Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίος, με αφορμή την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, απευθύνει μήνυμα προς τον κλήρο και τους πιστούς της περιοχής, δίνοντας έμφαση στην ελπίδα, την πίστη, την ταπείνωση και κυρίως στην έμπρακτη αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Καλεί τους πιστούς να μην περιορίσουν τον εορτασμό του Δεκαπενταύγουστου στο προσκύνημα και στις ακολουθίες, αλλά να μεταφέρουν το νόημα της ημέρας στην καθημερινή τους ζωή.
Το μήνυμα του Μητροπολίτη Φλωρίνης για την Κοίμηση της Θεοτόκου
† ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ
ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΚΛΗΡΟ, ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΟΝΑΧΕΣ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΜΑΣ,
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Ξημέρωσε ἡ μεγάλη ἑορτὴ τῆς Παναγίας μας. Μπροστά μας βρίσκεται ἡ εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως, στολισμένη μὲ τὰ λουλούδια τοῦ καλοκαιριοῦ. Γύρω ἀπὸ τὴν κλίνη τῆς Θεοτόκου στέκονται οἱ Ἀπόστολοι καὶ στὸ κέντρο ὁ Χριστὸς κρατᾶ στὰ χέρια Του τὴν ψυχὴ τῆς Μητέρας Του. Μία εἰκόνα ποὺ δὲν μιλᾶ γιὰ θάνατο, ἀλλὰ κυρίως γιὰ ζωή. Ὁ Δεκαπενταύγουστος φέρνει πάντοτε μαζί του αὐτὴ τὴν ἐλπίδα. Καὶ ἡ Μάνα μας δὲν παύει ποτέ νὰ βρίσκεται κοντὰ στὰ παιδιά της. Στὶς χαρὲς καὶ στὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς πάντοτε καταφεύγουμε στὴ μητρική της προστασία.
«Κι ἡ Παναγία χαίρεται, ἡ Παναγία χαμογελά», γράφει ὁ ποιητής¹. Ὁ στίχος συναντᾶ τὸ βαθύτερο νόημα τῆς σημερινῆς ἡμέρας. Γιατί, ἄραγε, χαρὰ μπροστὰ σὲ μία Κοίμηση; Διότι, γιὰ τὴν Ἐκκλησία ὁ θάνατος δὲν ἔχει τὸν τελευταῖο λόγο. Ἐκείνη μεταβαίνει πρὸς τὸν Υἱὸ καὶ Θεό της.Τὸ πέρασμά της στὴν αἰώνια ζωή, ὅμως, δὲν σημαίνει ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν κόσμο οὔτε παύση τῆς μητρικῆς της μέριμνας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία ψάλλει· «Ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε»². Τὸ μυστήριο αὐτὸ φωτίζεται ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος νίκησε τὸν θάνατο καὶ βεβαιώνει· «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή»³. Γι’ αὐτὸ ἡ Μετάσταση τῆς Θεοτόκου δὲν εἶναι τέλος, ἀλλὰ μετοχὴ στὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ.
Τὴν ἐλπίδα αὐτὴ μαρτυροῦν καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς βλέπει στὴ Μετάσταση τῆς Θεοτόκου τὴ μετοχή της, διὰ τοῦ θανάτου, στὴν αἰώνια ζωὴ τοῦ Χριστοῦ⁴.
