Για όσα έζησε στην αποστολή Global Sumud Flotilla, ειδικά μετά την έφοδο των ισραηλινών κομάντος στα πλοία, αλλά και το πώς βίωσε τις φυλακές του Ισραήλ, μίλησε η Βουλεύτρια Φλώρινας και Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας (Κ.Ο.) της Νέας Αριστεράς.
«Θέλω να ξεκινήσω λέγοντας πως όσα περάσαμε εμείς, είναι τίποτα μπροστά σε όσα περνάει ο παλαιστινιακός λαός στη Γάζα, αλλά και οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι. Γι’ αυτό επαναλαμβάνω ότι πρέπει όλα τα μάτια να είναι στραμμένα στη Γάζα».
«Το κράτος του Ισραήλ δρα ως τρομοκράτης. Έκανε πειρατεία, αφού σε διεθνή ύδατα απήγαγε πολίτες Ευρωπαίους και άλλων εθνικοτήτων. Σε ό,τι αφορά το ρεσάλτο στα τέσσερα ελληνικά σκάφη, εννοείται ότι τα πλοία μας δεν είχαν καμία σχέση σε μέγεθος με το ισραηλινό πολεμικό πλοίο. Ήταν όμως πολύ πιο ευέλικτα, ενώ εκείνο δεν μπορούσε να κινηθεί γρήγορα. Γι’ αυτό η όλη διαδικασία πήρε ώρες, κι εμείς όλο και ‘κερδίζαμε’ ένα μίλι προς τη Γάζα, άλλο ένα μίλι κτλ, ώστε τελικά φτάσαμε περίπου 38-39 μίλια από τη Γάζα, πιο κοντά από τους προηγούμενους. Μάλιστα ήμασταν οι τελευταίοι που συνέλαβαν, ενώ χρειάστηκε να έρθουν τέσσερα πολεμικά πλοία για να το καταφέρουν.
Ανέβηκαν στο πλοίο μας, εμείς πετάξαμε τα κινητά μας, και τελικά μας άφησαν στο κατάστρωμα όλη μέρα. Μάλιστα, κατέβασαν την ελληνική σημαία, την οποία έκαναν ‘τέντα’, ενώ έπειτα την έτρωσαν κάτω και έφαγαν επάνω της. Όσο για την παλαιστινιακή σημαία, δεν κατάφεραν να την κατεβάσουν, επειδή ήταν πολύ ψηλά, οπότε είναι σημαντικό σημειολογικά ότι μπήκαμε στο λιμάνι με τη σημαία της Παλαιστίνης».
«Οι συνθήκες κράτησής μας ήταν απαράδεκτες, με τα ανθρώπινα δικαιώματα, ακόμα και τα στοιχειώδη που πρέπει να έχουν οι φυλακισμένοι, να έχουν καταλυθεί εντελώς. Αρχικά μας έβαλαν σε λεωφορεία, όπου ο κλιματισμός ήταν στο φουλ, αφού φυσικά μας είχαν πάρει τα μπουφάν μας.
Θα είδατε επίσης το βίντεο με τον ακροδεξιό Υπουργό Εθνικής Ασφαλείας να μας κατηγορεί για τρομοκράτες, ενώ μας είχαν υποχρεώσει να καθήσουμε κάτω, με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα και το κεφάλι χαμηλομένο – μόνο που δε με χτυπούσαν κάθε φορά που σήκωνα το κεφάλι για να δω τους συντρόφους μου. Τα όπλα παρατεταμένα, σκυλιά, και ο άνθρωπος αυτός να παραληρεί μπροστά σε πολίτες, βουλευτές και δημοσιογράφους από τόσες χώρες. Άρπαξαν και πέταξαν τα διακριτικά που φορούσε συνάδελφος Γάλλος Βουλευτής, ενώ εγώ κάποια στιγμή πήρα το θάρρος – δεν ήξερα ποια θα ήταν η αντίδραση – και άρχισα να φωνάζω ότι είμαι Βουλεύτρια του ελληνικού κοινοβουλίου και απαιτώ να έχω άμεση επαφή με δικηγόρο και την πρεσβεία μας. Κάτι που δεν έγινε παρά την επόμενη μέρα το απόγευμα – μάλιστα η πρέσβης μάς είπε ότι για ώρες δεν την άφηναν να μας δει, οπότε έκαναν ‘καψώνια’ και σε εκείνη. Το μόνο που έγινε ήταν ότι με σήκωσαν και με πήραν για να δείξουν ότι κινείται η διαδικασία, οπότε έφυγα δυο ώρες περίπου νωρίτερα από τους υπόλοιπους, οι οποίοι έμειναν με τα χέρια δεμένα πίσω για έξι ώρες».
«Πέταξαν τα πράγματά μας και περάσαμε από κάποιον δικαστή τάχα, που μας ζητούσε να υπογράψουμε ένα χαρτί ότι μπήκαμε παρανόμως στο Ισραήλ, το οποίο και δεν υπογράψαμε. Οι κατηγορίες ότι υποστηρίζουμε τρομοκράτες συνεχίστηκαν, με εμάς να απαντάμε ότι τρομοκράτης είναι το κράτος του Ισραήλ που καταλύει το διεθνές δίκαιο.
