Περί προσφυγιάς – Γράφει ο Γιώργος Χατζηπαυλίδης

Είδαμε τις προηγούμενες μέρες έκπληκτοι μία βάρκα με πρόσφυγες κατά την διάρκεια της νύχτας να προσεγγίζει τα ελληνικά χωρικά ύδατα και ένα σκάφος του λιμενικού να τους απωθεί στέλνοντας τους πίσω στην Τουρκία παρόλο που μέσα στην βάρκα υπήρχαν μικρά παιδιά. Ακόμη υπάρχουν πολλά τέτοια περιστατικά στην Ιταλία του Σαλβίνι που καθημερινά πολλοί μετανάστες χάνουν την ζωή τους στην θάλασσα. Δεν θέλω να αναφερθώ στο έργο που έχει κάνει το λιμενικό για να σώσει τις ζωές των προσφύγων άλλα στην ελληνική κοινωνία που ίσως να το θεώρησε καλή πράξη. Είναι πολλά αυτά τα οποία η κοινωνία μπορεί να κάνει για να διευκολύνει την ζωή των προσφύγων. Συγκεκριμένες ενέργειες που μπορούν να ενισχύσουν την αίσθηση του ανήκειν και τον αμοιβαίο σεβασμό. Δεν θα μιλήσω όμως για αυτά σήμερα. Κρίσιμη για την επιτυχία της κοινωνίας είναι οι δράσεις, είναι η στάση απέναντι στους πρόσφυγες που δείχνουν οι πολίτες της χώρας μας. Η δημοκρατία έχει βαθιές ρίζες στην Ελλάδα. Σεβόμαστε τα θεμελιώδη δικαιώματα και την ελευθερία. Φυλετικές θεωρίες ποτέ δεν έχουν παρθεί στα σοβαρά. Μας αρέσει να βλέπουμε τους εαυτούς μας ως προοδευτικούς και ανοιχτόμυαλους. Αλλά δεν είναι τόσο εύκολο. Η προκατάληψη δεν χρειάζεται να είναι ριζωμένη στην κοινωνία μας. Η προέλευση της είναι πολύ πιο σημαντική. Η προκατάληψη υπάρχει σχεδόν για τα πάντα στην καθημερινότητα μας. Μεγαλώνει στον χώρο εργασίας μας ή στην γειτονιά μας. Παρέχει διέξοδο στις αποτυχίες κάποιων. Αλλά πάνω απ όλα είναι ένα αίσθημα άγνοιας και φόβου. Άγνοια όσο αφορά την μοναδικότητα των ανθρώπων. Ο φόβος του πολίτη να χάσει μια θέση ή ένα κοινωνικό προνόμιο ή τα δικαιώματα του. Φυσικά το χρώμα, η θρησκεία, η γλώσσα και η καταγωγή δεν έχουν να κάνουν με τις ικανότητες ενός ανθρώπου. Το να αξιολογούμε τους ανθρώπους με έναν τόσο απάνθρωπο τρόπο είναι μια τεράστια αντίθεση στα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότητα που όλοι μας θέλουμε και σεβόμαστε. Αλλά είναι πολύ απλό να το χρησιμοποιεί εκείνος που νιώθει αδύναμος στην ζωή του, στην εργασία τους ή `σε κάποιον διαγωνισμό. Επομένως οι προκαταλήψεις κρύβονται και ιδιαίτερα σε μία συντηρητική κοινωνία σαν την δική μας. Εμφανίζεται ως ένας χλευασμός ή την κλισέ φράση: «Για όλα φταίνε οι ξένοι ». Δεν έχουμε όμως σκεφτεί ποτέ πως είναι από την πλευρά των μεταναστών. Το πως αισθάνονται. Και φυσικά δεν έχουμε σκεφτεί τι πληγές δημιουργούν στην κοινωνία μας. Πληγές που δεν μπορούν να θεραπευτούν. Είμαι και εγώ παιδί προσφύγων από τον Πόντο. Οι πρόγονοι μου ήρθαν σε μία Ελλάδα κατεστραμμένη με ένα όνειρο για μια καλύτερη ζωή. Με πίστη ότι παρά τις δυσκολίες μπορούν να τα καταφέρουν. Τελικά με σκληρή δουλειά και αγώνες τα κατάφεραν και συνέβαλλαν και αυτοί στην ανάπτυξη της χώρας μας. Η Ελλάδα του 1920 τους έδωσε αυτήν την δυνατότητα. Το ερώτημα είναι γιατί η Ελλάδα να του 2020 να μην τους δώσει τα εφόδια για να κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα; Δημοκρατία σημαίνει ισότητα και με σεβασμό στους μετανάστες μπορούμε να ονειρευτούμε ξανά μια νέα Ελλάδα. Για αυτό δεν ξεχνάμε από που προερχόμαστε. Είναι τροχοπέδη για τις αξίες και τα ιδανικά μας. Εμένα οι αξίες μου λένε ότι όταν είναι ένας αδύναμος έξω από το σπίτι μου και πραγματικά έχει ανάγκη θα τον βοηθήσω δεν θα τον κλοτσήσω και θα τον διώξω. Θέλουμε μια χώρα ανοιχτή στους πρόσφυγες και τους μετανάστες ή μια χώρα φρούριο και απομονωμένη; Σεβασμός στο διαφορετικό.
Γιώργος Χατζηπαυλίδης