Μια ιδιαίτερη εκδήλωση αφιερωμένη στη λογοτεχνία, την ανθρώπινη ψυχή και ένα από τα πιο ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, την ενδοοικογενειακή βία, πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026, στο κτίριο του Πολιτιστικού Συλλόγου Οικισμού Καρδιάς Πτολεμαΐδας «Η Μέρα».
Αφορμή αποτέλεσε το βιβλίο με τίτλο «Θα Μπορούσε Να Ήταν Κι Αλλιώς…», μέσα από το οποίο αναδεικνύονται οι αθέατες πληγές που αφήνει η ενδοοικογενειακή βία, οι βαθιές επιπτώσεις των τραυματικών παιδικών βιωμάτων στην ενήλικη ζωή, αλλά και οι δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας άνθρωπος στην προσπάθειά του να αγαπήσει και να δημιουργήσει ουσιαστικές σχέσεις.
Η εκδήλωση δεν περιορίστηκε σε μια συμβατική παρουσίαση του βιβλίου, αλλά αποτέλεσε αφορμή για έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από τις διαφορετικές πτυχές της ιστορίας και τα κοινωνικά μηνύματα που αυτή μεταφέρει.
Στη συζήτηση συμμετείχαν ο Στάθης Θεοφυλακτίδης, εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και εκπαιδευτής ενηλίκων, η Νίκη Πέιου, καθηγήτρια Ελληνικής και Γερμανικής Φιλολογίας, καθώς και η Αγάπη Τερζοπούλου, ψυχολόγος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με μεταπτυχιακή εξειδίκευση στη Διαχείριση Γήρανσης και Χρόνιων Νοσημάτων και υποψήφια διδάκτορας Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Το συντονισμό ανέλαβε η Δημοσιογράφος, Μαρία Βαρνιτσιώτη.
Μέσα από τις διαφορετικές επιστημονικές και επαγγελματικές τους προσεγγίσεις, φωτίστηκαν ζητήματα που αφορούν τον ρόλο της οικογένειας και της εκπαίδευσης, τις ψυχολογικές συνέπειες της βίας, τα τραύματα της παιδικής ηλικίας και τον τρόπο με τον οποίο οι πρώτες εμπειρίες ζωής επηρεάζουν τις ανθρώπινες σχέσεις.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στο ερώτημα που διατρέχει και τον πυρήνα της ιστορίας: Αν η αληθινή αγάπη έρθει τη λάθος στιγμή, παύει άραγε να είναι αληθινή; Ένα ερώτημα που ανοίγει τον δρόμο για βαθύτερους προβληματισμούς σχετικά με την αγάπη, τις προσωπικές πληγές, τις επιλογές και τις συνθήκες που διαμορφώνουν την ανθρώπινη ζωή.
Τη διοργάνωση της εκδήλωσης είχε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Οικισμού Καρδιάς Πτολεμαΐδας «Η Μέρα», ο οποίος με την πρωτοβουλία αυτή έδωσε χώρο σε ένα σημαντικό κοινωνικό ζήτημα, αναδεικνύοντας παράλληλα τη δύναμη της λογοτεχνίας να ευαισθητοποιεί, να προβληματίζει και να δημιουργεί γέφυρες επικοινωνίας.
Γιατί κάποιες πληγές μπορεί να μη φαίνονται, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν. Και ίσως το πρώτο βήμα για να αλλάξει κάτι να είναι να μάθουμε να ακούμε, να αναγνωρίζουμε και να μη μένουμε αδιάφοροι απέναντι στον πόνο που συχνά κρύβεται πίσω από κλειστές πόρτες.
