-Έεε Κάκκο, Σεπτέμβρης πια!
-Ναι, Χάμπο, φθινοπώριασε.
-Έεε, όχι ακριβώς.
-ΤΙ εννοείς;
-Εννοω, Κάκκο, πως το Φθινόπωρο αρχίζει επίσημα στις 22 Σεπτεμβρίου. Όχι, όπως νομίζουν μερικοί, την πρώτη Σεπτεμβρίου.
-Εντάξει, Χάμπο. Αυτά είναι επιστημονικά, αλλά άμα μπει ο Σεπτέμβρης, νοιώθεις πως φθινοπωριάζει. Λάθος;
-Όχι, Κάκκο. Πολύ σωστά. Κάτι τελειώνει και κάτι άλλο αρχίζει. Πράγματι, το νοιώθεις!
-Ναι, Χάμπο. Παράδειγμα, τελειώνουν οι διακοπές και αρχίζουν ξανά τα σχολεία. Οι μαθητές γυρίζουν στα θρανία.
-Έτσι ακριβώς, Κάκκο. Στις 11 Σεπτεμβρίου φέτος ανοίγουν τα σχολεία. Κτυπά το κουδούνι. Αγιασμός και μετά πίσω στα θρανία. Έχει τη χάρη του το πράμα.
-Και κάτι άλλο, Χάμπο. Μη ξεχνάς, πιο μπροστά, έχουμε την Έκθεση στη Θεσσαλονίκη. Φέτος, διάβασα, ανοίγει στις 7 Σεπτεμβρίου.
-Φέτος είναι η ογδοηκοστή τετάρτη Έκθεση στη Θεσσαλονίκη…Η Έκθεση…Τι μου θυμίζει! Παιδί ακόμα κατεβαίναμε, οπωσδήποτε, απ’ το Ριζάρι στη Σαλονίκη για την Έκθεση. Τα περίπτερα! Τα παιχνίδια! Τα συγκρουόμενα, η μαύρη μπίρα για τους μεγάλους, τα σάντουιτς με λουκάνικο για όλους…και κυρίως οι ακροβάτες. Περπατούσαν, ψηλά, σε κοβόταν οι αναπνοή. Ψηλά στο σχοινί, οι ακροβάτες,μέ τα φανταχτερά, όμορφα κουστούμια! Ατρόμητοι! Ηρωικοί
-Όμορφα πράματα! Κι εμείς πηγαίναμε, οικογενειακώς, Χάμπο. Ανέβαινα στις κούνιες. Στους ιπτάμενους δίσκους που γύριζαν και γύριζαν κι ανέβαιναν και κατέβαιναν. Γέρο στομάχι να ‘χες και το γλεντούσες.
Τελικά, Κάκκο, είναι γεμάτος μήνας ο Σεπτέμβριος.
-Βέβαια, Χάμπο. Έχουμε και τα πρωτοβρόχια. Ο καιρός αλλάζει. Μόλις ποτίσει η γη, γίνεται το όργωμα. Τι μυρωδιές! Το βρεγμένο χώμα, το οργωμένο χωράφι, η μυρωδιά της γης!
-Πολύ ωραία τα λες, Κάκκο. Το φθινόπωρο έχε μυρωδιές. Ο τρύγος, η σπορά, η γη! Άσε που με τις βροχές ανασένουμε και από τις φωτιές. Κι εμείς κι οι ταλαιπωρημένοι οι πυροσβέστες μας!
-Καθένας βέβαια κοιτάει τι τον νοιάζει τον ίδιο. Να, εψές, έλεγα στην κόρη μου τη Διαλεχτή, καθηγήτρια πια, την έλεγα για το Σεπτέμβριο. Το ένα και το άλλο την έλεγα, να όπως τώρα εμείς, καλή ώρα…
-Έε και;
-Κι αυτή, Χάμπο με λέει: “Δε ξέρω για το όργωμα, μπαμπά, εγώ ξέρω πως το Σεπτέμβρη είναι οι Παρθένοι. Καλό ζώδιο μόνο που είναι πολύ της τελειότητας” με λέει. Τι να της πω κι εγώ;
-Έτσι είναι, Κάκκο. Ο καθένας με τα ενδιαφέροντά του. Εγώ πάλι, θυμάμαι ο παππούς μου, ο Ξένος, να με λέει: “Του Σεπτέμβρη οι βροχές, πολλά καλά μας φέρνουν”! Ήταν αγρότες, ήταν, για. Στο Ριζάρι. Και αυτό τους ένοιαζε. Να οργώσουν και να σπείρουν. Να καρπίσει η γη!
-Τελικά είν’ ωραίος μήνας ο Σεπτέμβριος. Έτσι, Χάμπο;
-Να σου πω, Κάκκο. Το πιο ωραίο με το Σεπτέμβριο είναι οι αλλαγές που φέρνει. Οι αλλαγές πάντα κρύβουν ελπίδα. Οι βροχούλες φέρνουν επιτέλους τη δροσιά, μετά από την κάψα του καλοκαιριού. Είναι μια ανακούφιση. Ένας αναπαμός της ψυχής…
