Μετά την εκλογική νίκη της αριστεράς στην Ελλάδα , ένας εν δυνάμει ευρωαριστερισμός άρχισε να επανεμφανίζεται στη νότια Ευρώπη .
Η κοινή εμφάνιση των δύο νέων ηγετών, του νικητή των ελληνικών εκλογών της 25ης Ιανουαρίου Αλέξη Τσίπρα με τον ηγέτη του νεοεμφανιζόμενου ισπανικού κόμματος των Podemos Πάμπλο Ιγκλέσιας, σηματοδότησε την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στην Ευρώπη.
Το κόμμα των Podemos γεννήθηκε από το ισπανικό κίνημα των αγανακτισμένων και ήρθε πρώτο στην πρόθεση ψήφου για τις βουλευτικές εκλογές του 2015. Το 42 % των ψηφοφόρων του δηλώνουν, ότι θα το ψηφίσουν λόγω της λιτότητας.
Πολιτική αφετηρία και απαρχή αυτού του μεσογειακού λαϊκού πολιτικού κινήματος κατά των μνημονίων και των επιτηρητών της γερμανικής λιτότητας αποτέλεσε η κοινή εμφάνιση των Τσίπρα-Ιγκλέσιας με το νικηφόρο χειροκράτημα του Πυρρίχιου στο σύνταγμα.
Με δεδομένο το πολιτικό ρεύμα, που διαμορφώνεται στους λαούς των μεσογειακών χωρών και τον κίνδυνο ανόδου στην εξουσία κομμάτων της κεντροαριστεράς στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου , αναπτύσσεται παράλληλα ένα αντιλαϊκό μπλοκ της πολιτικής ελίτ των γερμανόφιλων χωρών του ανεπτυγμένου ευρωπαϊκού βορά.
Ένας αντίκτυπος νίκης, που ενδεχομένως να επηρεάσει και τις εκλογές στις βόρειες χώρες με απαρχή τη επικράτηση του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Εσθονίας στις εκλογές, που θα γίνουν σε πέντε εβδομάδες στη χώρα αυτή.
Στη Γαλλία τα παραδοσιακά κόμματα θα δοκιμαστούν με το εθνικό μέτωπο της Μαρίν Λεπέν.
Στις 19 Απριλίου ενισχύονται στη Φιλανδία οι κεντρώοι, ενώ στις 14 Σεπτεμβρίου στη Δανία οι σοσιαλδημοκράτες διεκδικούν τη νίκη.
Τον ίδιο μήνα στην Πορτογαλία στις 20 Σεπτεμβρίου κινδυνεύει να ηττηθεί ο κυβερνητικός συνασπισμός, που βρίσκεται σε κρίση.
Και φθάνουμε στις εκλογές της Ισπανίας, που πολύ πιθανόν να γίνουν το Φθινόπωρο, όπου τα βλέμματα όλων θα είναι στραμμένα στο κόμμα των “Ποδέμος“, όπως προαναφέραμε.
Μέσα σ’ αυτό τον πολιτικό χάρτη η αντιμνημονιακή κυβέρνηση των Τσίπρα-Καμένου είναι φυσικό να αντιμετωπίζεται με πολύ επιφύλαξη και αμυντική προσέγγιση από τα 18 αντίπαλα κυβερνητικά σχήματα των κρατών της ευρωζώνης.
Η κυβέρνηση της Ελλάδας θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπ’ όψιν την πολιτική φόρτιση και εσωστρέφεια των κρατών της ευρωζώνης απέναντί της και να προσαρμόσει τη διαπραγματευτική της τακτική στο αρνητικά φορτισμένο χρόνο που αυτός της παραχωρήθηκε με την συμφωνία που υπογράφτηκε το βράδυ της Παρασκευής στις Βρυξέλες. Το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων κινήθηκε μεταξύ των τρεχουσών δεσμεύσεων της χώρας αλλά και της νέας πολιτικής πραγματικότητας, που προέκυψε μετά τις εκλογές στην Ελλάδα.
