Πόλεμος στον 20ο αιώνα- Γράφει ο Ιορδάνης Καμπουρίδης

Ξεκίνησε έναν πόλεμο ο ισχυρός, μιλώντας για ανθρώπινα δικαιώματα, καταπατώντας ένα ανυπέρβλητο και ηθικό δικαίωμα του ανθρώπου, που είναι η ζωή, την οποία δεν μπορεί να αφαιρέσει ανθρώπινο χέρι, παρά μονάχα το χέρι του Θεού, το οποίο και την δίνει ως χάρισμα και ως δώρο. Αυτό το δώρο, έρχεσε εσύ ο δήθεν ανθρωπιστής και το αφαιρείς! Τι ειρωνεία και τι υποκρισία στα αλήθεια! Με ποιο δικαίωμα άραγε γίνεται αυτή η καταπάτηση που στοιχίζει ανθρώπινες ζωές; Το να φτιάξεις μια ζωή, παρόλο που η Ιατρική επιστήμη έχει εξελιχθεί τεχνολογικά και επιστημονικά, είναι αδύνατο έως ακατόρθωτο, το να σκοτώσεις μια ζωή είναι αντίθετα πολύ εύκολο και δείχνει παντελή έλλειψη συναισθημάτων και ανθρωπισμού. Αντί λοιπών να κατασκευάζεται πολέμους για να πουλάτε πολεμικό υλικό και να εξυπηρετείτε τα συμφέροντα σας, φτιάξτε νοσοκομεία σε υποανάπτυκτες χώρες, δώστε φαγητό σε λαούς που πεινάνε, φτιάξτε σχολεία σε χώρες που στερούνται της παιδείας, και γενικά φτιάξτε δομές κοινωνικές, οικονομικές, πολιτιστικές και όχι να καταστρέφεται με έξυπνες δήθεν ρουκέτες, ότι ένας λαός έφτιαξε με κόπο και μόχθο, έπειτα από πολύ καιρό. Γιατί εξυπνάδα δεν είναι το να σκοτώνεις κάθε μορφή ζωής, αλλά να στοχεύεις στην πρόοδο και την ανάπτυξη, σε κάθε επίπεδο, κοινωνικό, οικονομικό, ιστορικό, πολιτιστικό, ανθρώπινο. Και ένας πόλεμος μόνο στην πρόοδο δεν οδηγεί! Ο πόλεμος δεν έχει νικητές και νικημένους, αλλά μόνο απώλειες εκτός από ανθρώπινες, και σε άλλα επίπεδα, όπως, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό, ιστορικό, γεωλογικό, κλιματολογικό, του οποίου οι συνέπειες θα φανούν με την πάροδο του χρόνου. Αυτή την καταστροφή την σκεφτήκατε εσείς που μοχθείτε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ φέρνετε την καταστροφή όχι μόνο σε έναν λαό αλλά και σε έναν πολιτισμό! Πολιτισμός δεν είναι να καταστρέφεις και να ισοπεδώνεις ότι βρίσκεις, αλλά να φτιάχνεις έναν κόσμο καλύτερο με ιδανικά και αξίες, όπως είναι το δικαίωμα για ζωή! Σεβαστείτε την ζωή λοιπόν και μην βλέπετε τους ανθρώπους ως αριθμούς, που μπροστά στο βωμό του συμφέροντος, η ανθρώπινη αξία εκμηδενίζεται. Δεν είναι δυνατόν στον 20 αιώνα να βλέπουμε εικόνες φρίκης και κτηνωδίας και αντί να πηγαίνουμε μπροστά, να διαγράφουμε την ιστορία και τον πολιτισμό ενός λαού, δημιουργώντας πρόβλημα στην ισορροπία ολόκληρου του πλανήτη, γιατί τις συνέπειες, εκτός των ανθρώπων που χάνονται άδικα και αναίτια, θα τις υποστούμε όλοι. Και όπως πολύ σοφά λέει μια λαϊκή ρήση: <το βουβάλι αν κυλιστεί στη λάσπη, την πληρώνει το βατράχι> και τα βατράχια είναι οι απλοί πολίτες, που χάνουν το δικαίωμα να ζήσουν ειρηνικά στον τόπο τους και έρχεται μια έξυπνη οβίδα να καταστρέψει ότι έχουνε χτίσει με κόπο, θέλοντας να κρατήσουν την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου τους. Θα θέλατε εσείς που εφεύρατε τον πόλεμο, που μόνο πατριωτικός δεν είναι, να σας διώξουν από τον τόπο σας και να ξεκινήσετε το οδοιπορικό της προσφυγιάς, σε άλλα μέρη, αποκομμένοι από την γενέτειρα σας, και αφήνοντας πίσω αναμνήσεις, ιστορία, πολιτιστική και ιστορική ταυτότητα, με την ταμπέλα της προσφυγιάς. Φυσικά και όχι, αλλά το να είσαι από θέση ισχύος, είναι ασφαλές βέβαια και το να ξεστομίζεις κορώνες και φανφάρες ανθρωπισμού και ιδεαλισμού, είναι το πέπλο της υποκρισίας, που με τόσο κυνικό και τραγελαφικό τρόπο, επιδεικνύεις ως ισχυρός! Κρίμα να κλείνεις τα μάτια της ψυχής, μπροστά στα μάτια των αθώων παιδιών, των ανυπεράσπιστών ανθρώπων, των ανθρώπων που δεν φταίνε, που είχαν όνειρα και ελπίδες για τον τόπο τους, να αναρωτιούνται σε τι φταίξανε και πληρώνουν το τίμημα του πολέμου! Τα παιδιά, με την αθωότητα της παιδικής τους ψυχής, βλέπουν την κτηνωδία και την φρίκη ενός πολέμου, που ξεκίνησε δίχως να κατανοήσουν την αληθινή αιτία, και ζούνε την αβεβαιότητα, την ανασφάλεια, τον φόβο, τον τρόμο και την απειλή, που στιγματίζει και πληγώνει την παιδική τους ψυχή. Οι παλαιότεροι που έζησαν τέτοιες καταστάσεις, και βίωσαν στο πετσί τους την προσφυγιά, εύχονταν στους νεότερους , να μην ζήσουν την φρίκη ενός πολέμου, γιατί ο πόλεμος καταστρέφει τα έργα της ειρήνης, και αφήνει μόνο πόνο, θλίψη και νοσταλγία για ότι έχει χαθεί και δεν ξαναχτίζεται εύκολα.

