Tο Ίδρυμα Δημήτρη και Mαρίας Δελιβάνη εξέδωσε το βιβλίο «Όλη η αλήθεια για χρέος και ελλείμματα και πώς θα σωθούμε», εκδόσεις Iανός, Aθήνα 2011, της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη καθηγήτριας Oικονομικών του Πανεπιστημίου Μακεδονία (Θεσσαλονίκη), όπου και διετέλεσε και πρύτανης, σύζυγος του αειμνήστου συμπατριώτη μας Δημήτρη Δελιβάνη, καθηγητή της πολιτικής οικονομίας και της Νομικής (από το 1948) και πρώην πρύτανη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
O Δημήτριος Δελιβάνης έκανε λαμπρές σπουδές στην Αθήνα, στο Παρίσι, στο Βερολίνο και στο Λονδίνο. Πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα από τη Νομική σχολή του πανεπιστημίου του Παρισιού το 1934 με άριστα. Προσκλήθηκε πολλές φορές ως επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια Ουψάλας, Παρισίων, Ν. Υόρκης, Πενσυλβάνια, Φιλαδέλφειας, Ουάσιγκτον, Νέας Ορλεάνης, Βαλτιμόρης, Βελιγραδίου, Στοκχόλμης, Ινδιών, Τόκιο, Βερολίνου, Στρασβούργου, Λισσαβώνας, Βαρσοβίας, Φραγκφούρτης, Μονάχου, Βουκουρεστίου, Βόννης, London School of Economics, Manchester, Άγκυρας, Αλεξάνδρειας και Μπουένος Άϋρες. Έκανε ανακοινώσεις και διαλέξεις σε Ινστιτούτα και Ακαδημίες στην Ευρώπη, στην Ασία, στην Αμερική, στην Αφρική και στην Αυστραλία. Διετέλεσε πρόεδρος του Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου του Αίμου, και συνέβαλε μεγάλως λόγω της διεθνής επιστημονικής του αναγνώρισης, στην προώθηση των θέσεών μας των. Eκπροσώπησε τη χώρα μας ως εισηγητής σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια. Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. της Διεθνούς Ένωσης Oικονομικών Eπιστημών και άλλων επιστημονικών οργανώσεων. Το συγγραφικό του έργο είναι τεράστιο. Δημοσιεύτηκαν 14 βιβλία του, 157 μελέτες, 109 βιβλιοκρισίες και πολλά άρθρα του στην ελληνική και σε ξένες γλώσσες. Τη δεκαετία του 1970 ήταν αντιπρόσωπος της χώρας μας στην οικονομική και δημοσιονομική επιτροπή της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Τιμήθηκε από την Ακαδημία Aθηνών το 1984 ως αντεπιστέλλον μέλος της, όπως και από τις Ακαδημίες Παρισιού και Βαρκελώνης. Επίσης, τιμήθηκε με το μετάλλιο εξαιρέτων πράξεων, τον ανώτερο ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος, τον ταξιάρχη του Τάγματος Γεωργίου Α΄ και τη γαλλική Λεγεώνα της τιμής. Τα στοιχεία αυτά αποτελούν ένα μέρος της μεγάλης επιστημονικής δράσης σε διεθνές επίπεδο και της διακεκριμένης προσωπικότητας του Δελιβάνη, και τα αναφέρω ώστε να γίνει γνωστός σε όλους εμάς ο επιφανής αυτός Κοζανίτη. Aπό τα παραπάνω προκύπτει η πολυσχιδής δράση του Δημητρίου Δελιβάνη στον διεθνή στίβο των οικονομολόγων και η μεγάλη αναγνώριση της επιστημονικής του αξίας από ξένους συναδέλφους του. Aναφέρθηκα στον βίο και τα έργα του Δελιβάνη, ώστε να γίνει γνωστός σε όλους εμάς ο επιφανής αυτός Κοζανίτη. Oι Κοζανίτες φοιτητές από τη δεκαετία του ’50 και μετά τον γνώριζαν, καθώς τον είχαν καθηγητή, και, όπως μου είπαν, ήταν μεν αυστηρός καθηγητής αλλά πολύ δίκαιος.