Για να οδηγηθούμε τελικά σε μια φυλακή στη μέση της ερήμου, όπου μείναμε τέσσερα βράδια. Συνθήκες βρώμικες, ήμασταν 14 γυναίκες σε ένα μικρό κελί, ελάχιστο φαγητό, και νερό από μια βρύση τουαλέτας που μύριζε. Συνεχείς προπηλακισμοί και ψυχολογική βία, μας ξυπνούσαν στις 03:00 τα ξημερώματα για να υπογράψουμε το χαρτί, με την απειλή ότι όποιος δεν το κάνει, θα μείνει στη φυλακή για πολύ καιρό. Είχαμε οπωσδήποτε μια ανησυχία, ειδικά μέχρι να επικοινωνήσουμε με την πρέσβη και με τους δικηγόρους μας. Να σημειώσω ότι εξαρχής είχαμε εξουσιοδοτήσει Παλαιστίνιους δικηγόρους να μας εκπροσωπήσουν, οι οποίοι ήταν εκεί, αλλά δεν τους φώναξαν ποτέ.
Θέλω να πω όμως ότι διατηρήσαμε το ηθικό και την ψυχολογία μας, φωνάζαμε συνθήματα από το ένα κελλί στο άλλο, υπήρχε συντροφικότητα και αλληλεγγύη. Θεωρώ επίσης ότι οι άνθρωποι που μας υποστήριζαν έξω, αγωνιούσαν πολύ περισσότερο από εμάς – όπως λέει και ο Προυστ ‘η πνευματική διάθεση που βρίσκεσαι όταν δρας είναι πολύ ανώτερη από όταν παρακολουθείς’. Και φυσικά, κάθε στιγμή που κάτι μας έλειπε, ακούγαμε τους βομβαρδισμούς και ξέραμε ότι όλα αυτά δεν συγκρίνονται μπροστά στο ότι οι άλλοι δίπλα σκοτώνονται».
Κάνοντας έναν απολογισμό, η Π. Πέρκα υπογράμμισε ότι αυτό το «ταξίδι ζωής» έπρεπε να το κάνει. «Δεν ήταν κάτι ηρωικό ή ιδιαίτερο, ήταν χρέος μας, και δε θα σταματήσουμε. Είναι το μήνυμα ‘φτάνει πια’ της ανθρωπότητας, που αποτελεί και αξιακό σύστημα. Εκεί βρίσκεται και το διεθνές δίκαιο, γιατί αν φανταστούμε ότι δε θα υπάρχει τίποτα, θα καταλήξουμε στη βαρβαρότητα. Όπως λέει και κάποιος Γάλλος ιστορικός, η Γάζα είναι το εργαστήρι του μέλλοντος. Δεν είναι μια περιφερειακή σύγκρουση, είναι μια ματιά στο ‘αύριο’. Και για το ‘τώρα’, είναι το ηθικό μέτρο της ανθρωπότητας.
Εμείς νιώθουμε ότι ως πολιτική και ηθική δέσμευση πρέπει να αντιδράσουμε σ’ αυτό που γίνεται. Μας κατηγορούν για αντισημιτισμό, έχουμε απαντήσει, η Αριστερά είναι πολύ μακριά από αυτό. Όσο για το άλλο, που καταντάει και λίγο αστείο, μας λένε ‘τι κάνατε για την Κύπρο’. Θυμάμαι στα νιάτα μου το σύνθημα ‘Ελλάδα – Κύπρος – Παλαιστίνη, Αμερικάνος δε θα μείνει’, τι άλλο να πω».
Ολοκληρώνοντας την τοποθέτησή της, αναφέρθηκε στη στάση της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά το παλαιστινιακό ζήτημα. «Όταν καταλύεται το διεθνές δίκαιο και ο Πρωθυπουργός της χώρας εναγκαλίζεται με αυτόν που το καταλύει, τότε ποια τύχη θα έχουν τα εθνικά θέματα; Ο κ. Μητσοτάκης, μετά από το Πόρισμα του ΟΗΕ, δήλωσε ότι η γενοκτονία είναι «βαριά λέξη». Δεν παραδέχεται τον όρο γενοκτονία, ενώ ας μην ξεχνάμε ότι η ελληνική Βουλή έχει ψηφίσει ομόφωνα από το 2015 την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους. Εναγκαλισμός λοιπόν είναι να επικαλείσαι μια στρατηγική συμμαχία, άρα ένα τύπου εθνικό συμφέρον, και να δέχεσαι ότι γι’ αυτό αξίζει να δολοφονούνται παιδιά και άμαχοι. Υπάρχει θέμα με την κυβέρνηση, είναι γεγονός, νομίζω όμως ότι μέσα στη δεξιά παράταξη υπάρχει και η διαφορετική άποψη, κάποιοι που είναι με τον ανθρωπισμό, κάτι που έχει αρχίσει να βγαίνει προς τα έξω».
