Τελικά το αποτέλεσμα μετράει ή η διαδρομή; Θα εκτιμήσει κανείς περισσότερο τα επιτεύγματα του αν τα αποκτήσει μέσα από πολύ κόπο, ή απλά θα είναι ένας ακόμη στόχος που κατακτήθηκε, αφήνοντας πίσω του ένα βαθύ κενό; Ποιο είναι το όριο των θυσιών που αξίζει να κάνουμε για να πραγματοποιήσουμε τα όνειρα μας; Όλοι μας έχουμε συναντήσει το κακό αφεντικό, τον κακό καθηγητή, τον κακό λοχία, τον κακό γείτονα, έναν κακό γονιό, έναν κακό συμμαθητή ή φίλο. Όμως η θέληση δεν είναι εξαρτώμενη από βία ή πιέσεις. Τίποτε από αυτά δεν χρειάζεται κάποιος για να τα καταφέρει. Δεν είναι απαραίτητο να γίνει έτσι καλύτερος, ούτε πιο δημιουργικός. Ο κόσμος έχει ήδη αρκετά προβλήματα, που μπορεί να χρησιμοποιήσει ως μέσα δημιουργίας και πάντα θα έχει..
Terence Fletcher: If you want the fucking part, earn it!
Ο δεκαεννιάχρονος Andrew Neiman είναι ένας ταλαντούχος μουσικός, ο οποίος φοιτά στο Shaffer, ένα από τα καλύτερα ωδεία της χώρας. Η φιλοδοξία του να γίνει ένας καταξιωμένος ντραμίστας της τζαζ σκηνής, συναντά πολλά εμπόδια και μπαίνει σε δοκιμασίες κυρίως από τον αυστηρό καθηγητή της σχολής, τον Terence Fletcher, έναν καταπιεστικό μαέστρο με μεθόδους που φτάνουν τους μαθητές του στα όρια της σωματικής και ψυχολογικής εξασθένησης….
Ένα υπέροχο δράμα με φόντο την δύναμη της θέλησης, με κεντρικό ήρωα ένα άτομο στο ξεκίνημα της φοιτητικής και επαγγελματικής του ζωής, γεμάτο όνειρα που εγκλωβίζονται από την δικτατορική συμπεριφορά του ίδιου του μέσου υλοποίησης αυτού του ονείρου, του μέντορα του. Βλέπουμε πως η χρησιμοποίηση του φόβου και η στρατιωτική πειθαρχία ως μέσα ανάδειξης του ταλέντου από τον ”κακό” καθηγητή Fletcher, επηρεάζουν με διαφορετικό τρόπο χαρακτήρες και προσωπικότητες -ο Andrew παρακινείται να πεισμώσει, να προσπαθήσει περισσότερο, να γίνει ο καλύτερος, ενώ ένας άλλος μαθητής πέφτει σε κατάθλιψη και αυτοκτονεί. Όλο αυτό αποδεικνύει την δυσχέρεια της μεθόδου του Fletcher και την μη λειτουργικότητα αυτής για δυο λόγους. Πρώτον γιατί κάτι τόσο όμορφο όπως είναι η μουσική, που είναι μια τέχνη, δεν θα έπρεπε να είναι τίποτα το διαφορετικό από μια έκφραση συναισθημάτων, μια διασκέδαση της ψυχής. Ως δεύτερος λόγος, το γεγονός ότι ο περιορισμός της ατομικής ελευθερίας αποτελεί την μεγαλύτερη καταπάτηση του σεβασμού. πόσο μάλλον σε έναν νέο άνθρωπο που πραγματικά μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Πολύ καλή η σκηνοθεσία και το σενάριο που είναι εμπνευσμένο από προσωπική εμπειρία του Damien Chazelle, ο οποίος μέσα από έναν αριστοτεχνικό τρόπο ”παίζει” με τα συναισθήματα του θεατή και τον κλυδωνίζει σαν μια τραμπάλα από το ένα άκρο στο άλλο. Από χαρά, ευγνωμοσύνη, περηφάνια, στον θυμό, την απογοήτευση και έπειτα στο πείσμα, την μελέτη, την προσπάθεια, την ηρεμία, μετά την ντροπή, την ισοπέδωση και αργότερα πάλι όλα από την αρχή. Αξιοσημείωτες ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο, ιδιαίτερα αυτή του J.K. Simmons ως Fletcher, ο οποίος κατέχει μια υποψηφιότητα για Όσκαρ ΄Β Αντρικού Ρόλου (κέρδισε ήδη την Χρυσή Σφαίρα). Πολύ καλός και ο Miles Teller στον ρόλο του Andrew Neiman. Εκπληκτική τζαζ μουσική, ιδιαίτερα για τους λάτρεις του είδους, με μεγάλη διάρκεια σε γνωστά κομμάτια. Ο τίτλος της ταινίας Whiplash αναφέρεται στον τίτλο του κομματιού (του Hank Levy) με το οποίο ο Andrew μπήκε στην μπάντα του Fletcher, την καλύτερη σε όλη την πολιτεία. Η ταινία μετρά συνολικά πέντε υποψηφιότητες στα Βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας συμπεριλαμβανόμενου αυτού της Καλύτερης Ταινίας…
~Η μουσική είναι αισθήσεις, ένας χορός με κλειστά μάτια~