Ο Δημήτριος Δελιβάνης γεννήθηκε στη Βιέννη το 1909 και απεβίωσε το 1997 στη Θεσσαλονίκη. Ήταν γόνος της μεγάλη πατριαρχικής οικογένειας των Δελιβάνηδων. O πατέρας του Ιωάννης Δελιβάνης σπούδασε γιατρός στη Βιέννη της Αυστρίας, κοντά στο θείο του Δημήτριο Ζιοντίδη, γεννημένος στην Κοζάνη (1837-1907) που ήταν αδερφός της μητέρας του Βασιλικής σύζυγο του Δημητρίου Δελιβάνη. Ο Ζιοντίδης ήταν γιατρός και διέμεινε στη Βιέννη, παντρεμένος εκεί με την Κατίγκα και είχε δύο κόρες την Μαρίνα και την ΄Ελσα. Πληροφορίες λένε ότι διετέλεσε γιατρός και στην Αυλή του Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρουγγαρίας. Εδώ, ως παρέκβαση, αναφέρω ένα γεγονός σχετικά με τον εγγονό του Δημ. Zιοντίδη, το οποίο μου εξιστόρησε η γνωστή για τα σημαντικά γραπτά της ,του περασμένου αιώνα, που αφορούν την Κοζάνη κ. Ελένη Δελιβάνη-Μπλιούρα, εξαδέλφη του Δημητρίου Δελιβάνη και συγγενής του Ζιοντίδη, που ήταν θείος του πατέρας της Νικόλαο. Tο 1941, λοιπόν, ο εγγονός του Δ. Ζιοντίδη από την κόρη του Έλσα, που ήταν παντρεμένη με Πολωνέζο και μένανε στη Βαρσοβία, εζήτησε από την Κοζάνη πιστοποιητικό της ελληνικής του καταγωγής, μέσω του θείο του Δημητρίου Δελιβάνη, για να το δείξει στους ναζί της Πολωνίας, που τον θεωρούσαν εβραϊκής καταγωγής. Έτσι γλύτωσε το κρεματόριο. Αυτό μου φέρνει τη σκέψη, πόσοι θα είναι άραγε οι απόγονοι των Κοζανιτών, που είχαν μεταναστεύσει στην κεντρική Ευρώπη τους περασμένους αιώνες, αλλά και σε Αμερική, Καναδά, Αυστραλία και αλλού. Ά μπορούσαμε να συγκεντρώσουμε στοιχεία για τη ζωή και τη δράση τους σήμερα, καθώς και για το οικογενειακό τους δέντρο, θα ήταν μια σπουδαία συμβολή στην ιστορία των αποδήμων της Κοζάνης και τον πολιτισμό των Κοζανιτών.
Ο Ιωάννης Δελιβάνης παντρεύτηκε στη Βιέννη την Ελένη Τριανταφυλλίδη, Ελληνίδα εκ Ρωσίας, πολύ όμορφη και πλούσιας οικογένειας. Το 1912 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου και άσκησε το επάγγελμα του ιατρού. Είχε επίσης και έναν όλο γιο, τον Μιλτιάδη, που ήταν διπλωμάτης καριέρας . Ο Δημήτριος Δελιβάνης διετέλεσε και πρόεδρος του συλλόγου Κοζανιτών Θεσσαλονίκης «Ο Άγιος Nικόλαος» από το 1987 μέχρι το 1989, και η γυναίκα του Μαρία Νεγρεπόντη είναι μέλος του συλλόγου Κοζανιτών Θεσσαλονίκης και συμμετέχει στις εκδηλώσεις του συλλόγου, κάνοντας και πολλές ομιλίες στο σύλλογο. Γνωριστήκαμε με την κ. Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη στο σύλλογο, και νιώθουμε τιμή να τη θεωρούμε φίλη.