Εσείς λοιπόν οι τρανοί, αν πραγματικά σκέφτεστε το καλό των ανθρώπων, μην τους κάνετε κακό! Δείξτε λίγο φιλότιμο και ανθρωπισμό, και μην σκοτώνετε την ελπίδα, το μέλλον των ανθρώπων που δεν μπήκανε στο σπίτι σας να σας διώξουν, αλλά εσείς μπήκατε στα σπίτια τους δίχως να λάβετε την άδεια τους και με το προσωπείο της υποκρισίας, θέλετε να πείσετε τον πλανήτη, ότι ο πόλεμος είναι για ανθρωπιστικούς λόγους και το να σκοτώνετε αθώους, αυτό σας εξιλεώνει! Όχι αυτό δεν σας απαλλάσσει των ευθυνών σας, απέναντι στην ιστορία, που θα στιγματιστείτε ως εγκληματίες πολέμου, γιατί το έγκλημα είναι όχι μόνο των ανθρώπων που χάνονται άδικα, αλλά και αυτών που μένουν και που τους καταδικάζεται στην πείνα, στην εξαθλίωση, στην υποβίβαση, μιας ζωής που δεν ήταν της επιλογής τους. Και όπως πολύ σοφά και πάλι λέει ο λαός:< Δύο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα>, μην λοιπόν σπείρετε το μικρόβιο της έχθρας και της αντιπαλότητας, για λόγους που δεν έχουν σχέση με τον ανθρωπισμό, αλλά υποβόσκει το συμφέρον, που καταστρέφει και καταστρατηγεί κάθε αξία και οδηγεί στην διαστρέβλωση και την παραποίηση της αλήθειας. Μην δημιουργείτε άλλες χαμένες πατρίδες, που και εκεί υπήρχε καταπάτηση ανθρώπινων δικαιωμάτων, αλλά όταν ήρθε η ώρα να βοηθήσετε, τους αφήσατε στο έλεος και στην μοίρα τους. Το να ζήσουμε ειρηνικά, έχοντας ως γνώμονα το να μην μπούμε στο χωράφι του άλλου, που δεν μας ανήκει, ισχύει ακόμα και στις σχέσεις των χωρών, γιατί κάθε χώρα, είναι ένα χωράφι που έχει τα σύνορα του, και δεν έχει το δικαίωμα κάποιος να τα παραβιάσει, αλλά ούτε και να τα καπηλευτεί. Και ξέρετε πολύ καλά, όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα, θα φτάσει και στο δικό σου! Γιατί λοιπόν αφού ενδιαφέρεστε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν κάνετε κάτι και για τα δικαιώματα των λαών που αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν από την χώρα τους, αναζητώντας την τύχη τους και κάνοντας μια καινούργια αρχή σε άλλη χώρα, ή παρέμειναν ως μειονότητα στην χώρα τους. Η Ελλάδα που έζησε αρκετούς πολέμους και ξέρει πολύ καλά την λέξη προσφυγιά, από την μικρασιατική καταστροφή, που στο κάτω-κάτω, εκδιώχθηκε από την Ελλάδα, αφήνοντας πίσω την νοσταλγία και τον πόνο των χαμένων πατρίδων, μπορεί να νοιώσει και να αισθανθεί την ψυχολογία αυτών των ανθρώπων που είναι αναγκασμένοι να ζήσουν έναν πόλεμο, από έναν ομόθρησκο λαό, γιατί ένας ηγέτης μπροστά στο γόητρο της αυτοκυριαρχίας και της ματαιοδοξίας του, θέλει να τον βαφτίσει ανθρωπιστικό και όχι συμφεροντολογικό. Ένα συμφέρον που δεν υπολογίζει τα παιδιά που χάνονται, τους ανθρώπους που ζούνε σαν τα ποντίκια, κάθε φορά που χτυπάνε οι σειρήνες του πολέμου, τις μανάδες που αγωνιούν για τα παιδιά τους, επειδή ένας ισχυρός θέλει να εδραιώσει την κυριαρχία του σε ξένο χωράφι, θεωρώντας το δικό του, και δεν υπολογίζει την ανθρώπινη ζωή, τους αρρώστους, τους μεγάλους ανθρώπους που τους έλαχε στα γηρατειά τους, να χάσουν την ασφάλεια, την ηρεμία και την ελπίδα, να μείνουν με τις μνήμες όσων έχουν δημιουργήσει, ως παρακαταθήκη και διαθήκη για τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους. Ενωθείτε για την ειρήνη, και αφήστε τους λαούς να ζήσουν ειρηνικά, γιατί ότι φτιάχνεις σε εκατό χρόνια ειρήνης, σβήνονται σε μια στιγμή, σε καιρό πολέμου και το χτίσιμο ξανά από την αρχή είναι επίπονο και αφήνει κατάλοιπα. Σεβαστείτε τον πλανήτη, που έχει αλλάξει γεωπολιτικά και κλιματολογικά, με τα πυρηνικά, τους πολέμους που καταστρέφουν κάθε οργανισμό, και δουλέψτε για την ειρήνη μεταξύ των λαών, γιατί ο πόλεμος έχει απώλειες και από τις δυο πλευρές και η ειρήνη θέλει δουλειά, αρκεί να σεβαστείτε τον άνθρωπο και το δικαίωμα του να ζήσει. Μεγαλύτερο όπλο από την ειρήνη δεν υπάρχει, γιατί η ειρήνη σημαίνει δημιουργία, ανάπτυξη, πρόοδο, ευημερία, εξέλιξη, ενώ ο πόλεμος σημαίνει καταστροφή, οπισθοδρόμηση, απώλεια, συντρίμμια, πλήρη νέκρωση κάθε μορφής ζωής. Αλήθεια σας αρέσει ένας τέτοιος κόσμος! Μιλάτε για στρατιωτικούς στόχους και δικαιολογείστε με τις παράπλευρες απώλειες του πολέμου! Στρατιωτικός στόχος δεν είναι το παιδί, η γυναίκα, ο απλός πολίτης, και γενικά ο άμαχος που τον θυσιάζεται στον βωμό του συμφέροντος! Και αλήθεια με τι κυνικότητα μιλάτε για υπευθυνότητα, ενώ η ανευθυνότητα σε βάρος των αθώων περισσεύει! Είναι δυνατόν να είναι στόχοι νοσοκομεία, σχολεία, κτίρια και να απαλλάσσεστε των ευθυνών σας λέγοντας ότι, αυτοί που τα έκαναν αυτά δεν είναι ο θύτης, αλλά τα θύματα! Η ειρωνεία στο έπακρο! Υποβιβάζεται την νοημοσύνη και την αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπου, που βλέπει μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έναν πόλεμο με ανθρώπινα θύματα, άστεγους, εκδιωγμένους, πληγωμένους, τρομαγμένα παιδιά που δεν φταίξανε σε τίποτα, να αναγκάζονται να ζούνε σε μια κατάσταση που κάποιος ισχυρός θέλει να επιβάλλει δίχως συναισθηματισμούς.

