Μία από τις πιο αγαπημένες παιδικές μου αναμνήσεις στην Πτολεμαΐδα είναι η στροφή από την οδό Μακεδονομάχων (όπου βρισκόταν το πατρικό μας) στην Καπετάν Φούφα. Κι αυτό γιατί υποσυνείδητα γνωρίζαμε ότι μας χώριζαν λιγότερα από 30 μέτρα από τη σημαντικότερη τρισύλλαβη λέξη που γνωρίζαμε τότε: παγωτό. Και συγκεκριμένα, από το αγαπημένο μας χωνάκι βανίλια, που συνήθως το είχαμε φάει πριν καν στρίψουμε πίσω στη Μακεδονομάχων. Η διαδρομή επαναλαμβανόταν πολλές φορές μέχρι το βράδυ, με την ευγενική μεσήλικη φιγούρα να γεμίζει τα χωνάκια μας και να μας κερνάει τις καινούργιες γεύσεις. Φιγούρα που φέτος συνάντησα ξανά, μετά από χρόνια, στο περίφημο κόκκινο παγκάκι της Καπετάν Φούφα. Και μου αφηγήθηκε μια ζωή γεμάτη ταξίδια, καζάνια, πειραματισμούς και επιμονή. Μια ζωή γεμάτη παγωτό.
«Γεννήθηκα στη Βλάστη το 1938. Έχω μπει στην ένατη δεκαετία της ζωής μου. Το 1945 ήρθαμε στην Πτολεμαΐδα. Αλάνες, παιχνίδια στους χωματόδρομους, αντικείμενα που έμοιαζαν με μπάλες ποδοσφαίρου. Τρία χρόνια αργότερα, έχασα τον πατέρα μου. Αλλά είχα μια μάνα-βράχο. Κάθε μέρα μάς περίμενε συσσίτιο: γάλα, κασέρι, ψωμί, σταφιδόψωμο κάποιες φορές και αμπούλες από μουρουνέλαιο. Έπρεπε να δυναμώσουμε, βλέπεις. Μπαίνω στο Γυμνάσιο και το τελειώνω με καλούς βαθμούς, κατόρθωμα για τότε. Αν κάποιος έπαιρνε 16-17 εκείνα τα χρόνια, ήταν θρύλος στα μάτια μας. Περνάω στο Οικονομικό, αλλά τα έξοδα για σπουδές δεν χωρούσαν στον προϋπολογισμό μιας οικογένειας που είχε ήδη χάσει το ένα της μέλος».
«Μένω, λοιπόν, στην Πτολεμαΐδα και αποφασίζω να ασχοληθώ με τη λέξη με την οποία γέμιζα θρανία και τετράδια: παγωτό. Ένας γνωστός με είχε βάλει να μοιράσω σε ένα πανηγύρι για χαρτζιλίκι. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα όλη τη διαδικασία από κοντά. Τότε δεν χρησιμοποιούσαν ηλεκτρικά ψυγεία, αλλά παγωνιέρες, τις λεγόμενες στόφες. Και όλη τη συντήρηση αναλάμβαναν ο πάγος και το αλάτι! Το επιχειρηματικό μικρόβιο είχε μπει για τα καλά μέσα μου. Λίγο καιρό μετά, αφότου ήρθε το ρεύμα στην Πτολεμαΐδα, με εμπιστεύτηκε ένας αντιπρόσωπος. Στόφα, πάγος και αλάτι. Αυτό ήταν το εικοσιτετράωρό μου. Έπειτα από δύο τρία χρόνια, πήρα την αποκλειστική αντιπροσωπεία της ΕΒΓΑ στην Πτολεμαΐδα, όμως με έκαιγε να κάνω κάτι δικό μου. Το 1970 βγάζω το πρώτο μου παγωτό βανίλια, με την επωνυμία “Ωμέγα”. Το συγκεκριμένο γράμμα για μένα δείχνει την τελειότητα, την ολοκλήρωση. Το όνομά μας άρχισε να ακούγεται σε όλη την περιφέρεια. Οι ανταγωνιστές μου αγόραζαν τα περισσότερα παγωτά, για να μη φαίνεται ότι το προϊόν μου κυκλοφορεί στην πόλη!» τονίζει ο κύριος Στέργιος και στέκεται στο πρώτο άτυπο δίκτυο διανομής της επιχείρησης, στον καθοριστικό ρόλο της γυναίκας του και στο ταξίδι στην Ιταλία που του άλλαξε τη ζωή.
πηγή: kathimerini.gr