Όσον αφορά την έκδοση του βιβλίου, αυτό παρουσιάστηκε από τον εκδοτικό οίκο Ιανός τον Νοέμβριο του 2011 στην αίθουσα τελετών της παλιάς Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ. Για το βιβλίο μίλησαν ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος-αναλυτής, ο Γιώργος Κασιμάτης, ομότ. καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών, η Βάσω Πορταρίτου-Κρεστενίτη, οικονομολόγος, και ο Ion Stegaroiu, καθηγητής και αντιπρύτανης του πανεπιστημίου Valachia στη Ρουμανία. Είχαμε προσκληθεί στην εκδήλωση, αλλά δεν μπορέσαμε να παρευρεθούμε στην παρουσίαση.
Παραθέτουμε παρακάτω τον πρόλογο του βιβλίου. Είναι επίκαιρο και χρήσιμο για τους αναγνώστες, για να λάβουν γνώση των προτάσεων για την έξοδο από τη σημερινή κρίση που διέρχεται η χώρα μας, από μία οικονομολόγο, άρτια καταρτισμένη και με σπουδές στο Παρίσι, και έξω από πολιτικές σκοπιμότητες, και φυσικά Κοζανίτικη νύφη, παντρεμένη με τον διακεκριμένο αείμνηστο καθηγητή Δημήτριο Δελιβάνη, λαμπρό τέκνο της Κοζάνης.
Γιάννης Κορκάς
Το νέο αυτό βιβλίο της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη διαπνέεται από την προσπάθειά της να ανατρέψει τις εγκληματικές συνέπειες της εκστρατείας διεθνούς
διασυρμού μας, ως λαού δήθεν ανεύθυνου, που ξοδεύει χωρίς να σκέπτεται, που ρέπει επικίνδυνα προς την κραιπάλη και τη διαφθορά, που είναι εκ φύσεως τεμπέλης, αναξιόπιστος και διεφθαρμένος και γι’ αυτό του αξίζει να τιμωρηθεί σκληρά και παραδειγματικά. Με αδιάβλητα επιχειρήματα αποδεικνύεται, στις σελίδες αυτού του βιβλίου, το πόσο έωλη είναι η προσπάθεια απόδοσης ευθυνών στη λιλιπούτεια Ελλάδα, για το πρόβλημα της υπερχρέωσης, ενόσω εξαιτίας του καταποντίζεται ήδη ολόκληρη η ΕΕ-ευρωζώνη. Αντιθέτως, κατά τη συγγραφέα του βιβλίου που κρατάτε στα χέρια σας, το αξεπέραστο εξαρχής πρόβλημα της Ευρώπης εντοπίζεται στην ένωση ανομοιογενών οικονομιών, με τόσο διαφορετικές διαρθρώσεις και με τόσο άνισο αναπτυξιακό επίπεδο. Το πρόβλημα της ΕΕ επιβαρύνθηκε, ακόμη περισσότερο στη συνέχεια, εξαιτίας της πρόωρης και μη επαρκώς μελετημένης δημιουργίας του κοινού νομίσματος, αλλά και εξαιτίας της ατυχέστατης μακροοικονομικής της πολιτικής, που αποδείχθηκε μοιραία για τα λιγότερο προηγμένα μέλη της.
Κάθετα εναντίον του Μνημονίου και του απερίγραπτου συνονθυλεύματος που το ακολουθεί, ως Λερναία Ύδρα, η συγγραφέας αναλύει διεξοδικά τους λόγους, για τους οποίους είναι ουτοπική, αλλά και εγκληματική η προσμονή λύσεων από προγράμματα, που έχουν αποτύχει παντού, όπου αυτά εφαρμόστηκαν, καθώς και από μέτρα που εκκινούν από εσφαλμένη διάγνωση των προβλημάτων.
