Με ανάρτησή του στο Facebook ο Γιώργος Αδαμίδης, Μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Κινήματος Δημοκρατίας, αναφέρεται σε δήλωση του Α. Τσίπρα για τον Στ. Κασσελάκη και σχολιάζει αρνητικά τον πρώτο αναφέροντας:
“Τσίπρας για Κασσελάκη.
“Ηταν ένας απολύτως ανάρμοστος πρόεδρος για το κόμμα του. Μεγάλωσε στις ΗΠΑ. Δεν γνώριζε ούτε τα βασικά της ελληνικής πολιτικής σκηνής”.
Η πραγματικότητα είναι πως δεν είχε προλάβει να μυηθεί στη νοοτροπία και τις κλειστές πρακτικές ενός πολιτικο-κομματικού συστήματος που εδώ και δεκαετίες λειτουργεί με παγιωμένες ισορροπίες, παρασκηνιακές συμφωνίες και εσωτερικούς μηχανισμούς επιβίωσης. Αν κάτι “δεν γνώριζε”, δεν ήταν η Ελλάδα, αλλά το πώς συντηρείται μια κουλτούρα που αντί να ανανεώνεται, αναπαράγει τον ίδιο κλειστό κύκλο ισχύος. Και αυτό, για πολλούς πολίτες, δεν είναι μειονέκτημα — είναι η πιο σκληρή απόδειξη του πόσο βαθιά χρειάζεται αλλαγή.
Τώρα αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο ίδιος βρισκόταν πίσω από την εσωκομματική εκκαθάριση και την απομάκρυνση του Στέφανου.
Αντί να προστατεύσει την παράταξη από τον διχασμό, φέρεται να επέλεξε τον παρασκηνιακό έλεγχο, αποδεικνύοντας ότι το ζητούμενο δεν ήταν η ενότητα αλλά η προσωπική του κυριαρχία.
Η κοινωνία παρακολουθεί ένα θλιβερό θέατρο: ενός πρώην πρωθυπουργού που εμφανίζεται ως “δικαιωμένος παρατηρητής”, ενώ αυτός κινεί τα νήματα πίσω από τις κουρτίνες.
Αυτό δεν είναι ηθική υπευθυνότητα. Είναι πολιτικός αμοραλισμός. Όποιος θέλει να επιστρέψει, το κάνει με καθαρό λόγο, αυτοκριτική και αλήθεια. Όχι με υπόγεια παιχνίδια και εξόντωση όσων δεν χωρούν στο αφήγημά του.
Πάντως είναι εντυπωσιακό πως τα ΜΜΕ λανσάρουν τον Τσίπρα σαν έναν “εξωτερικό παρατηρητή”, σαν να μην κυβέρνησε τέσσερα χρόνια, σαν να μην άφησε πολιτικό αποτύπωμα που ακόμη κρίνεται.
Αυτό δεν είναι τυχαίο · εξυπηρετεί δύο στόχους:
1.Ξέπλυμα ευθύνης μέσω επιλεκτικής μνήμης.
2.Επαναφορά στο πολιτικό παιχνίδι χωρίς λογαριασμό στην κοινωνία.
Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός αντιμετωπίζεται σαν “καινούριο προϊόν” και όχι σαν πολιτικός με ιστορικό και συνέπειες, δεν έχουμε ενημέρωση — έχουμε σκηνοθεσία. Και η σκηνοθεσία αυτή προσβάλλει τους πολίτες, όχι για το τι πιστεύουν, αλλά για το τι θυμούνται.
Επειδή εμείς θυμόμαστε συνεχίζουμε δυνατά με τον Στέφανο.”
