Μια από τις πλέον άγνωστες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας, αποτελούν οι διώξεις κατά των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης που ξεκινούν το 1937 και τερματίζονται το 1949, με τη μαζική και βίαιη μεταφορά της πλειονότητας των ελληνικών πληθυσμών του Καυκάσου στην Κεντρική Ασία.
Οι πολυάνθρωπες ελληνικές κοινότητες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, υπήρξαν καρπός της πανάρχαιας ελληνικής παρουσίας στον παρευξείνιο χώρο και της έντονης ρωσοτουρκικής αντιπαράθεσης, που καθόρισε και την τελική μορφή της περιοχής αυτής.
Τουλάχιστον τριάντα οχτώ χιλιάδες Σοβιετικοί πολίτες ελληνικής καταγωγής μεταφέρθηκαν στα γκούλαγκ της Σιβηρίας, απ’ όπου ελάχιστοι επέζησαν των απάνθρωπων συνθηκών καταναγκαστικής εργασίας. Συνολικά, όπως προκύπτει από τα υπάρχοντα στοιχεία, υπήρξαν τρία κύματα διωγμών των Ελλήνων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης κατά τη σταλινική περίοδο: οι εύποροι που συνελήφθησαν, εκτοπίστηκαν ή εκτελέστηκαν το ’30 ως «Κουλάκοι», μεγαλοαγρότες δηλαδή και άρα «εχθροί του λαού», εκείνοι -μερικές δεκάδες χιλιάδες- που διώχθηκαν το 1937 στην περιβόητη «επιχείρηση 13» με την κατηγορία της υπέρ της Ελλάδος κατασκοπείας (!) και όσοι εξορίστηκαν στη διάρκεια του πολέμου αλλά και το 1949 ως «συνεργάτες των Γερμανών» και «υπονομευτές» του σοβιετικού κράτους.
Τι εκφράζουν όμως ένας υπουργός και ένα βουλευτής της κυβέρνησης περί Στάλιν, Σταλινικών διώξεων και εγκλημάτων του Κομμουνισμού;
Πάμε να δούμε!
Ο υπουργός Δικαιοσύνης στη σχετική πρόσκληση που του απηύθυνε η προεδρεύουσα Εσθονία να συμμετάσχει σε συνέδριο για τα κομμουνιστικά εγκλήματα, απαντά για… την άνοδο του εθνικισμού και του ναζισμού στην Ευρώπη, χαρακτηρίζει τον στρατό της ΕΣΣΔ ως τον … απελευθερωτή της Ευρώπης και παρουσιάζει τον κομμουνισμό ως τη… μήτρα της ελευθερίας και της δημοκρατίας καθώς όπως αναφέρει γέννησε δεκάδες ιδεολογικά ρεύματα.
Διαβάστε περισσότερα εδώ…