Και ενώ, ένα πρόγραμμα ταχύρρυθμης ανάπτυξης, που να βασίζεται αρχικά σε σημαντικές δημόσιες επενδύσεις, αδιαφορώντας για τη βραχυχρόνια αύξηση του ελλείμματος, θα ήταν η λύση, η ελληνική οικονομία αντιθέτως-και όχι μόνο- καταστρέφεται μεθοδικά κάτω από τις στραγγαλιστικές συνταγές πρόκλησης βαθιάς ύφεσης, που της επιβάλλονται από την τρόικα, και που γίνονται πειθήνια αποδεκτές από την κυβέρνηση. Εξάλλου, παρότι αποδείχθηκε περίτρανα, από επίσημες κυβερνητικές μετρήσεις, ότι ο ελληνικός δημόσιος τομέας δεν είναι υπερμεγέθης, αλλά αντιθέτως ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων εμπίπτει απολύτως, ως ποσοστό, στο μέσο όρο των κρατών-μελών της ΕΕ-ευρωζώνης, ωστόσο η εκατόμβη των δημοσίων υπαλλήλων επιταχύνεται, με σπασμωδική πια προσφυγή σε πρωτόγνωρα μέτρα. Όσο κι αν είναι αδιανόητο, τα κωμικοτραγικά αυτά μέτρα εκκινούν από ηθελημένη σύγχυση ανάμεσα σε πρόβλημα μεγέθους και σε πρόβλημα αναποτελεσματικότητας του ελληνικού δημόσιου τομέα. Σύγχυση που εξηγείται ολοκληρωτικά από το μένος, που διακατέχει τους φανατικούς νεοφιλελεύθερους, εναντίον οτιδήποτε φέρει δημόσια οσμή. Και ενώ η αντιμετώπιση της χαμηλής αποτελεσματικότητας θα απαιτούσε τη λήψη ποιοτικών μέτρων, οι ζωές χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων και των οικογενειών τους κονιορτοποιούνται, με πρωτοφανή βαναυσότητα, εξαιτίας της εφαρμογής των πιο βάρβαρων ποσοτικών μέτρων.
Ακόμη, η συγγραφέας του ανά χείρας συγγράμματος αποκαλύπτει ότι το σύνολο σχεδόν των μεταρρυθμίσεων, που επαγγέλλονται από την τρόικα και την άβουλη ελληνική κυβέρνηση, ως δήθεν απαραίτητες και ως δήθεν σωτήριες, είναι διαμετρικά αντίθετες αυτών που επιβάλλεται να επιχειρηθούν. Ως κορωνίδα των εσφαλμένων μεταρρυθμίσεων η συγγραφέας αναφέρεται στις τραγικές μεταβολές που υλοποιήθηκαν στην ελληνική αγορά εργασίας, και που την επανέφεραν στο ισχύον καθεστώς του σκοτεινού Μεσαίωνα.
Η λύση που προτείνεται, στο ανά χείρας βιβλίο, και που γίνεται λιγότερο αποτελεσματική με την κάθε μέρα που περνά, είναι η βροντερή καταγγελία του Μνημονίου και των συνοδευτικών του, με ταυτόχρονη προσφυγή σε πρόγραμμα επιθετικής ανάπτυξης, που να ενισχύεται από δικαιότερη αναδιανομή του εισοδήματος.
Οι αναμφισβήτητοι κίνδυνοι μιας τέτοιας απόφασης οφείλουν, αναγκαστικά, να συγκριθούν με την οικτρή κατάσταση στην οποία η χώρα μας έχει περιέλθει. Κατάσταση πλήρους εξαθλίωσης και υποδούλωσής μας, για δεύτερη φορά, κάτω από τη βαριά γερμανική μπότα. Κατάσταση, που δεν αφήνει ελπίδα φωτός στο ατέλειωτο τούνελ που έχουμε εγκλωβιστεί. Και αναφορικά με το ακριβό μας ευρώ, και τη μισητή δραχμή, θα ήταν τώρα περισσότερο από ποτέ ρεαλιστική η λήψη υπόψη ,της όντως, υψηλής πιθανότητας διάλυσης της ΕΕ-ευρωζώνης, εις τα εξ ων συνετέθησαν. Η, ακόμη, η μετάλλαξή τους σε σχήμα στο οποίο δεν θα υπάρχει για την Ελλάδα.
