Είναι διάχυτη η αντίληψη ότι το πολιτικό κατεστημένο της χώρας εκφραζόμενο στο σύνολό του από τις μεταπολιτευτικές κομματικές συγκροτήσεις με τις παραφυάδες του προσπαθεί να περισωθεί από τα διαχειριστικά του ανομήματα του παρελθόντος κερδίζοντας τον πολύτιμο χρόνο που του παρέχει η ισχνή κοινοβουλευτική του εξουσία.
Είναι πολύ σημαντικό πλεονέκτημα αυτό που λέγεται πολιτικός χρόνος εξουσίας γιατί δίνει την δυνατότητα στους ηθικούς αυτουργούς της χρεοκοπίας η οποία πέραν των καταστρεπτικών οικονομικών επιλογών είναι αποτέλεσμα και μιας παγκόσμιας διαχειριστικής ανομίας που ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση των οικονομικών συναλλαγών του δημοσίου τομέα.
Στην Ελλάδα τα μεταπολιτευτικά χρόνια αποτελούσε αγαθοσύνη και γραφικότητα η ηθική και τίμια συναλλαγή στον δημόσιο τομέα. Η Ελλάδα θα πρέπει να υπήρξε το πλέον διεφθαρμένο κράτος στον κόσμο.
Εξ άλλου σε μια κρίση ειλικρίνειας ή αδιεξόδου το ομολόγησε ο νεοεκλεγείς υιός Παπανδρέου ( Κυβερνώ μια ανήθικη χώρα) που έλαβε με το ιστορικό λεφτά υπάρχουν το 46% της λαϊκής ετυμηγορίας.
Αλλά ένα από τα πρώτα μελήματα της άδολης δημοκρατίας μας ήταν να οχυρωθεί πίσω από την αθωωτική ρύση ΄΄ να πας στη δικαιοσύνη ΄΄ και βέβαια κανείς στον κόσμο ακόμα και ο βλάκας είναι γνωστό ότι δεν κλέβει με αποδείξεις..
Και έτσι στην μεγάλο πάρτη της συναλλαγής και του εύκολου χρήματος, στα 40 χρόνια της μεταπολίτευσης δομήθηκε το πιο φτωχό κράτος της Ευρώπης, με ευυπόληπτους Κροίσους και Μύδες των βόρειων προαστίων.
Η οικονομική κατάρρευση του συστήματος που έγινε εν μία νυχτή προξένησε τέτοιο θόρυβο στους καταθέτες του δημόσιου χρήματος ώστε μέσα σε μία εβδομάδα δισεκατομμύρια ευρώ άλλαξαν τραπεζικούς λογαριασμούς.
Τότε η σοσιαλιστική κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. προσέτρεξε και την μετακίνηση ατή του εθνικού πλούτου της χώρας, σε ξένες τράπεζες την νομιμοποίησε λέγοντας ότι είναι καθ’ όλα νόμιμη πράξη.
Λίγους μήνες μετά όταν άρχισαν να καταληστεύονται οι νόμιμες συντάξεις του ελληνικού λαού σε ποσοστό 60% ατό το χαρακτήρισε ως σωτηρία της πατρίδας.
Λέξεις ιερές όπως σωτηρία που της χρησιμοποιούν στον ελληνικό πολιτισμό μόνο οι ιερωμένοι και οι ήρωες που με τον θάνατό τους σώζουν την πατρίδα.
Χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από αυτούς που ποτέ δεν κλήθηκαν να απολογηθούν για το πόθεν ; και το πώς έσχες;
Ο τραγέλαφος με τις ανομολόγητες λίστες που θα έπρεπε να εκδικάζονται σε δημόσια ακρόαση αφού έχουμε έναν κηρυγμένο οικονομικό πόλεμο, και η πατρίδα μας βρίσκεται σε διεθνή υποταγή όπως σωστά ομολόγησε και πάλι ο Υιός Παπανδρέου , οι λίστες έγιναν μπαλάκι του πικ- πον στα γραφεία αυτών που περιέκοψαν και λήστεψαν τις συντάξεις και τους μισθούς του ελληνικού λαού.
Γιατί κύριοι των μνημονίων οι άνομες καταθέσεις το αναιτιολόγητο δηλαδή χρήμα είναι νόμιμο και οι συντάξεις του λαού που παρακρατήθηκαν με αντισταθμιστικές εισφορές είναι παράνομες και καταχρηστικές!