Θα μπορούσε κανείς βλέποντας την αυστηρή στάση των ευρωπαίων εταίρων στη διάρκεια των διμερών διαπραγματεύσεων με τη νέα κυβέρνηση να συμπεράνει ότι το ευρωτραπεζικό λόμπι, πανικόβλητο από την εμφάνιση της πρώτης αριστερής κυβέρνησης, αναζητούσε με τον άγνωστο συνομηλιτή του τη νέα ιδεολογικοπολιτική συμπεριφορά και στάση απέναντί του.
Χρειάστηκαν τρία Eurogroup για να μπορέσουν να αποδεχθούν την πολιτική απαίτηση της ελληνικής κυβέρνησης για ένα νέο επαναπροσδιορισμό του μεταρρυθμιστικού προγράμματος της χώρας, που διέπεται από αριστερό εκσυγχρονιστικό προσανατολισμό.
Το πλαίσιο και τα χαρακτηριστικά αυτού του προγράμματος είναι αυτά, που θα δικαιώσουν ή θα απογοητεύσουν όχι μόνο τους ψηφοφόρους της νέας κυβέρνησης αλλά στο σύνολό του τον ελληνικό λαό, που επένδυσε ένα μέρος των προσδοκιών του στην κυβέρνηση αυτή.
Η ενδιάμεση τετράμηνη συμφωνία προσαρμογής ή διαμόρφωσης ενός νέου προγράμματος δημοσιονομικής συγκράτησης με τις ειλημμένες δεσμεύσεις, που αυτό επιβάλλει, μέλει να καταγραφούν και να υλοποιηθούν προκειμένου να διαφανεί το ιδεολογικό τους περιεχόμενο.
Η μίνι ενδιάμεση συμφωνία δεν είναι τίποτε άλλο από μία ευγενική παραχώρηση λίγου πολιτικού χρόνου στην κυβέρνηση Τσίπρα, προκειμένου να δώσει εξετάσεις στα μεγάλα αφεντικά, που και αυτά για τους δικούς τους λόγους θέλουν να επενδύσουν σε μια νέα και αδιάφθορη κυβέρνηση, που επαγγέλλεται τον εκσυγχρονισμό και την πάταξη της διαφθοράς στη χώρα μας.
Το υφιστάμενο ευρωπαϊκό οικονομικό πρότυπο ή θα επιβιώσει στη βάση μιας Ευρώπης με διακρατική συνεργασία και κοινωνική αλληλεγγύη ή θα αμφισβητηθεί σε μια Ευρώπη των ανισοτήτων, δομημένη κάτω από την ηγεμονία του γερμανικού οικονομικού αυταρχισμού.
Το ίδιο πολιτικό μπλοκ του ευρωπαϊκού βορά, με ηγέτιδα την κυρία Άγγελα Μέρκελ ήταν ανέτοιμο να απαντήσει στο ελληνικό αίτημα για το πέρασμα από τη λιτότητα στην χαλάρωση και στην ανάπτυξη συνολικά της Ευρώπης.
Ας ελπίσουμε, ότι η τετράμηνη χρονική παράταση του προγράμματος χρηματοδοτικής υποστήριξης της χώρας, που συμφωνήθηκε, θα είναι αρκετή, ώστε να επιτρέψει στα κράτη, μέλη της ευρωζώνης, να διαμορφώσουν νέες συνθήκες οικονομικής χαλάρωσης, που θα ανακουφίζουν τους πληττόμενους από την νομισματική κρίση λαούς του ευρωπαϊκού νότου.
Άλλωστε οι Τσίπρας-Ιγκέσιας, με τον πυρρίχιο χορό τους, έχουν προδιαγράψει, ώστε η ωρολογιακή βόμβα της Ευρώπης να σκάσει στα χέρια της νέας γερμανικής ηγεμονικής καγκελαρίας, που μέχρι στιγμής δεν μπορεί να αφουγκρασθεί τις απέλπιδες κραυγές των μεσογειακών πολιτισμών, που πλήττονται και χλευάζονται από την ανθρωπιστική κρίση και την ανέχεια….
