Έχω έναν φίλο, που όταν μιλάμε, δυστυχώς σπάνια, το πρώτο πράγμα που με ρωτάει είναι :
-Γράφεις ;
Εγώ τελευταία του απαντώ
-όχι
και εκείνος επιμένει
-να γράφεις , μας κάνεις καλό, ακούς;
Έχοντας λοιπόν αυτή την ωραία προτροπή στο μυαλό μου, έκατσα σήμερα να γράψω, για αυτό που ξέρω καλά , την απώλεια !
Άντε πάλι θα μου πεις, θα μας μαυρίσεις τη μέρα; δεν είναι προφανώς αυτή η πρόθεση μου, αλλά ελπίζω να βοηθήσω έστω και έναν άνθρωπο, που βιώνει κάποια απώλεια αυτές τις μέρες και δυστυχώς μετράμε πολλές τον τελευταίο καιρό!
Δυο μορφές απώλειας υπάρχουν και έχοντας βιώσει και τις δυο θεωρώ πως η αιφνίδια, είναι η χειρότερη, γιατί δεν προλαβαίνεις να πεις
σ´αγαπώ, συγνώμη, σε συγχωρώ,
μένεις μ´ ένα τεράστιο, αναπάντητο «γιατί», υπάρχει μετά και η απώλεια,
η «προμελετημένη», που φυσικά απεύχεσαι, αλλά την βλέπεις να έρχεται πολλές φορές και σαν λύτρωση !
όποια απώλεια και να βιώνεις
δεν υπάρχει πιο δύσκολη δοκιμασία, από μια αδειανή θέση στο γιορτινό τραπέζι!
Και αυτό δεν αλλάζει όσα χρόνια και αν περάσουν, αυτή η πικρή γεύση, όση «νοστιμιά» και αν σου χαρίσει η ζωή,
θα υπάρχει για πάντα και αυτό το «πάντα» είναι αμετάκλητο δυστυχώς! Το μυστικό είναι να το αποδεχτείς και να συνεχίσεις εκτιμώντας τη ζωή σου, λίγο περισσότερο!
Η ψυχίατρος Elisabeth Kübler – Ross έγραψε για τα 5 στάδια του πένθους
- Άρνηση
- Θυμός
- Διαπραγμάτευση
- Κατάθλιψη
- Αποδοχή
δεν εμφανίζονται κατ’ ανάγκη με τη συγκεκριμένη σειρά. Μπορεί κάποιος να διέλθει ανάμεσα στα στάδια,μια και δυο φορές από το καθένα και δεν είναι σίγουρο, πως θα φτάσει πάντα στην αποδοχή!
Άρνηση, η φάση που δεν μπορείς να διαχειριστείς αυτό που συμβαίνει και αναβάλεις την παραδοχή του γεγονότος!
Είναι που ακούς βήματα ή τα κλειδιά στην πόρτα, που λες «πήγε ταξίδι και θα έρθει» και αλλά τέτοια, που στην αρχή ο περίγυρος σου, τ´ ακούει με συγκατάβαση, αλλά αν διαρκεί πολύ αυτή η φάση, αρχίζουν να σε κοιτούν με καχυποψία «Πάει το έχασε αυτή»!
Σε αυτή τη φάση φράσεις όπως
«Πήγε κάπου καλύτερα»
«Τον ήθελε ο Θεός και τον πήρε»
Καλό είναι να μην χρησιμοποιούνται για συμπαράσταση, γιατί δημιουργούν οργή και θυμό!
Οργή και θυμό, με όλους και με όλα, με τον Θεό, με τη ζωή, τη μοίρα , τον άνθρωπο που έφυγε. Είναι αυτό το εγωιστικό
«πώς μου το έκανες αυτό;»
Δύσκολη φάση, ακανθώδες, έχεις μίσος πολύ και σκέφτεσαι απάνθρωπα, όταν έφυγε ο αδερφός μου στα 26 του, έβλεπα ηλικιωμένους ανθρώπους στο δρόμο και σκεφτόμουν άσχημα , έλεγα
«Ζει αυτός και αδερφός μου είναι στο χώμα»
Ναι τόσο θυμό και τόσο μίσος, αλλάζει το βλέμμα σου και η ψυχή σου!
Πολλοί άνθρωποι εγκλωβίζονται σε αυτή τη φάση και γίνονται πικρόχολοι, αδυνατούν να νιώσουν και πάλι καλοσύνη, για οποιονδήποτε και οτιδήποτε.
Διαπραγμάτευση, θέλει χρόνο, σίγουρα έναν ημερολογιακό, αλλά και πάλι το να φτάσεις εκεί είναι για τον καθένα, διαφορετική η διαδρομή. Παίζει ρόλο και από που έχεις να κρατηθείς και πόση δουλειά θα κάνεις με τον εαυτό σου.
Η διαπραγμάτευση απαιτεί και έναν συμβιβασμό όταν είσαι έτοιμος να τον κάνεις.
Κατάθλιψη, η κινούμενη άμμος, αν μπεις εκεί, που θα μπεις, δεν το γλιτώνεις, να εύχεσαι να υπάρχει ένα κλαδάκι, για να μπορείς να κρατηθείς, μια αιτία να σηκωθείς από το κρεβάτι σου.
Ο Νίτσε έγραψε
“Αυτοί που έχουν ένα «γιατί» για να ζουν, μπορούν να αντέξουν σχεδόν οποιοδήποτε «πώς»”
Σημαντικό σε αυτή τη φάση, είναι να υπάρχει σοβαρή επαγγελματική βοήθεια, ένας ψυχολόγος ένας ψυχίατρος ή ένας δεύτερος ψυχολόγος και ένας δεύτερος ψυχίατρος! Δεν είναι εύκολο να βρεις τον επαγγελματία που θα σου «κάνει», ένας επαγγελματίας της ψυχικής Υγείας όμως, θα σου δώσει πολλά εργαλεία. Συνήθως δεν μπορείς να αναγνωρίσεις εσύ την ανάγκη για επαγγελματική βοήθεια, εδώ έρχεται το περιβάλλον σου, που πρέπει να διακρίνει τη χρονική στιγμή ,που θα πέσει στο τραπέζι το:
«μήπως να πήγαινες να δεις εκείνον το ψυχολόγο που βοήθησε και την φιλη μας …»
Δεξιοτεχνία θέλει και εδώ, δεν θα αντιδράσουν όλοι με τον ίδιο τρόπο, σε αυτή τη φράση και επίσης δεν θα ανταποκριθούν το ίδιο σε οποιαδήποτε στιγμή!
Επίσης υπάρχουν άνθρωποι, που θα διασχίσουν την κατάθλιψη, με πολύ κόπο και θα την σωματοποιησουν, θα την κουβαλούν για πάντα, με ένα αυτοάνοσο με μια εμφανή αλλαγή στο σώμα τους.
Αποδοχή, η στιγμή που η πληγή δεν αιμορραγεί πια, έχει δημιουργηθεί εκείνη η πέτσα, που όμως με την οποιαδήποτε «λάθος κίνηση», μπορεί να ξανά σπάσει και να αρχίσει το αίμα να τρέχει και πάλι, αυτή τη φορά όμως δεν θα τρέχει σαν ποτάμι!
Μέχρι να περάσει ο καιρός και να δημιουργηθεί «νέο δέρμα», που όμως για πάντα θα «περιγράφει» αυτό που λείπει, γιατί ο χρόνος επουλώνει , αλλά δεν σβήνει.
Δεν αποδέχεσαι ποτέ την απώλεια, αποδέχεσαι το γεγονός πως συνεχίζεις, παρά την απώλεια!