Ο εξουσιομανής ευτραφείς πολιτικός Βενιζέλος δεν μπόρεσε να απαντήσει ποτέ στο παραπάνω ερώτημα γι αυτό πανηγύρισε το βράδι των εκλογών όταν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. από 46% απόλεσε τις δεκάδες και έμεινε με τις μονάδες.
Ο ελληνικός λαός είναι ένας σπάνιος λαός με φιλότιμο και τεράστιες ψυχικές αξίες,
Πίσω από την απλότητα και το χιούμορ του καιροφυλαχτεί το θεριό του θυμικού δικαίου και η καταδίκη του αμετανόητου.
Η διαχειριστική συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος , που οδήγησε αργά αλλά μεθοδικά στον αργό θάνατο της χρεοκοπίας τον ελληνικό λαό, ήταν συνειδητή επιλογή που διέσωσε την ύπαρξη και συνέχεια του.
Ένα πολιτικό συγκεντρωτικό αμάλγαμα εξουσίας που αφού διέλυσε όλες τις μεταπροσφυγικές παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, τώρα την εγκαταλείπει στα χέρια των πιο ανάλγητων εκμεταλλευτών, που δεν είναι άλλοι από τους παγκόσμιους πιστωτές και τραπεζίτες.
Η μνημονιακή Ελλάδα της υπανάπτυξης της ανεργίας και της ύφεσης σήμερα θυμίζει την τραγικό αδιέξοδο του μικρασιατικού μετώπου που καθηλωμένο για ένα χρόνο στα χαρακώματα περίμενε την επερχόμενη καταστροφική ήτα και κατάρρευση.
Ο ελληνικός λαός εγκλωβισμένος σε καταστρεπτικά διλήμματα που του βάζουν τα παραδοσιακά κόμματα, καλείται να επιλέξει μεταξύ ενός αργού ή βίαιου θανάτου.
Καλείται να επιλέξει μεταξύ απηχημένων και πειραματιστών. Για πρώτη φορά το εκλογικό σώμα της χώρας απουσιάζει η προσδοκία και η ελπίδα για κάτι καλύτερο.
Ο ελληνικός λαός απαιτεί από τους πολιτικούς, προγραμματικές πρωτοβουλίες εξόδου από την κρίση και αυτοί του προσφέρουν μία ανακυκλούμενη οικονομική αβεβαιότητα.
Τα παραγωγικά υποκείμενα της χώρας η δυναμική και σφύζουσα νεολαία της, εξακολουθεί να είναι αδρανείς και αμέτοχη, αναμένοντας το αναπτυξιακό πρόγραμμα της χώρας που το υπάρχων πολιτικό σύστημα αδυνατεί να καταθέσει.
Το όραμα της νεολαίας για προκοπή και δημιουργία ,μετατράπηκε σε φοβικό σύνδρομο απώλειας των συνταξιούχων γονιών της. Η ελπίδα έγινε μιζέρια και ηττοπάθεια, η δημιουργία οικογένειας και προκοπής δεν απασχολεί πλέων τους νέους που φοβούμενοι τις μεγάλες απαιτήσεις της οικογένειας, δεν παντρεύονται και δεν τεκνοποιούν. Η άρνηση της αυτή εμπεριέχει και έναν ιδιότυπο αντιεξουσιασμό ενάντια στη μεταπολιτευτική γενιά που οδήγησε τη χώρα σε χρεοκοπία.
Διαφαίνεται όλο και καθαρότερα ότι το σχέδια των δανειστών στοχεύουν στην περαιτέρω φτωχοποίηση του ήδη εξαθλιωμένου πληθυσμού. Αργά και μεθοδικά η πλειοψηφία του ελληνικών νοικοκυριών αδυνατούν να καλύψουν τις βασικές βιοποριστικές τους απαιτήσεις.
Μια επερχόμενη καθολική πτώχευση της μεσαίας τάξης είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει στην εκποίηση του μεγάλου θησαυροφυλάκιο των Ελλήνων που είναι οι ακίνητες περιουσίες του, τα σπίτια και τα χωράφια του.
Από τα αρχαία χρόνια η γη και η εστία (σπίτι) υπήρξαν τα μεγάλα αποκούμπια του ρωμιού, Με αυτό το όνειρο γεννιόταν και πέθαινε ο Έλληνας νοικοκύρης. Ακόμα και αυτό θα του το εκποιήσουν τα τραπεζικά λογιστικά κεφάλαια , όταν θα κορυφωθεί η ύφεση και η κρίση, έναντι πινακίου φακής.
