Τις προηγούμενες ημέρες η Ιταλία βίωσε ένα θυελλώδες πολιτικό σκηνικό,το οποίο θύμισε σε μεγάλο βαθμό την ελληνική πολιτική αστάθεια των αρχικών μνημονιακών χρόνων. Οι Ιταλοί ψηφοφόροι, αφού ψήφισαν κατά πλειοψηφία ένα συνονθύλευμα δημαγωγών, ακραίων και αντιευρωπαϊστών πριν από περίπου δύο μήνες, είδαν πριν λίγες ημέρες την προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης να καταρρέει και να οδηγούνται κατά πάσα βεβαιότητα σε επαναληπτικές εκλογές σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ο εντολοδόχος πρωθυπουργός Τζουσέπε Κόντε που στηρίχθηκε από το δημαγωγικό δίπολο Λέγκας και Κινήματος Πέντε Αστέρων επέστρεψε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Ιταλό Πρόεδρο Σέρτζιο Ματταρέλλα, όταν ο τελευταίος αρνήθηκε να κάνει αποδεκτή την επιλογή του Πάολο Σαβόνα ως Υπουργού Οικονομικών. Ο 81χρονος ευρωσκεπτικιστής Πάολο Σαβόνα στηρίχθηκε με μεγάλη επιμονή από τον ηγέτη της δημαγωγικής Λέγκας Ματέο Σαλβίνι, ο οποίος επέμενε μέχρι τέλους να ορίσει στο κρισιμότερο κυβερνητικό πόστο έναν άνθρωπο με αυτά τα χαρακτηριστικά, ρισκάροντας μεγάλη θεσμική κρίση.
Εν τέλει, ο Ιταλός Πρόεδρος «πήρε επάνω του» την επιλογή άρνησης της πρότασης των Κόντε-Σαλβίνι, προκαλώντας την επιστροφή της κυβερνητικής εντολής. Σε μήνυμά του προς τον ιταλικό λαό ο Πρόεδρος ισχυρίσθηκε ότι έδρασε στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων του από το Ιταλικό Σύνταγμα, καταγγέλλοντας μάλιστα το κυβερνητικό δίπολο ότι ουδέποτε επέδειξε ουσιαστική διάθεση συνεννόησης, ενώ έκανε ότι μπορούσε για να επιτείνει την πολιτική και οικονομική αστάθεια στη χώρα κατά το διάστημα των περίπου δύο μηνών. Πλέον ο Ιταλός Πρόεδρος ανέθεσε στον Ιταλό οικονομολόγο Κάρλο Κοτταρέλλι την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης τεχνοκρατών, η οποία θα διοικήσει την χώρα μέχρι την προκήρυξη επαναληπτικών εκλογών το αμέσως προσεχές διάστημα.
Αυτή η περίοδος μου θύμισε τόσο τις εναλλαγές ελληνικών κυβερνήσεων της περιόδου 2011-2012, όσο και το «Βαρουφάκειο Έπος» κατά το οποίο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έπαιζε για 6 μήνες το θέατρο της «διαπραγμάτευσης», πριν υπογράψει τελικά το τρίτο μνημόνιο. Εκείνη την περίοδο η χώρα κόντεψε να καταστραφεί ολοκληρωτικά με μια οικονομική ζημία που υπολογίζεται από 30 έως 100 δις ευρώ από τα πλέον επίσημα χείλη, ενώ τις τραγικές συνέπειές της βιώνει η ελληνική κοινωνία έως σήμερα. Τα capitalcontrolsεξακολουθούν να ισχύουν τρία χρόνια μετά, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα εξακολουθεί να βρίσκεται στην «εντατική» μετά από τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις που κόστισαν περί τα 40 δις ευρώ, οι συντάξεις και οι μισθοί εξακολουθούν να μειώνονται καιη ελληνική οικονομία συνολικά βρίσκεται σε ένα ιδιότυπο καθεστώς συντήρησης από τους δανειστές.Αδυνατώντας σταθερά να μπει σε καθεστώς πραγματικής ανάπτυξης, το οποίο θα ανακουφίσει επιτέλους τους Έλληνες πολίτες.
Υπάρχει βεβαίως και μια ουσιαστική διαφορά μεταξύ της Ελλάδας του τότε και της Ιταλίας του σήμερα: Στην Ιταλία του σήμερα – ευτυχώς για τους Ιταλούς – βρέθηκε ένας άνθρωπος ο οποίος διαισθανόμενος την περιπέτεια στην οποία πρόκειται να μπει ο ιταλικός λαός και το ιταλικό κράτος (έχοντας ίσως κατά νου και την ελληνική «βαρουφάκεια» περίοδο) αποφάσισε να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να μην παραδώσει εν λευκώ την χώρα του στις ορέξεις δημαγωγών, οι οποίοι το μόνο για το οποίο νοιάζονται είναι το πώς θα μείνουν μια ακόμα ημέρα στην εξουσία. Όντες έτοιμοι να ξεστομίσουν το οποιοδήποτε ακραίο ψέμα, εξαπατώντας κατάφορα έναν λαό που νιώθει απογοητευμένος από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, πιεσμένος από την οικονομική κρίση και αποπροσανατολισμένος από τα «ωραία λόγια» με τα οποία τον βομβαρδίζουν καθημερινά. Τα οποία μπορεί βεβαίως να ικανοποιούν πρόσκαιρα το ευαίσθητο θυμικό του, αλλά στην καλύτερη των περιπτώσεων θα τον οδηγήσουν σε περαιτέρω φτωχοποίηση και στην χειρότερη σε ολική καταστροφή του ιδίου και της πατρίδας του. Από αυτούς ακριβώς τους πολιτικούς προσπάθησε να προστατέψει του Ιταλούς και την πατρίδα τους ο Πρόεδρός τους πριν λίγες ημέρες, σύμφωνα τουλάχιστον με την προσωπική του λογική και ηθική. Το προσεχές αλλά και απώτερο χρονικό διάστημα θα δείξει αν έπραξε σωστά.Χρησιμοποιώντας ιατρικούς όρους, η δημαγωγία και ο λαϊκισμός αποτελούν «χρόνιες παθήσεις», οι οποίες συνήθως υποτροπιάζουν ραγδαία σε περιόδους οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Παρουσιάζουν διαχρονική ανθεκτικότητα στις ενδεδειγμένες θεραπείες, η οποία συνήθως συνεχίζεται μέχρι ο ασθενής να γίνει καλά ή να καταλήξει…
