Με την έναρξη της νηστείας του Δεκαπενταυγούστου, η Εκκλησία μας καλεί να βαδίσουμε έναν δρόμο προσευχής, μετανοίας και πνευματικής ανακαινίσεως, με προορισμό τη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Το φετινό καλοκαίρι δοκιμάζει την πατρίδα μας. Καταστροφικές πυρκαγιές, ανθρώπινες απώλειες και ο πόνος πολλών οικογενειών υπενθυμίζουν πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ζωή. Μέσα σε αυτή τη δοκιμασία, η Εκκλησία δεν παύει να κηρύσσει τον Χριστό, που είναι η ελπίδα του κόσμου. Η Παναγία παραμένει η στοργική Μητέρα όλων μας, ακοίμητη πρέσβειρα προς τον Υιό της, και ενισχύει κάθε άνθρωπο που καταφεύγει με πίστη στη μητρική της προστασία¹.
Η περίοδος αυτή, δεν αφορά μόνο τη νηστεία των τροφών. Είναι πρόσκληση να αλλάξει η καρδιά μας. Η αληθινή νηστεία αρχίζει όταν αγωνιζόμαστε να αποβάλουμε τον εγωισμό, την κατάκριση, τον θυμό, τη μνησικακία και κάθε πάθος που τραυματίζει τη σχέση μας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο². Καθημερινά η Εκκλησία μας τελεί τον Μικρό και τον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Μέσα από τους ιερούς αυτούς ύμνους εμπιστευόμαστε στην Παναγία τους πόνους, τις αγωνίες και τις ελπίδες μας, επαναλαμβάνοντας με πίστη το «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς»³.
Η προσευχή χρειάζεται να συνοδεύεται από τη μετάνοια. Οι ημέρες αυτές αποτελούν πολύτιμη ευκαιρία να πλησιάσουμε το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως με ειλικρίνεια και ταπείνωση⁴. Εκεί ο άνθρωπος δεν συναντά την απόρριψη, αλλά το άπειρο έλεος του Θεού. Όπως ο στοργικός πατέρας της παραβολής υποδέχθηκε με χαρά τον άσωτο γιο του, έτσι και ο Θεός δέχεται κάθε άνθρωπο που επιστρέφει κοντά Του με ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη⁵. Η μετάνοια δεν είναι το τέλος μιας πορείας, αλλά η αρχή μιας νέας ζωής.
Ας μην ξεχνούμε όμως εδώ κάτι σημαντικό. Η πορεία προς την Κοίμηση της Θεοτόκου κορυφώνεται στη Θεία Ευχαριστία. Εκεί ολοκληρώνεται η προσευχή, εκεί βρίσκει το νόημά της η νηστεία και εκεί σφραγίζεται η μετάνοια⁶. Για να γίνουν οι ημέρες αυτές πηγή πνευματικής καρποφορίας, ας κρατήσουμε δύο βασικές προτροπές:
Πρώτον, ας αφιερώσουμε χρόνο στην προσευχή και στις Παρακλήσεις, ώστε ο λόγος του Χριστού να φωτίσει τη σκέψη και να ενισχύσει την καρδιά μας.
Δεύτερον, ας πλησιάσουμε με μετάνοια το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως και, με την κατάλληλη πνευματική προετοιμασία, ας αξιωθούμε να κοινωνήσουμε το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου.
Τότε θα έχουμε ανταποκριθεί πραγματικά στο κάλεσμα της Παναγίας. Γιατί η μεγαλύτερη τιμή προς το πρόσωπό της δεν είναι μόνο οι ύμνοι που της απευθύνουμε, αλλά η απόφασή μας να ζούμε σύμφωνα με το θέλημα του Υιού της. Η Παναγία οδηγεί πάντοτε τον άνθρωπο στον Χριστό, που είναι «η οδός και η αλήθεια και η ζωή»⁷.
Παραπομπές:
¹ Απολυτίκιο Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
² Ησ. 58, 6-7.
³ Μικρός και Μεγάλος Παρακλητικός Κανόνας προς την Υπεραγία Θεοτόκο.
⁴ Ιακ. 5, 16.
⁵ Λουκ. 15, 11-32.
⁶ Ιω. 6, 53-56.
⁷ Ιω. 14, 6.
