Ο Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να ανακοίνωσε την εκ νέου επίσημη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας στον Περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας κ. Γιώργο Κασαπίδη για τις προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές, ωστόσο δεν έκανε κάτι ανάλογο και για όσους θα ήθελαν να θέσουν υποψηφιότητα για Δήμαρχοι και θα χαίρονταν πολύ ν’ ακούσουν το όνομα τους να ανακοινώνεται με κάθε επισημότητα. Γιατί όμως το έκανε αυτό ο Πρωθυπουργός; Επειδή είναι θέση του κόμματος ν’ αφήσει τις τοπικές κοινωνίες να κάνουν ανεπηρέαστες τις όποιες επιλογές τους, όπως συνήθως λέγεται, ή διότι σκέφτηκε, και μάλλον έχει δίκιο, «αν επιλέξουμε έναν θα χαλάσουμε την καρδιά και θα δυσαρεστήσουμε πολλούς περισσότερους», κάτι που εν όψει των εθνικών εκλογών μόνο καλό και ωφέλιμο δεν θα ήταν;
***
Χωρίς να είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι μπορεί να συμβαίνει και τι να λέγεται στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας για το θέμα αυτό, και χωρίς να έχουμε την ικανότητα να μπούμε στο μυαλό του Πρωθυπουργού, τολμάμε την εκτίμηση πως μάλλον ισχύει το δεύτερο. Υπάρχουν Δήμοι όπου οι υποψήφιοι… περισσεύουν και το να δώσεις χρίσμα σ’ έναν απ’ αυτούς, είναι γρίφος για πολύ δυνατούς λύτες και ρίσκο που ίσως δεν αξίζει τον κόπο να πάρεις.
***
Ας πάρουμε το παράδειγμα του Δήμου Κοζάνης. Με βάση τις υποψηφιότητες που ανακοινώθηκαν ήδη με κάθε επισημότητα από τους άμεσα ενδιαφερόμενους, αλλά και εκείνες για τις οποίες κυκλοφορούν εδώ και καιρό πολλές φήμες, φήμες που ούτε οι ίδιοι δεν έχουν βγει να διαψεύσουν μέχρι σήμερα, ο αριθμός των υποψηφίων Δημάρχων ανέρχεται στους έξη (σ. σ. έξη ήταν την ώρα που γράφονταν οι γραμμές αυτές, αλλά δεν αποκλείουμε πως μπορεί και να… αυξήθηκαν)!
***
Αριθμός που όσοι γνωρίζουν τα του Δήμου Κοζάνης αλλά και το χώρο της τοπικής οργάνωσης της Νέας Δημοκρατίας λένε πως δεν εμφανίστηκε ποτέ κατά το παρελθόν. Μπορεί πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση να ακουγόταν ότι ίσως εκδηλώσει ενδιαφέρον ο τάδε ή η δείνα, αλλά τελικά το τοπίο ξεκαθάριζε αργά ή γρήγορα και επικρατούσε ο ένας ή η μία που ηγούνταν του γαλάζιου δημοτικού ψηφοδελτίου.
***
Αν ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης έλεγε πως εμείς ως κόμμα θα στηρίξουμε τον τάδε το τοπίο θα ξεκαθάριζε αμέσως. Ο εκλεκτός και τυχερός υποψήφιος θα πανηγύριζε και οι υπόλοιποι θα κατέβαζαν για λίγο τα μούτρα, θα εξέφραζαν με κάθε τρόπο την απογοήτευση και την πικρία τους που «δεν αναγνωρίστηκαν οι θυσίες που έκαναν και η προσφορά τους στο κόμμα», θα εξηγούσαν την μη επιλογή τους αποδίδοντας την στα «σκοτεινά κέντρα και τα τζάκια του κόμματος που τους έφαγαν γιατί τους ¨φοβούντα騻 και μέχρι τις δημοτικές εκλογές θα είχαν ηρεμήσει και θα είχαν αποδεχτεί την απόφαση.
***
Ορισμένοι εξ αυτών μπορεί να σκέφτονταν να κατέβουν στις εκλογές, ακόμα και αν χαρακτηρίζονταν ως «αντάρτες», αλλά οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, θα εγκατέλειπαν την ιδέα καθώς για να στηθεί ψηφοδέλτιο των 200 και πλέον ατόμων χωρίς τη βοήθεια ενός κόμματος είναι αρκετά δύσκολο.
***
Οπότε, τώρα τι γίνεται; Στήνονται όλοι στη γραμμή εκκίνησης περιμένοντας το σύνθημα για να ξεκινήσουν τον αγώνα και όποιος τερματίσει πρώτος χρίζεται υποψήφιος Δήμαρχος χωρίς επίσημο χρίσμα αλλά με ξεκάθαρη, έστω και άτυπη, υποστήριξη του τοπικού κομματικού μηχανισμού;
***
Αυτό θα ήταν το ιδανικό σενάριο όχι μόνο για τη Νέα Δημοκρατία αλλά και για κάθε άλλο κόμμα και ειδικά για όσα βρίσκονται στην εξουσία και φαίνεται να προηγούνται και πάλι στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος.
***
Αγώνας για το ποιος θα επικρατήσει σ’ αυτή την κούρσα σίγουρα θα γίνει, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα το αμφισβητήσουν οι επτά στους… έξη και το πιθανότερο είναι αν όχι όλοι, κάτι που θεωρείται και είναι πολύ δύσκολο, κάποιοι να φτάσουν μέχρι τη συγκρότηση ψηφοδελτίου και τη συμμετοχή στις εκλογές, με τη Νέα Δημοκρατία να εμφανίζεται τελικά με πάνω από έναν υποψήφιο.
***
Αυτό φαίνεται να το γνωρίζουν καλά έμπειροι πολιτικοί της παράταξης και όπως μας πληροφορούν κάποιοι κινούνται μπας και καταφέρουν να οδηγήσουν τα πράγματα με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρξει υποψήφιος κοινής αποδοχής. Οι μέχρι τώρα προσπάθειες δεν έχουν καταλήξει κάπου. Αν είχαν καταλήξει ίσως ο κ. Μητσοτάκης να έκανε και τη σχετική ανακοίνωση, αφού τότε δεν θα υπήρχε ο κίνδυνος να ευχαριστήσει έναν και να δυσαρεστήσει περισσότερους.