Να μην ζήσουμε ξανά την απειλή του πολέμου σε οποιοδήποτε μέρος της γης, γιατί όλοι οι άνθρωποι που δεν είναι πιόνια των ισχυρών, θα πρέπει να κατανοήσουν ότι το να προασπίζουμε και να δουλεύουμε για την ειρήνη, ξεκινάει από το δικαίωμα και την ελευθερία του κάθε ανθρώπου, για ζωή. Η ζωή δεν έχει φυλετικές, εθνικιστικές, ιδεολογικές, ταξικές διακρίσεις αλλά είναι δικαίωμα όλων, από τον εργάτη μέχρι τον στρατηγό, και ο καθένας μπορεί να ζήσει ειρηνικά στο χωράφι του αρκεί να τον αφήσουν να ζήσει δίχως να σπείρουν στο χωράφι του ζιζάνια και παράσιτα.

Με εκτίμηση

Ιορδάνης Καμπουρίδης

Εσύ που είσαι ισχυρός

Ο πόλεμος δεν είναι καλός

Το να σκοτώσεις μια ζωή

Ήρωα δεν σε κάνει αυτή

Η ειρήνη είναι καλή

Έργα γίνονται σε αυτή

Ο πόλεμος είναι καταστροφή

Νεκρώνει κάθε μορφή στη γη

Οι απώλειες είναι ορατές

Οι συνέπειες είναι φανερές