Με τις εκλογές να έρχονται όλο και πιο κοντά (σ.σ. η Άνοιξη του 2027 δεν είναι και τόσο μακριά πια…) είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο να ακούγονται αλλά και να γράφονται σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (σ. σ. κάτι που έχει κάνει κατά καιρούς και η στήλη μας) διάφορα ονόματα συμπολιτών μας, τα οποία είναι πιθανό, λίγο, πολύ ή… καθόλου, να συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτια των κομμάτων όπου ανήκουν ή απλώς υποστηρίζουν.
Πολλοί δε απ’ αυτούς, αν όχι όλοι, είναι και πρωτοεμφανιζόμενοι, κάτι που σημαίνει πως τους λείπει η ανάλογη εμπειρία για το πώς πρέπει να οργανώσουν τον προεκλογικό τους αγώνα.
Για το λόγο αυτό και έχοντας ως στήλη μελετήσει τον τρόπο με τον οποίο κινήθηκαν κάποιοι παλιότεροι, αρκετοί εκ των οποίων πέτυχαν το στόχο τους και εξελέγησαν, αλλά και τις νέες τάσεις που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια, αποφασίσαμε να συντάξουμε έναν οδηγό- οδικό χάρτη για το πώς θα μπορούσαν να κινηθούν οι πρωτοεμφανιζόμενοι.
***
Κατ’ αρχάς, οφείλουν να είναι παντού.
Αυτό δεν πρέπει να το διαπιστώσουν μόνο όσοι τους δουν από κοντά και δια ζώσης, αλλά αν είναι δυνατόν όλοι.
Γι’ αυτό, η λήψη φωτογραφιών αλλά και βίντεο είναι απολύτως απαραίτητες ενέργειες, τα οποία στη συνέχεια θ’ ανέβουν στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης της/ του υποψήφιας/ υποψηφίου και θα σταλούν και στα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης.
***
Οι φωτογραφίες και τα βίντεο πρέπει να έχουν συγκεκριμένο στόχο και να υπακούν σε μια προκαθορισμένη λογική.
Για παράδειγμα, η χειραψία με ηλικιωμένο θεωρείται ως κλασική κίνηση.
Το βίντεο ακόμα καλύτερο.
Αρκεί βέβαια να φαίνεται πως η/ ο υποψήφια/ υποψήφιος ακούει με προσοχή ό,τι λέει ο ηλικιωμένος και η χειραψία αλλά και η στάση του σώματος του να δείχνει πως είναι αποφασισμένος να λύσει όλα τα προβλήματα που τον απασχολούν.
***
Σημαντικό είναι να υπάρχουν, επίσης, φωτογραφίες και βίντεο με νέους.
Έτσι περνάει το μήνυμα πως μπορεί να γεφυρώσει τις δύο αυτές γενιές και άρα να πείσει και αυτή που βρίσκεται ανάμεσα τους.
***
Η παραγωγή βίντεο με μουσική υπόκρουση είναι κάτι που φοριέται πολύ στις μέρες μας και συστήνεται απ’ όλους τους επικοινωνιολόγους.
Στην περίπτωση αυτή καθοριστικό είναι το σενάριο που θ’ ακολουθηθεί και η σκηνοθεσία του.
Συνήθως προτείνεται η/ ο υποψήφια/ υποψήφιος να περπατά κοιτώντας μια δεξιά και μια αριστερά και κάπου κάπου να κουνά το κεφάλι, παίρνοντας ένα θλιμμένο ύφος (σ. σ. όχι πολύ θλιμμένο για να μην γίνει εντελώς μελό το βίντεο) καθώς λυπάται για όσα στραβά έχουν γίνει ή για όσα θα μπορούσαν να έχουν γίνει αλλά δεν έγιναν.
Σ’ αυτό το κομμάτι η μουσική υπόκρουση θα πρέπει να έχει κάτι το μελαγχολικό.
Όμως, λίγο πριν το τέλος του βίντεο έρχεται η μεγάλη ανατροπή.
Πέφτει δυνατή και χαρούμενη μουσική, η/ ο υποψήφια/ υποψήφιος φαίνεται να βγαίνει μέσα από το φως και ακούγεται να λέει: «Ο τόπος μας αξίζει περισσότερα»!
***
Δεν χρειάζεται να εξηγήσει τι εννοεί με το «περισσότερα».
Είναι μια φράση διαχρονική, ευέλικτη και απολύτως ασφαλής.
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για δρόμους, νοσοκομεία, σχολεία, αγροτική παραγωγή, τουρισμό, αθλητισμό και, αν χρειαστεί, ακόμη και για το κυλικείο του γηπέδου.
Υπόσχεται, χωρίς να έχει υποσχεθεί κάτι συγκεκριμένο, άρα επί της ουσίας δεν δεσμεύεται για τίποτα και αν εκλεγεί δεν θα μπορούν οι ψηφοφόροι να του πουν, «ναι, αλλά εσύ μας υποσχέθηκες…»
***
Οι επισκέψεις στους εκπροσώπους των διαφόρων φορέων και θεσμών του τόπου είναι επίσης κάτι αναπόφευκτο.
Το κακό όμως είναι ότι επειδή στις συναντήσεις αυτές συζητούνται τα ίδια, πάνω κάτω, τα δελτία τύπου που θα εκδοθούν μετά δεν μπορεί να είναι πανομοιότυπα αλλά να έχουν κάτι διαφορετικό να πουν.
Οπότε, μετά την επίσκεψη στο Δήμο γίνεται αναφορά σε «Σημαντική συνάντηση εργασίας».
Μετά το επιμελητήριο σε «Ανταλλαγή απόψεων για την επιχειρηματικότητα».
Μετά τον αγροτικό συνεταιρισμό τονίζεται η ανάγκη για «Στήριξη του πρωτογενούς τομέα».
Μετά τον πολιτιστικό σύλλογο υπερθεματίζεται το πώς «Ο πολιτισμός αποτελεί πυλώνα ανάπτυξης».
Μετά τον αθλητικό σύλλογο λέγεται ότι «Ο αθλητισμός ενώνει».
Μετά από επίσκεψη σε κάποιο καφενείο κάνει λόγο για «Συζήτηση με την κοινωνία», ακόμα και αν εκείνη την ώρα στο χώρο υπήρχαν μόνο τρεις και ο… κούκος.
Λέγεται πως κούκος είναι εχέμυθος, άρα δεν πρόκειται να μαρτυρήσει πως η κοινωνία απουσίαζε απ’ τη συνάντηση.
