Η ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ εγκαινιάζει νέο κύκλο πολιτιστικών δράσεων με τη διοργάνωση προβολών ταινιών με βαθιά κοινωνικά μηνύματα στο στέκι της και προσκαλεί το κοινό της Πτολεμαΐδας να συμμετάσχει ως εξής:
«Μέσα από προβολές επιλεγμένων ταινιών στο Στέκι της, επί της οδού Αγίου Στεφάνου 5, στην Πτολεμαΐδα, επιδιώκει την ψυχαγωγία του κινηματογραφόφιλου κοινού και την άσκηση στην κοινωνική κριτική.
Στην εποχή μας, η οποία χαρακτηρίζεται από πολιτικό παραλογισμό, γενοκτονίες, ιμπεριαλιστικούς πολέμους, νομολογίες, τροπολογίες και κυβερνητικές αποφάσεις, που στόχο έχουν τη φτωχοποίηση, η ανάγκη για ευαισθητοποίηση του πολίτη φαντάζει επιτακτική. Η ιστορία ανακυκλώνεται και η τέχνη την αντανακλά με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Η ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ ανησυχεί και ενεργεί ώστε, μέσα από την τέχνη, μέσα από τον κινηματογράφο, και δη τον αντιφασιστικό, να κινητοποιεί το κοινό, τους ευαισθητοποιημένους πολίτες με βάση πάντοτε την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία και επιλέγει για εμάς ταινίες αντιφασιστικού χαρακτήρα. Ξεκινάμε με ιταλικό νεορεαλισμό και τον πρωτοπόρο Ροσελίνι.
Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η ερειπωμένη Ευρώπη προσπαθεί να στηθεί στα πόδια της. Ηττημένη και ταπεινωμένη, η Ιταλία θα καταβάλει διπλή προσπάθεια, με τους κινηματογραφιστές της να έχουν τώρα αμέτρητες συγκινητικές κι αληθινές ιστορίες να αφηγηθούν, υποχρεωμένοι όμως να ξεπεράσουν την έλλειψη στούντιο, φιλμ και ντεκόρ. Η ανάγκη γίνεται αισθητική επιλογή και μια σειρά από ταινίες με ερασιτέχνες ηθοποιούς, φυσικούς χώρους και καυτά, σύγχρονα κοινωνικά θέματα θα γεννήσουν τον ιταλικό νεορεαλισμό. Το σινεμά στους δρόμους, οι νωπές μνήμες του φασιστικού παρελθόντος, της βίας και των ανεπούλωτων τραυμάτων φορτίζουν αυτό το πρώιμο αριστούργημα του ιταλικού νεορεαλισμού που παραμένει αναντικατάστατα πολύτιμο.
Ο Ρομπέρτο Ροσελίνι υπήρξε πολύ σημαντικός σταθμός στην Ιστορία του σινεμά με την τεράστια συμβολή του στη δημιουργία τόσο του νεορεαλισμού, όσο και του καθαρά μοντέρνου κινηματογράφου αργότερα, με το «Ταξίδι στην Ιταλία» (1954). Εισήγαγε στο ιταλικό κι ευρωπαϊκό σινεμά την έντιμη ηθική ως οπτική γωνία και τον χρόνο ως βίωμα. Κοινός κανόνας των έργων του Ροσελίνι είναι η αναζήτηση ενός ηθικού κανόνα ερμηνείας και προσέγγισης της πραγματικότητας, κατά την οποία η μόνη σκηνοθετική οδηγία είναι η «αγάπη προς τον πλησίον» και μοναδικός στόχος η πνευματική αφύπνιση και η ανάδειξη της κοινωνικής συνείδησης. Η κάθε ταινία, σύμφωνα με τον Ροσελίνι, «πρέπει να είναι όχι μονάχα ένα αυθεντικό αποτύπωμα του πραγματικού, αλλά να έχει ως αφετηρία μια ηθική άποψη από την οποία να βλέπει τον κόσμο. Κατόπιν γίνεται και μια αισθητική άποψη, αλλά το σημείο εκκίνησης είναι πάντα η ηθική διάσταση». Έτσι, μόνον όταν το σινεμά αναγάγει τις αισθητικές του αρχές και αξίες στην σφαίρα της ηθικής, η αλήθεια ζωής που βλέπουμε στην οθόνη έχει τέτοια δύναμη που μοιάζει πιο αληθινή και από την πραγματική ζωή.
Οι επιλογές των ταινιών έχουν διαμορφωθεί ως εξής: 1. «Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη», 2. «Γερμανία ώρα μηδέν».
Αυτή την Κυριακή, 17 Μάη 2026, 8μμ, «Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη» (κείμενα: Αθηνόραμα, Θ. Σούμης)
Η «Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη» διακρίνεται για το νεορεαλιστικό –και ρεαλιστικό– πνεύμα και βλέμμα του Ροσελίνι, για τη στέρεη, συναρπαστική δραματική συγκρότηση του φιλμ και για την ανθρωπιά, την τραγικότητα, το γνήσιο, γενναιόδωρο συναίσθημα, το δημοκρατικό φρόνημα και τη θυσία υπέρ της αυτοδιάθεσης του ατόμου. Ο Ροσελίνι γύρισε το φιλμ δύο μήνες έπειτα από την απελευθέρωση της Ρώμης και διηγήθηκε πραγματικά περιστατικά της ηρωικής αντίστασης στους χώρους που διεξήχθησαν λίγο καιρό πριν, δηλαδή στα φυσικά, γνήσια φτωχικά ντεκόρ. Ένα μέρος του βωβού υλικού είχε γυριστεί επί φασιστικής και ναζιστικής κυριαρχίας. Από τα ερείπια και τις στάχτες του φασισμού και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου γεννήθηκε αυτό το φιλμ, το οποίο σηματοδότησε η απαρχή του νεορεαλισμού. Φιλμ που περιέγραψε την εξαθλίωση, την καθημερινή φτώχεια, την πείνα και την καταπίεση στα χρόνια του φασισμού. Ταινία – ορόσημό του, γυρισμένη με ελάχιστα μέσα η “Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη…” ρίχνει ένα φρέσκο, απελευθερωτικό βλέμμα στην καινούργια, τραυματισμένη, αλλά πιο συνειδητοποιημένη μεταπολεμική πραγματικότητα, αφηγούμενη την παράλληλη πορεία προς το μαρτύριο ενός κομμουνιστή κι ενός καθολικού κληρικού οι οποίοι συμμετέχουν στον αντιναζιστικό αγώνα λίγο πριν το τέλος της γερμανικής κατοχής. Βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Τζόρτζιο Μανφρέντι και του ιερέα Ντον Μοροζίνι, αποφεύγει κάθε μελοδραματική υπερβολή, αξιοποιεί τους αυθεντικούς χώρους των γεγονότων και απογειώνει το συναίσθημα μέσα από τη σαρωτική ερμηνεία της Άνα Μανιάνι. Μεγάλο Βραβείο στο φεστιβάλ Καννών και οσκαρική υποψηφιότητα σεναρίου για τους Σέρτζιο Αμιντέι, Φεντερίκο Φελίνι και Ρομπέρτο Ροσελίνι. (Ιταλία. 1945. Διάρκεια: 103΄).
Είσοδος ελεύθερη
Απαραίτητη η κράτηση θέσεων στο τηλέφωνο 6942451456»
