Το σύμπτωμα και η αιτία.
Ένα θέμα για το οποίο υπάρχουν πολύ συχνά διαμαρτυρίες και αντιδράσεις είναι η μείωση των σχολικών μονάδων, είτε με το οριστικό κλείσιμο κάποιων απ’ αυτές, είτε με τη συνένωση τους με ορισμένες άλλες.
Μόνο που αυτές οι, δυσάρεστες σίγουρα, εξελίξεις είναι το σύμπτωμα.
Η αιτία όμως, όπως παραδέχονται όλοι, είναι η σταθερή μείωση των μαθητών, αλλά και του γενικότερου πληθυσμού, όχι μόνο στις αγροτικές και ημιαστικές αλλά ακόμα και στις αστικές περιοχές.
***
Πρόκειται δε για μια αιτία διαπιστωμένη και αξιολογημένη εδώ και χρόνια, η οποία δυστυχώς δεν έχει βρεθεί ο τρόπος μέχρι τώρα για να αντιμετωπισθεί.
Βέβαια, όταν γίνεται αναφορά στον «τρόπο», όλοι καταλαβαίνουμε πως ο ενδεδειγμένος δεν είναι άλλος από την παραμονή των νέων ανθρώπων στον τόπο τους, εφόσον φυσικά υπάρξουν οι κατάλληλες και απαραίτητες προϋποθέσεις για να μπορούν να στήσουν εδώ τη ζωή τους.
Μόνο που οι προϋποθέσεις αυτές παραμένουν πάντα ζητούμενο, με αποτέλεσμα να βλέπουμε περιοχές που άλλοτε έσφυζαν από ζωή και τα σχολεία τους γέμιζαν από παιδιά να ερημώνουν, γιατί πολύ απλά οι άνθρωποι επιλέγουν πάντα να διαμένουν εκεί όπου υπάρχουν δουλειές που να μπορούν να τους εξασφαλίσουν τη ζωή που θέλουν.
Άτυπος… καλλιτεχνικός διαγωνισμός!
Δεν μπορούμε να σας πούμε με βεβαιότητα από πότε άρχισε το καθιερωμένο πλέον έθιμο του ανάμματος των χριστουγεννιάτικων δένδρων που στολίζουν τα κεντρικά σημεία των ελληνικών πόλεων να συνοδεύεται και από μια μουσική συναυλία.
Λογικά, δεν θα πρέπει να είναι και πολύ παλιό.
***
Σήμερα όμως, δύσκολα θα βρεις ελληνική πόλη που να μην συνδυάζει το άναμμα του χριστουγεννιάτικου δένδρου της με την παρουσία κάποιου, λαϊκού συνήθως, τραγουδιστή.
Για τη διατήρηση αυτού του εθίμου μεριμνούν οι κατά τόπους Δήμοι, προσπαθώντας ο καθένας από την πλευρά του να εξασφαλίσει ένα όσο πιο γνωστό όνομα γίνεται από το χώρο του μουσικού πενταγράμμου και του θεάματος γενικότερα.
***
Αυτό βέβαια, το «γνωστό όνομα», σηκώνει πολύ… συζήτηση καθώς η αναγνωρισιμότητα του καλλιτέχνη ποικίλει ανάλογα με τις ηλικίες αλλά και τα μουσικά γούστα.
Για παράδειγμα, για τη δικιά μας ηλικία και τη γενιά μας «γνωστό, αλλά και μεγάλο, όνομα» μπορεί να είναι ο τραγουδιστής Μανώλης Μητσιάς, αλλά τα παιδιά μας να επιλέγουν κάποιον άλλο, του οποίου εμείς να αγνοούμε όχι μόνο τα τραγούδια που ερμηνεύει αλλά ακόμα και το όνομα του.
***
Πάντως, όπως και να ‘χει το πράγμα, εκείνο που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια είναι πως μεταξύ των Δήμων όλης της χώρας αναπτύσσεται ένας άτυπος… καλλιτεχνικός διαγωνισμός, όπου νικητής αναδεικνύεται εκείνος που θα εξασφαλίσει το πιο μεγάλο και γνωστό όνομα.
Φυσικά, πρόκειται για έναν διαγωνισμό που δεν διεξάγεται με… ίσους όρους.
Και δεν ισχύουν ίσοι όροι επειδή είναι άλλο ένας καλλιτέχνης να έχει πρόταση από το Δήμο Αθηναίων για να δώσει τη συναυλία του στην πλατεία Συντάγματος, ή στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης, με τις κάμερες όλων των τηλεοπτικών σταθμών να είναι στραμμένες πάνω του, και άλλο από έναν μικρό Δήμο της περιφέρειας, που το άναμμα του δένδρου του θα καλύψει ο τοπικός τηλεοπτικός σταθμός και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της περιοχής.
***
Έπειτα, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως ένας μεγάλος Δήμος μπορεί για την περίπτωση αυτή να διαθέσει πιο εύκολα ένα μεγάλο ποσό, ένα ποσό που για έναν μικρό Δήμο ίσως και να ισούται με όλο τον ετήσιο προϋπολογισμό του για τις όποιες πολιτιστικές δράσεις θα ήθελε να κάνει.
***
Υ.Γ. Είναι μια απορία που την έχουμε χρόνια.
Γιατί οι Δήμοι της περιφέρειας προσπαθούν πάντα να φέρουν κάποια «ονόματα», όταν συμβαίνει, και συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις, να υπάρχουν αξιολογότατοι και εξαιρετικοί καλλιτέχνες που ζουν στην περιοχή τους;
Ναι, αυτοί οι ντόπιοι καλλιτέχνες μπορεί να μην ανήκουν στην κατηγορία των «ονομάτων», αλλά να είναι ισάξιοι, ή και καλύτεροι ακόμα, από ορισμένα «ονόματα», που ίσως την εποχή που έρχονται να μην είναι και στο φόρτε τους.
Οπότε, γιατί να μην δίνεται αυτή η ευκαιρία και στους καλλιτέχνες του κάθε τόπου;