Ἡ Κεχαριτωμένη Παρθένος ὑπῆρξε σὲ ὁλόκληρη τὴν ἐπίγεια πορεία της μία ἀθόρυβη, ἀλλὰ ἀδιάλειπτη παρουσία ἀγάπης καὶ προσφορᾶς. Δὲν ἀναζήτησε ποτέ τὴν προβολή της ὡς Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Παρέμεινε ταπεινὴ καὶ ὁλοκληρωτικὰ παραδομένη στὸ θέλημά Του. Κρατοῦσε μέσα στὴν καρδιά της ὅσα συνέβαιναν καὶ τὰ μελετοῦσε⁵. Στὴ Βηθλεὲμ πρόσφερε στὸν κόσμο τὸν Χριστό. Στὴ Ναζαρὲτ ἁγίασε τὴν καθημερινότητα. Στὴν Κανὰ διέκρινε τὴν ἀνάγκη τῶν ἀνθρώπων πρὶν ἀκόμη τῆς ζητηθεῖ καὶ παρενέβη ἱκετευτικὰ πρὸς τὸν Υἱό της λέγοντας· «Οἶνον οὐκ ἔχουσι»⁶. Στὸν Γολγοθὰ παρέμεινε κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρό⁷. Ἐκεῖ, ὅπου ὁ πόνος κορυφώθηκε, δὲν ἐγκατέλειψε τὸν Υἱό της. Ἐκεῖ μᾶς δίδαξε ὅτι ἡ γνήσια ἀγάπη δὲν ἐγκαταλείπει τὸν δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο. Ἀκόμη καὶ ὅταν δὲν μπορεῖ νὰ ἀφαιρέσει τὸν σταυρό του, μένει κοντά του, συμπάσχει καὶ τὸν στηρίζει. Πολλὲς φορὲς ἡ μεγαλύτερη ἀγάπη εἶναι νὰ παραμένεις δίπλα στὸν ἐσταυρωμένο ἀδελφό σου.
Θὰ μποροῦσε, λοιπόν, ἐκείνη ποὺ σὲ ὁλόκληρη τὴ ζωή της δὲν ἐγκατέλειψε τὸν δρόμο τῆς ἀγάπης, μὲ τὴν εἴσοδό της στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ νὰ πάψει νὰ βρίσκεται κοντὰ στὸν ἄνθρωπο; Ὄχι. Ἡ ἐπίγεια πορεία της ὁλοκληρώνεται, ἀλλὰ ἡ μητρική της μέριμνα συνεχίζεται. Ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης βλέπει στὴ Μετάσταση τῆς Θεοτόκου τὴ μετάβασή της ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα στὰ αἰώνια⁸. Ἡ σχέση της μὲ τὸν κόσμο συνεχίζεται διὰ τῆς μητρικῆς της πρεσβείας. Ἡ ἑορτὴ φανερώνει συγχρόνως καὶ τὴ νίκη τῆς ζωῆς ἀπέναντι στὸν θάνατο. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς τονίζει ὅτι ἐκείνη ποὺ γέννησε τὸν Ἀρχηγὸ τῆς ζωῆς μετέβη διὰ τοῦ θανάτου στὴν ἀθάνατη ζωή⁹. Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία δὲν θρηνεῖ, ἀλλὰ πανηγυρίζει. Καὶ ἐκείνη ποὺ ἔφερε τὸν Χριστὸ στὸν κόσμο ἐξακολουθεῖ νὰ δείχνει καὶ σὲ ἐμᾶς τὸ θέλημά Του· «Ὅ,τι ἂν λέγῃ ὑμῖν ποιήσατε»¹⁰.
Ἀδελφοί μου,
Τί σημαίνουν, λοιπόν, ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴ δική μας ζωή; Ἡ σημερινὴ ἑορτὴ δὲν μᾶς καλεῖ μόνο νὰ θαυμάσουμε τὴν Ἀειπάρθενο Μαρία, ἀλλὰ καὶ νὰ μιμηθοῦμε τὸ παράδειγμά της. Ἡ ταπείνωσή της, ἡ ὑπακοή της στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀγάπη της καὶ ἡ σταθερὴ παρουσία της δίπλα στὸν δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο ἀποτελοῦν δρόμο ζωῆς γιὰ κάθε χριστιανό.
Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ τιμὴ πρὸς Ἐκείνη δὲν μπορεῖ νὰ περιορίζεται στὸ κερί, στὴν Παράκληση καὶ στὸ προσκύνημα. Ἡ εὐλάβεια καλείται νὰ γίνεται πράξη. Τὸ κερί νὰ γίνεται φῶς γιὰ τὸν πλησίον. Ἡ Παράκληση νὰ μᾶς μαθαίνει νὰ ἀκοῦμε τὴν παράκληση τοῦ ἀδελφοῦ μας. Καὶ τὸ χέρι μὲ τὸ ὁποῖο κάνουμε τὸν σταυρό μας νὰ ἀπλώνεται πρὸς ἐκεῖνον ποὺ χρειάζεται τὴ βοήθειά μας.
