“Περιγράφοντας τη σταδιακή μείωση των ορίων της Εορδαίας μέσα στις τρεις ίσως και παραπάνω προηγούμενες δημοτικές θητείες: όταν χάθηκαν τα χωριά της Εξοχής, του Κλείτου και τα άλλα χωριά, ο τρόπος που μεθοδεύτηκε και δεν έγινε χωριό ο Πτελεώνας, ο Κόμανος, η Μαυροπηγή, πως η Καρδιά χωρίστηκε σε δύο οικισμούς (το ένα στην Κοζάνη), καθώς επίσης πώς η Πτολεμαΐδα έχασε το μεγαλύτερο μέρος των υπηρεσιών της (γραφείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, υπηρεσίες της Εφορίας, τον ΟΑΕΕ κ.α. πως μεθοδεύτηκε η υποβάθμιση του νοσοκομείου μας – Μποδοσάκειο), δεν μπορούμε παρά να μιλήσουμε για ένα σχέδιο προειλημμένων αποφάσεων στο οποίο είμαστε τελικά μόνο θεατές. Δεν μπορούμε να στοιχειοθετήσουμε κατηγορίες και να κατονομάσουμε ονόματα υπευθύνων παρά μόνο να ρίξουμε ευθύνες στις δημοτικές αρχές για την εγκληματική τους ολιγωρία. Είναι όμως ολιγωρία ή καλά οργανωμένα βήματα από όλες τις δημοτικές αρχές μέχρι και σήμερα (γνώστες των λεπτομερειών είναι πάντα ο δήμαρχος και ελάχιστοι δημοτικοί σύμβουλοι της πλήρους εμπιστοσύνης του ή κανένας άλλος); Πάντως η παραταξιακή συνείδηση της συμπολίτευσης αλλά και της αξιωματικής αντιπολίτευσης (που κυβερνά την προηγούμενη θητεία) επιβάλλει τη συστράτευση των δημοτικών συμβούλων και δεν τους αφήνει να ψηφίσουν ελεύθερα και να σώσουν την περιοχή από τον αργό αλλά σταθερό ακρωτηριασμό της Εορδαίας. Το να αναλάβει ο εκάστοτε Δήμαρχος την ευθύνη δε δημιουργεί χωριά ούτε ξαναδίνει την παλιά αίγλη της Πτολεμαΐδας, απλά κερδίζει πρόσκαιρα τις ψηφοθηρικές εντυπώσεις. Πλέον είναι το πιο εύκολο πράγμα για να ξεχρεωθεί αναίμακτα η όποια ηθική κατηγορία.
Εύκολα λοιπόν μπορούν να αποδειχθούν τα παραπάνω και με την υπόθεση της Μαυροπηγής. Συρόταν η τοπική κοινότητα Μαυροπηγής στους διαδρόμους και στα δημοτικά συμβούλια της προηγούμενης δημοτικής αρχής. Προσπαθούσε να υποδείξει χώρους μετεγκατάστασης και ω! του θαύματος πάντα κάτι ανέτρεπε το νέο υποδεικνυόμενο μέρος, για το οποίο είχε γνώση η Δήμαρχος. Την τελευταία φορά η μετεγκατάσταση της Μαυροπηγής προκάλεσε και τη δική μου παραίτηση. Μετά από αυτό, το θέμα της επικύρωσης του νέου επιλεγμένου χώρου ψηφίζεται στις 2 Σεπτεμβρίου του 2013, η υλοποίησή του όμως αναβάλλεται και σήμερα (2015) μιλάμε για εκ νέου μελέτες στο νέο επίσης χώρο για την εγκατάσταση της Μαυροπηγής.
“Σήμερα, λέει ο Δήμαρχος, ενώ δε βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο τα μηχανήματα δουλεύουν στο Κουρί”. Ναι, λοιπόν σήμερα! Σήμερα που έχουν περάσει τόσα χρόνια και δεν υπάρχουν λεφτά πια για χτίσιμο κατοικιών. Σήμερα που οι κάτοικοι του Κομάνου έχουν ο καθένας το δικό του διαμέρισμα και η καθημερινότητα και η κρίση έχουν ροκανίσει τα χρήματα που τους δόθηκαν. Άρα, σήμερα είναι η επιτρεπτή περίοδος για τον οργασμό εργασιών στο Κουρί και άρα για το χειροκρότημα για τον άξιο αυτή τη φορά δήμαρχο!!!
Το ίδιο έγινε και με την κοινότητα των Αναργύρων. Η Πτολεμαΐδα χάνοντας τόσο πληθυσμό από τα χωριά που δε μετεγκαταστάθηκαν αλλά και μεταφέρθηκαν στα διοικητικά όρια της Κοζάνης, έπρεπε να ετοιμάσει ώριμα ένα σίγουρο σχέδιο μετεγκατάστασης των Αναργύρων αφού οι κάτοικοι θεωρούσαν ότι τα συμφέροντά τους ήταν στο δήμο μας (η Κοζάνη και το Αμύνταιο ήδη έχουν κάνει πρόταση για την υποδοχή των Αναργύρων). Αυτό θα βοηθούσε πληθυσμιακά την περιοχή αφού από τον αριθμό των κατοίκων των δήμων κρίνονται τόσα πράγματα (π.χ. βλέπε ΤΟΠΙΚΟΣ ΠΟΡΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ). Αν ήθελε η προηγούμενη δημοτική αρχή θα είχε ολοκληρώσει τις ενέργειες στη θητεία της γιατί αν και γνώριζε την αντίδραση της Ολυμπιάδας υπέδειξε θέση την οποία εκ των υστέρων η Ολυμπιάδα καταψήφισε. Και η νέα δημοτική αρχή έδειξε δείγματα καλής θελήσεως και ιδιαίτερης ικανότητας με το να αποκρυσταλλώσει την αρνητική αντίδραση της μιας κοινότητας (!!!) και να λάβει τα εύσημα και την αποδοχή και των δύο κοινοτήτων (όλοι ευχαριστημένοι από το τίποτε).
Έτσι ροκανίστηκε χρόνος τεσσάρων και παραπάνω ετών για τη μετεγκατάσταση των Αναργύρων αλλά δε βγήκε εκτεθειμένη η δημοτική αρχή γιατί βρέθηκε θύτης. Και θύτης θα είναι αυτός που η αντίδρασή του ματαιώνει δικαιολογημένα τη μετεγκατάσταση. Έτσι παρουσιάζονται αντιμέτωπες οι δύο τοπικές κοινότητες Ολυμπιάδας και Αναργύρων. Και στο δημοτικό συμβούλιο της 29/4/2015 όπως είθισται θα έπρεπε να επικυρώσουμε την απόφαση της τοπικής κοινότητας Ολυμπιάδας. Οπότε ο δήμος βγαίνει αλώβητος και έχουμε φταίχτη για το ζήτημα.
Εξ αιτίας της παραπάνω ανάλυσης απείχα από την ψηφοφορία αποφεύγοντας να νομιμοποιήσω μία προειλημμένη απόφαση και να νομιμοποιήσω την έριδα μεταξύ των δύο κοινοτήτων ξεκάθαρα”.
