Είναι μεγάλη δυστυχία να βλέπουμε η πατρίδα μας να άγεται και να φέρεται από τον κάθε τεχνικό διευθυντή του ΔΝΤ ή τον οποιουδήποτε εκπρόσωπο των δανειστών μας. Είναι ακόμη πιο απογοητευτικό οι Τούρκοι να μας προσβάλλουν καθημερινά, ενώ δηλώσεις για εθνικά θέματα να κάνει μέχρι και Ράμα. Από την πλευρά μας, δεν αντιδρούμε, ενώ η Ευρώπη περιορίζεται σε δηλώσεις, παρότι εμείς έχουμε αποσαθρωθεί ως κοινωνία με μοναδικό σκοπό να παραμείνουμε στην Ευρώπη!
Σε όλο αυτό το περιβάλλον, η κυβέρνηση εκβιάζει (;) με εκλογές. Από πότε οι εκλογές είναι εκβιαστικό τέχνασμα; Ο ελληνικός λαός, δυστυχώς, ίσως για ιστορικούς λόγους, είναι απαίδευτος και όταν του ξινίζει ο ένας, θέλει τον άλλον, και όταν και αυτός του βρομίσει, θέλει τον επόμενο. Φταίει όμως ο λαός; Όχι, αφού το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Έχουμε μια δεκαετία περίπου να βιώσουμε μια πλήρη κυβερνητική θητεία τεσσάρων ετών. Ο λαός έχει εκπαιδευτεί σε αυτό. Στην μνημονιακή περίοδο έχουμε ξεχάσει πόσες εκλογές έγιναν και πόσους πρωθυπουργούς έχουμε αλλάξει. Πρέπει κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσουμε ότι όταν ψηφίζουμε στις εθνικές εκλογές, ο πρωθυπουργός και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα ρυθμίζουν τις ζωές μας για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Ανάκληση της εντολής που δώσαμε δεν υφίσταται με το παρόν σύνταγμα. Ίσως προβλέφθηκε, αφενός για τη σταθερότητα του συστήματος, αφετέρου για τη σοβαρότητα της ψήφου και του εκλογικού συστήματος.
Ποιος όμως θα αλλάξει ένα σύστημα από το οποίο ευνοείται; Όσοι νέμονται την εξουσία έχουν βολευτεί από αυτή τη κατάσταση. Δεν τους ενδιαφέρει η ποιοτική εκπροσώπηση και προσφέρουν στο λαό αυτό που μπορεί εύκολα να καταναλώσει: τραγουδιστές, αρσιβαρίστες, ποδοσφαιριστές.