Τὶς ἡμέρες ποὺ προηγήθηκαν συμμετείχαμε στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες τῶν Παρακλήσεων, καταθέτοντας μπροστὰ στὸ ἱερὸ της εἰκόνισμα ἀγωνίες, θλίψεις καὶ ἐλπίδες. Ἡ σημερινὴ ἑορτὴ μᾶς καλεῖ νὰ μὴ μείνουμε μόνο στὸν τύπο τῆς πανηγύρεως, ἀλλὰ νὰ προχωρήσουμε στὴν οὐσία, ποὺ εἶναι ἡ ἕνωσή μας μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ διὰ τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας.
Γι᾿ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μᾶς προσκαλεῖ νὰ προσέλθουμε μὲ μετάνοια, ἐξομολόγηση καὶ τὴν κατάλληλη πνευματικὴ προετοιμασία στὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς, γιὰ νὰ κοινωνήσουμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου. Ἐκείνη, ποὺ ἡ Ἐκκλησία ὑμνεῖ ὡς «ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον»¹¹, δὲν παύει νὰ ἱκετεύει τὸν Υἱὸ καὶ Θεό της γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Ἂς μὴ φύγουμε, λοιπόν, ἀπὸ τὴ σημερινὴ πανήγυρη μόνο ὡς προσκυνητές. Ἂς φύγουμε ὡς κοινωνοὶ τοῦ Χριστοῦ.
Μέσα ἀπὸ τὴ χαρὰ τῆς σημερινῆς ἑορτῆς ἀς κρατήσουμε δύο πολύτιμες πνευματικὲς παρακαταθῆκες.
Πρῶτον, νὰ ἐμπιστευόμαστε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τὸ «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου»¹⁰ δὲν ὑπῆρξε γιὰ τὴν Παναγία μία ἀπόφαση τῆς στιγμῆς, ἀλλὰ ὁ τρόπος ὁλόκληρης τῆς ζωῆς της. Ἂς γίνει καὶ γιὰ ἐμᾶς στάση ζωῆς, ἰδιαίτερα ὅταν δὲν κατανοοῦμε τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ.
Δεύτερον, νὰ στεκόμαστε δίπλα στὸν συνάνθρωπό μας. Ὅπως Ἐκείνη παρέμεινε κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρό, ἔτσι καὶ ἐμεῖς νὰ μὴν ἐγκαταλείπουμε τὸν ἀδελφό μας στὴ δοκιμασία του. Νὰ ἔχουμε χρόνο νὰ ἀκοῦμε, καρδιὰ νὰ συμπονοῦμε καὶ δύναμη νὰ συμπαραστεκόμαστε. Ὅσο πλησιάζουμε τὸν Χριστό, τόσο περισσότερο χωρᾶ ὁ συνάνθρωπός μας μέσα στὴν καρδιά μας.
Ἀγαπητοί μου,
Εὔχομαι ὁ ἐφετινὸς Δεκαπενταύγουστος νὰ γίνει γιὰ ὅλους μας ἀφετηρία μιᾶς βαθύτερης σχέσεως μὲ τὸν Χριστό. Μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας μας, εἴθε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ζοῦμε μὲ περισσότερη πίστη, ταπείνωση καὶ ἀγάπη, ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμά της καὶ βαδίζοντας στὸν δρόμο τῆς σωτηρίας.
Χρόνια πολλὰ, εὐλογημένα καὶ παναγιοσκέπαστα.
Με πατρικὲς εὐχὲς καὶ ἀγάπη ἐν Χριστῷ
Ὁ Ἐπίσκοπός σας,
† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας ΕἸΡΗΝΑΙΟΣ
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
¹ Ὀδυσσεὺς Ἐλύτης, Ἥλιος ὁ Πρῶτος, Ἀθήνα, 1943, «Ναυτάκι τοῦ Περιβολιοῦ».
² Ἀπολυτίκιον τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
³ Ἰω. 11,25.
⁴ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Λόγοι εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου, PG 96.
⁵ Λουκ. 2,19.
⁶ Ἰω. 2,3.
⁷ Ἰω. 19,25.
⁸ Ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης, Λόγος εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου, PG 97.
⁹ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, Ὁμιλία ΛΖ΄. Εἰς τὴν πάνσεπτον Κοίμησιν τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας, PG 151.
¹⁰ Λουκ. 1,38.
¹¹ Κοντάκιον τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
