Η αλήθεια
Ο ιστορικός Νίκος Ψυρρούκης, στο έργο του «Μικρασιατική Καταστροφή» έγραφε ότι «η προσεκτικότερη μελέτη του Κεμαλισμού μας πείθει ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική θεωρία. Ο φιλοναζισμός και άλλες αντιδραστικές δοξασίες είναι νομοτελειακή εξέλιξη του Κεμαλισμού….» . Επίσης, ο Γερμανός Στέφαν Ίχριγκ, στο βιβλίο του «Ο Ατατούρκ, στη φαντασία των Ναζί», υποστηρίζει πολύ σωστά ότι «ο Κεμάλ υπήρξε πηγή έμπνευσης για τον Χίτλερ, τονίζοντας ότι ο Χίτλερ είχε μελετήσει τη δράση του Κεμάλ και είχε επηρεαστεί από τον τρόπο με τον οποίο είχε εξολοθρεύσει τους Έλληνες, Αρμένιους και Ασσύριους».
Τον Σεπτέμβριο του 1922 ο «Λαϊκός Παρατηρητής», η επίσημη εφημερίδα των Ναζί, έγραφε ότι «σε αυτές τις μέρες της ατίμωσης και της ατιμίας ένα όνομα αποδεικνύει τι μπορεί να πετύχει ένας αληθινός άνδρας. […] Η νίκη του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θα μας δώσει νέα δύναμη και θα δυναμώσει την πίστη μας στο ανίκητο του πνεύματος του ηρωισμού»
Η Τουρκία του Κεμάλ προσφερόταν ως υπόδειγμα κράτους που είχε εκκαθαρίσει τον πληθυσμό της από τα «επικίνδυνα» στοιχεία. Οι Έλληνες και οι Αρμένιοι παραλληλίζονταν με τους Εβραίους, ενώ λίγο αργότερα ο Χίτλερ σχεδιάζοντας τη δική του «Τελική Λύση», έλεγε το «ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμένιους»!
Δάσκαλος και ο Μαθητής, ο Μουσταφά Κεμάλ και ο Αδόλφος Χίτλερ, και ο επίγονός τους σήμερα Ερντογάν συνιστούν την έκφραση του ολοκληρωτισμού, ο Κεμαλισμός και ο Ναζισμός, η «Γαλάζια Πατρίδα» και τα «Σύνορα της Καρδιάς» αποτελούν την ίδια έκφανση του φασισμού, την εξέλιξη του Ναζιστικού «Ζωτικού Χώρου», που από τις γενοκτονίες πέρασε στα ολοκαυτώματα και στα εγκλήματα στην Κύπρο και το Αιγαίο.
Από τη Σμύρνη , την Αδριανούπολη, την Τραπεζούντα στα Καλάβρυτα, φτάσαμε στη Βιάννου, στο Χορτιάτη, στους Πύργους, στο Μεσόβουνο, στα Κερδύλια, στο Δίστομο, στους Λιγκιάδες, στο Κομμένο, στην Κάνδανο, στο Δοξάτο, στην Ερμακιά και σε εκατοντάδες άλλους μαρτυρικούς τόπους, στην Κύπρο το 1974.
Μία απαράδεκτη βράβευση και το χρέος μας
Η αποδοχή του Διεθνούς Βραβείου Ειρήνης «Ατατούρκ» από το Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ (όπως συνέβη στο παρελθόν, με τον Κόφι Ανάν το 1999) αποτελεί μία απαράδεκτη, σε πολιτικό, ιστορικό, διπλωματικό και ηθικό επίπεδο, πράξη. Για τον Ελληνισμό, για τους Αρμένιους, τους Ασσύριους, τους Κούρδους, τους Αλεβίτες, το όνομα του Κεμάλ είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη Γενοκτονία, με την εξαφάνιση των ιστορικών λαών της Μικράς Ασίας.
Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ δεν εκπροσωπεί ούτε τον εαυτό του, ούτε αντιπροσωπεύει κάτι μικρό και ευτελές, αλλά υποτίθεται ότι ενσαρκώνει τις αξίες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του διεθνούς δικαίου, της διεθνούς νομιμότητας και της πραγματικής ειρήνης (όχι τύπου Κεμάλ) . Η αποδοχή ενός βραβείου που φέρει το όνομα ενός προσώπου που κατηγορείται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας θεωρείται ηθική ασυνέπεια και δεν δικαιολογείται από το γεγονός ότι ο ΟΗΕ προσπαθεί να διατηρήσει ανοιχτούς διαύλους με την Τουρκία λόγω της γεωπολιτικής της θέσης. Η υιοθέτηση της τουρκικής προπαγάνδας από τον Γκουτιέρες, η αποδοχή του βραβείου με δικαιολογίες ότι αποτελεί σύμβολο εκσυγχρονισμού και ειρήνης και πως η πρόταση του Κεμάλ «ειρήνη στο σπίτι, ειρήνη στον κόσμο», συμπίπτει με τις αρχές του ΟΗΕ μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να αποκληθεί, αν λησμονήσουμε την τραγωδία της δολοφονικής πράξης και της ύβρεως στα θύματα.
Ο Γκουτιέρες σιώπησε, έκλεισε τα μάτια, στα εγκλήματα και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία, στην κατοχή της Κύπρου, στο ρόλο της ως ταραχοποιού στην περιοχή (και όχι μόνο) και διέπραξε το μεγαλύτερο σφάλμα του, επιβεβαιώνοντας την πολύ σωστή επισήμανση ότι η ηθική και η αλήθεια, όταν δεν εξαφανίζεται, έπεται της πολιτικής και της διπλωματίας.
Είναι αυτονόητο ότι η βράβευση αυτή προκαλεί οργή. Η αντίφαση ανάμεσα στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον ΟΗΕ και η τιμή στον Κεμάλ, το δάσκαλο του Χίτλερ, ενός προσώπου που συνδέεται με Γενοκτονίες είναι μια ανοιχτή πληγή που αναδεικνύει τις αδυναμίες των διεθνών θεσμών απέναντι στην ιστορική αλήθεια.
Έτσι μπροστά στη σιωπή και τη διαστρέβλωση της ιστορίας, η ανάδειξη της αλήθειας για τον πρόδρομο του Χίτλερ, τον Κεμάλ και τους σύγχρονους επιγόνους τους, που απειλούν ξανά τη γη, τον τόπο, που γνώρισε τα απάνθρωπα εγκλήματά τους, συνιστά ανθρώπινο, πολιτικό, ερευνητικό και κυρίως ηθικό καθήκον και χρέος, για την ανθρωπότητα, για την Ελλάδα, για τη Γη της Γενοκτονίας και των Μαρτυρικών πόλεων και χωριών.
Η αντίσταση στο φασισμό του Ερντογάν, όπως αντιστοίχως έπραξε ο Ελληνισμός στους Κεμάλ και Χίτλερ, είναι μία πράξη αυτονόητη, ως πράξη επιβίωσης έναντι της απειλής για τον Ελληνισμό στο Αιγαίο, στην Κύπρο και τη Θράκη, είναι μία πράξη ελευθερίας και συνέχειας της πατρίδας μας.
Έσχατο αλλά όχι τελευταίο: θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε την αντίδραση της Ελλάδας στην απαράδεκτη αυτή πράξη, αφού η χώρα μας ,το χρονικό αυτό διάστημα, είναι μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ….
