Στην ανάγκη της προσευχής, της εμπιστοσύνης στον Θεό και της διατήρησης του θάρρους απέναντι στις δυσκολίες της ζωής αναφέρεται το μήνυμα της Ιεράς Μητρόπολης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας για την Κυριακή Θ΄ Ματθαίου, στις 2 Αυγούστου 2026. Με αφορμή την ευαγγελική περικοπή του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, στην οποία ο Χριστός βαδίζει πάνω στη θάλασσα και πλησιάζει τους μαθητές Του μέσα στην τρικυμία, τονίζεται ότι ο άνθρωπος δεν μένει μόνος στις στιγμές της δοκιμασίας, της αμφιβολίας και του φόβου:
Κυριακή ΄Θ Ματθαίου (Ματθ. 14, 22-34) (Κυριακή 2 Αυγούστου 2026)
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή είναι συνέχεια της προηγούμενης Κυριακής, του χορτασμού δηλαδή των πεντακισχιλίων. Μέσα απ’ αυτό το θαύμα ο Ιησούς μίλησε στις ανθρώπινες καρδιές. Γι’ αυτό και οι μαθητές Του δεν ήθελαν να τον αποχωρισθούν, γιατί στο πρόσωπό Του είδαν τον αναμενόμενο Μεσσία. Ο Κύριος όμως δεν ήρθε να χορτάσει την ανθρώπινη πείνα, ήρθε να γίνει Σωτήρας, Λυτρωτής και Ευεργέτης της ανθρώπινης ύπαρξης. Να βάλει στην σκέψη ,στις ενέργειες και στο στόμα του ανθρώπου τη λέξη και το πρόσωπο του αληθινού Θεού. Αυτήν την αλήθεια τη διδάσκει αρχικά στους μαθητές Του, και μετά στα πλήθη που Τον ακολουθούν. Γι ’αυτό, μετά το θαύμα, καί τον όχλο απολύει καί τους μαθητές Του αναγκάζει δια θαλάσσης να περάσουν απέναντι στην στεριά, όπως μας αναφέρει ο ευαγγελιστής Ματθαίος. Ο Κύριος γνωρίζει την αποστολή Του και τις δυσκολίες της. Ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει να είναι απεσταλμένος από τον Θεό- Πατέρα να διδάξει και τελικά να σώσει τον πλανεμένο άνθρωπο. Γι’ αυτό και προσεύχεται! Αφού δηλαδή απέλυσε το πλήθος, ανέβηκε στο βουνό μόνος Του και προσευχήθηκε. Όταν βράδιασε, βρισκόταν εκεί μόνος. Γιατί πήγε εκεί; Για να διδάξει τον άνθρωπο πως η ερημία και η απομόνωση βοηθάει στην πληρέστερη επικοινωνία με τον Θεό. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος υπογραμμίζει ότι η ερημία είναι απάνεμο από θορύβους λιμάνι, μητέρα της ησυχίας και της γαλήνης. Εκεί, αλλά και όπου αλλού μόνος μόνο με τον Θεό βρίσκεται ο καθένας, μπορεί να συνομιλεί μαζί Του και να προσεύχεται. Η προσευχή όμως του Κυρίου έχει κι ένα άλλο ξεχωριστό νόημα, πέρα απ’ ότι θέλει να μας τονίσει την αναγκαιότητά της. Ο Κύριος προσεύχεται, γιατί εκείνη τη μέρα νίκησε για δεύτερη φορά, μετά την έρημο και τους πειρασμούς, το διάβολο. Νίκησε τον πειρασμό της φιλοδοξίας. Δεν είχε έρθει να γίνει βασιλιάς των Ιουδαίων, είχε σαρκωθεί για να γίνει ο Σωτήρας ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Το πλοιάριο όμως ήταν ήδη μακριά από την ακτή και ταλαιπωρούνταν από τα κύματα, γιατί ο άνεμος ήταν αντίθετος. Ο άνθρωπος, όταν προσπαθεί και αγωνίζεται για τον Ιησού Χριστό, έχει τον μισθό του, όπως χαρακτηριστικά λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας όμως που δυσανασχετούμε, αμφιβάλλουμε και κλονίζεται η πίστη μας. Μιλάμε για τον Θεό, σαν να είναι Εκείνος ο αίτιος των δεινών μας. Είναι όμως δυνατό να συμβεί κάτι τέτοιο; Ο Θεός όταν αμαρτάνουμε, είναι μακριά μας; Όχι, είναι κοντά μας και μακροθυμεί. Είναι κοντά μας και την ώρα του πειρασμού και της αμφιβολίας και την ώρα της αμφισβήτησης ή την ώρα της αγωνίας και του προσωπικού μας αγώνα για την σωτηρία. Οι μαθητές την ώρα της τρικυμίας νόμιζαν πως ο Χριστός τους τούς είχε εγκαταλείψει στη μανία των κυμάτων. Έτσι και οι άνθρωποι, την ώρα της δυσκολίας δεν μπορούν να νιώσουν τον Κύριο κοντά τους και, πολύ περισσότερο, προσευχόμενο γι’ αυτούς. Έν τούτοις ο Διδάσκαλος προσευχόταν γι’ αυτούς! Άρα δεν ήταν μόνοι την ώρα εκείνη, γιατί ο Ιησούς από το όρος της προσευχής παρακολουθούσε τον αγώνα και την αγωνία τους. Γι’ αυτό και κατέβηκε «πρός αὐτούς περιπατῶν ἐπί τῆς θαλάσσης», όπως μας αναφέρει ο Ευαγγελιστής. Και τι τους λέει; «Θαρσεῖτε». Δηλαδή, έχετε θάρρος! μη φοβάστε! Στη λέξη αυτή περικλείεται όλο το βάθος της Χάριτος του Θεού που κατεβαίνει στον άνθρωπο, όταν αγωνίζεται για την σωτηρία του. Ο άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί να καταφέρει σχεδόν τίποτα. Το λέει ο ίδιος ο Χριστός στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο: «Χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα». Συνεπώς, όταν ο άνθρωπος ζεί κατά Θεόν, δεν είναι μόνος!
Έτσι το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου είναι έργο της ανθρώπινης σπουδής και της θείας Χάριτος. Η σωτηρία του ανθρώπου πραγματοποιείται στην Εκκλησία, η οποία παρομοιάζεται με πλοίο που ανεμοδέρνεται στα κύματα. Ακόμα και γι’ αυτήν, λοιπόν, ισχύει το «Θαρσεῖτε». Η λέξη αυτή αποτελεί μια διαβεβαίωση καί πρός την Εκκλησία, αλλά και πρός όλους τους ανθρώπους, πως μέσα στις τρικυμίες του βίου και τις θλίψεις, σε κάθε αντίθετο άνεμο και ποικίλα εμπόδια, Εκείνος θα βρίσκεται στο πλευρό τους. Ο άνθρωπος πρέπει να έχει στο μυαλό του τον λόγο του Κυρίου που αναφέρεται στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και αποτελεί τα τελευταία λόγια του Χριστού στο Ευαγγελίου αυτό: «Να ξέρετε ότι εγώ είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες, μέχρι τη συντέλεια του κόσμου». Οι άνθρωποι με τον αγώνα τους κατάκτησαν τον κόσμο. Μήπως όμως ζημίωσαν την ψυχή τους; Τι πρέπει να γίνει ώστε η ανθρώπινη προσπάθεια να στεφθεί από την Χάρη του Θεού; Ο άνθρωπος να αφήσει την ύπαρξή του στα χέρια του Θεού-Πατέρα, ν’ ακούσει τη φωνή Του να του λέει «θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι» και τότε πραγματικά θα αισθανθεί την παρουσία Του στο γεγονός της προσωπικής λύτρωσης και σωτηρίας του και με χαρά θα αναφωνήσει, όπως και οι μαθητές Του «Ἀληθῶς Θεοῦ υἱός εῖ» . Αμήν.