Το ίδιο έγινε και στην κατοχή όπου εξ’ αιτίας της πίνας, πουλιούνταν τα οικόπεδα με ένα τσουβάλι καλαμπόκι.
Το σχέδιο είναι σε εξέλιξη οι τράπεζες κρατούν στα χέρια τους τα κόκκινα δάνεια το ποσοστό είναι συνεχώς αυξανόμενο, σε λίγο χρόνο ένα είναι βέβαιο ότι θα κοκκινίσουν όλα τα δάνεια.
Στην οικονομικά ερημωμένη χώρα θα επανέλθουν δυναμωμένα τα γεράκια και τα ερπετά που χαϊδεύουν τα τραπεζικά τους κεφάλαια στα απόρρητα Ι.Β.Α.Ν.
Θα πολλαπλασιάσουν τα κεφάλαιά τους οι φοροφυγάδες και οι κακοπληρωτές.
Οι κηφήνες του τύπου Τσοχαντσόπουλου και άλλων που μπήκαν στην πολιτική για να γεμίσουν τις ξένες τράπεζες , αυτοί που δεν παρήγαγαν που δε δημιουργούσαν, που δεν πάσχισαν, αλλά έζησαν με την αλαζονεία και την υπεροψία της εξουσίας.
Αυτοί που τα αξιακά τους ερείσματα κατέληγαν μόνο στους τραπεζικούς λογαριασμούς ,χωρίς ίχνος αισθημάτων και ηθικής, αρπακτικά και πραιτοριανοί ενός συστήματος, χειραγωγοί ενός αθώου και ευκολόπιστου λαού αυτοί θα επιβιώσουν και θα επανακάμψουν στο μεταχρεωστικό σκηνικό της νέας Ελλάδας.
Σήμερα μετά τον απόλυτο καταεξευτελισμό της χώρας που ξεκίνησε με την τρίμηνη προσπάθεια να καταγραφούν οι δημόσιοι υπάλληλοι με την τρίχρονη αναζήτηση των
πεθαμενοσυντάξεων και τις διαστημικές επιχορηγήσεις των Μ.ΚΥ.Ο.
Το 60 τοις εκατό του ελληνικού λαού είναι κάτω από τα όρια της φτώχιας , ένα ποσοστό που αν το δούμε αυξανόμενο με το χρονικό βάθος της κρίσης (κάποιες δεκαετίες)
μόνο ανησυχία και ανασφάλεια θα πρέπει να προκαλεί στους Έλληνες και τις Ελληνίδες.
Ίσως θα έπρεπε οι σκέψεις μας να διέπονται από αισιοδοξία και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον , ίσως οι προβληματισμοί μας να ήταν πιο ενθαρρυντικοί γιατί το έχουμε ανάγκη ιδιαίτερα αυτή την περίοδο.
Πια όμως στ’ αλήθεια μηνύματα αισιοδοξίας μπορεί να προσμένουμε από κυβερνήσεις που δεν έχουν διαμοιράσει το φτωχικό δείπνο της πατρίδας με θεολογική μυσταγωγία στα αδειανά πινάκια όλων των Ελλήνων.
Πώς μπορούμε να ελπίζουμε σε μια οικονομική άνθηση όταν οι πρωτοκάθεδροι της εξουσίας αποκρύπτουν από τον λαό με πρακτορικές μεθοδεύσεις τις λίστες των κλεπτών και των κλεπταποδόχων.
Και το πιο σημαντικό ερώτημα είναι; πώς είναι δυνατόν κυβερνήτες να αγωνίζονται για την διάσωση των τραπεζών, μετά τον θάνατο της οικονομίας;
Διαφαίνεται πως είναι απόλυτα βέβαιο ότι οι χθεσινοί διαχειριστές που οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία είναι ακόμα περισσότερο αδύναμοι και ανεπαρκείς να την ξεχρεώσουν και να την αναπτύξουν. (η ελληνική παροιμία το επιβεβαιώνει πολύ εύστοχα (ο λύκος το δέρμα του αλλάζει και το χούι του δεν αλλάζει).
Ο ελληνικός λαός για λόγους ιστορικούς ,ηθικούς ,δικαίου, ψυχολογικούς αλλά και ελπίδας και προσδοκίας θα πρέπει να τους συνταξιοδοτήσει χωρίς τον παραμικρό οίκτο, αφού οι ίδιοι φρόντισαν να πάρουν και την δεύτερη σύνταξη για το θεάρεστο έργο που προσέφεραν στον ελληνικό λαό…!
