Ένα συλλαλητήριο με απούσα την κοινωνία της Δυτικής Μακεδονίας, δεν μπορεί να αποτελεί «ξεκάθαρο μήνυμα» μιας ολόκληρης περιοχής απέναντι σε πράγματα που συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν σε αυτή.
Ένα συλλαλητήριο με περισσότερες ανακοινώσεις, καλέσματα, δηλώσεις και αναρτήσεις στο διαδίκτυο, απ’ ότι η συμμετοχή του κόσμου, δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται επιτυχημένο.
Πόσο δε, όταν αυτό το συλλαλητήριο χρησιμοποιήθηκε τις τελευταίες ημέρες ως πράξη αντίστασης εκφρασμένη από αυτοδιοικητικούς, συνδικαλιστές και κομματικούς σχηματισμούς.
Αν θεωρούν κάποιοι ότι με το χθεσινό συλλαλητήριο ολοκλήρωσαν την αποστολή τους και επιτέλεσαν το θεσμικό τους ρόλο, μάλλον έχουμε πρόβλημα αντίληψης και θα πρέπει να προβληματιστούμε σοβαρά για τους ανθρώπους που ορίσαμε ως εκπροσώπους μας.
Όταν τα θολά μηνύματα ενός συλλαλητηρίου πνίγονται από τις συζητήσεις μιας έντονα φορτισμένης ομιλίας της 16χρονης μαθήτριας- που αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερη συμπάθεια- μάλλον όσοι θεωρούν ότι εκφράζουν την τοπική κοινωνία, θα πρέπει να αναθεωρήσουν τις σκέψεις και την τακτική της ρητορικής τους.
Όταν η εικόνα του συλλαλητηρίου, δεν είναι η συμμετοχή των πολιτών αλλά τα γεμάτα καφέ γύρω από την πλατεία, το μήνυμα δεν είναι ηχηρό, αλλά πολύ σκληρό…
Είναι προφανές πως η απουσία της κοινωνίας από το συλλαλητήριο δεν δίνει συχωροχάρτι στην κυβέρνηση, αλλά στέλνει το μήνυμα σε όσους θεωρούν πως την εκφράζουν.
Είναι χαρακτηριστική η συζήτηση μιας κυρίας την ώρα του συλλαλητηρίου, με την κόρη της, σε κεντρικό καφέ της πόλης:
«Την έχουν σβήσει την Κοζάνη, παλιά τα μαγαζιά ήταν γεμάτα…». Η συμπαθέστατη συμπολίτης μας δεν κατέβηκε ποτέ στο συλλαλητήριο. Παρατήρησε τα γεγονότα, ήπιε τον καφέ της και αποχώρησε στη συνέχεια.
Λίγο πιο έξω από το κέντρο, μια παρέα 40ρηδων ενημερώνεται για την εικόνα του συλλαλητηρίου και αναρωτιέται: «Καλά ρε συ, είχε σήμερα συλλαλητήριο; Εντάξει τι ψάχνουμε τώρα…».
Καμιά φορά η κοινωνία που θεωρείς ότι θα ακολουθήσει αυτόματα τις επιλογές σου, απαντά με σκληρό τρόπο μέσω της ηχηρής σιωπής ή την απουσία της.
Ας πάμε λοιπόν παρακάτω, ας αφήσουμε τα προεκλογικά φυλλάδια όσων αναζητούν αφήγημα για τις επόμενες εκλογές να γεμίσουν με τις φωτογραφίες του συλλαλητηρίου και τη δική τους παρουσία, μήπως δούμε σοβαρά πλέον τη δυνατότητα να στηθεί ένα μέτωπο ρεαλιστικών διεκδικήσεων και απαιτήσεων για τη Δυτική Μακεδονία, χωρίς επικλήσεις στο ιστορικό παρελθόν της περιοχής που ηλεκτροδότησε την Ελλάδα, αλλά με προτάσεις και ετοιμότητα για τον τόπο δεν θα μείνει παρατηρητής των εξελίξεων αλλά θα γίνει διαμορφωτής.
Γιατί εδώ που τα λέμε το μέτωπο του αγώνα μέσω συλλαλητηρίων με την Καρυστιανού και τον Νατσιό να φωτογραφίζονται δίπλα στο ΠΑΣΟΚ, ε δεν μπορεί να μας δημιουργεί προσδοκία ότι υπάρχει καμία ελπιδοφόρα πρόταση για το μέλλον μας.
