό μας, είναι η ελευθερία του διπλανού μας, που φυσικά, σε αμφίδρομη λογική και πρακτική, ελεύθερα εξασφαλίζει και συνειδητά διασφαλίζει και την δική μας ελευθερία. Δεν μπορεί δηλαδή να μιλάμε για ελευθερία, όταν αυτή εξασφαλίζεται με όποια κάποια δυναμική. Ελευθερία λοιπόν, είναι η πεποίθηση, ότι πρέπει να σεβαστώ το δικαίωμα της ελευθερίας του άλλου, ακόμη κι αν απαιτείται να περιορίσω την δική, προσδοκώντας το ίδιο και εκείνος να κάμει!
-Γιατί, η ελευθερία που διεκδικείται και δεν παραχωρείται, δεν είναι δικαίωμα, μα απόκτημα εξουσίας, οπότε είναι λάθος. Μιας και έτσι, από μόνη της η ίδια, στερείται της ελευθερίας της. Και αυτό, μας το δίδαξε ο ίδιος ο Θεός, που σαν υπέρτατη εξουσία, δεν διεκδικεί δυναμικά την πίστη μας, αναγνωρίζοντας μας το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής, επιτρέποντας μας, το ίδιο ελεύθερα, ακόμη και να Τον αμφισβητούμε ή και να Τον απορρίπτουμε.
-Για σκεφτείτε, πως με την παραχώρηση εκ μέρους Του σε εμάς, της ελευθερίας για συνειδητή επιλογή πίστης σε Εκείνον ή αντίθετα, αμφισβήτησης Του, δίδει ουσιαστικό νόημα στο θρησκευτικό συναίσθημα και στην χριστιανική πίστη. Ενστερνιζόμενοι εμείς της ελευθερίας αυτής, ενσαρκώνουμε στην ηθική μας, τον λόγο Του, «κάμε στον συνάνθρωπο σου, ότι θα ήθελες κι εκείνος να κάμει σε σένα». Και ο Θείος αυτός λόγος, εμφανώς εμπεριέχει μια απαγόρευση. Δηλαδή, ενώ ο Θεός μας παραχωρεί την ελευθερία, ελεύθερα τον ίδιο να τον αμφισβητούμε, στον λόγο Του, μας επιβάλλει τον περιορισμό της προσωπικής μας ελευθερίας, μέχρι τα όρια της ελευθερίας, που έχει παραχωρήσει επί ίσοις όροις και στον συνάνθρωπό μας.
-Άρα, η ελευθερία, ενδογενώς, εσωκλείει μια απαγόρευση, εκείνης του μέτρου. Έχει όρια δηλαδή. Και το προνόμιο του δικαιώματος της ελευθερίας μας απέναντι Του, εμείς θα αποφασίσουμε πως θα το χρησιμοποιήσουμε, μιας και Εκείνος, ποτέ δεν πρόκειται να μας το επιβάλλει! Το ίδιο και το δικαίωμα της ελευθερίας μας, απέναντι στην ελευθερία του συνανθρώπου μας.
-Και σαν πλησιάζουν οι Άγιες αυτές μέρες, ακόμη κι αν δεν πιστεύουμε σε Αυτόν, ας κάνουμε μια εξαίρεση. Συνειδητά να φιλοξενήσουμε στην φάτνη της καρδιάς και της ψυχής μας, τον ίδιο και τον λόγο Του κι ας δώσουμε αγάπη, διεκδικώντας την από τον συνάνθρωπο μας για τον εαυτόν μας, με μόνο όπλο μας, την ίδια αγάπη που θα του χαρίσουμε!
-Έτσι και με τον νόμο. Έχει νόημα και αξία, αν συνειδητά του αναγνωρίζω το δικαίωμα να υπάρχει ανάμεσά μας και να ρυθμίζει τις σχέσεις μας! Άρα, η ελευθερία, σε σχέση με τον νόμο, είναι η παραδοχή της αναγκαιότητας του και η συνειδητή εκ μέρους μας αποδοχή του! Φυσικά, κάθε παραδοχή περικλείει συμβιβασμούς. Μα στην προκειμένη περίπτωση, ο συμβιβασμός μας, δεν είναι περιοριστικός της ελευθερίας μας, αλλά παραχωρητικός της ελευθερίας του άλλου. Μια ελευθερία, που μας παραχωρείται, με αντίστοιχο περιορισμό, της ελευθερίας του συνανθρώπου μας!
-Και διαπιστώνουμε, ότι όπως ο νόμος του Θεού, έτσι και εκείνος των ανθρώπων, υπερασπίζεται την ελευθερία μας, θέτοντας της, μέτρο.
-Αλλά δυστυχώς, σε ότι αφορά την πίστη μας, «ενώ ο Θεός περιμένει να χτιστεί ο ναός Του από αγάπη, οι άνθρωποι κουβαλάνε πέτρες» και σε ότι αφορά την πίστη μας στον νόμο, «ενώ θα πρέπει να κατανοήσουμε τα όρια της δικής μας ελευθερίας, εμείς τον ορθώνουμε φράγμα στην ελευθερία του συνανθρώπου μας».
Εύχομαι από καρδιάς
Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά
Ρουσσάκης Σαρ. Πολυχρόνης
(19/12/2011)
ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ
