Το Ιράν για μία ακόμα φορά μεταπολεμικά αποτελεί επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος. Αυτήν την φορά όμως αυτό συμβαίνει όχι για γεωπολιτικά και ενεργειακά ζητήματα, αλλά για τα δικαιώματα της γυναίκας, ένα ζήτημα που συνειδητά τα φεμινιστικά κινήματα στην μορφή που αυτά εξελίχθηκαν μεταψυχροπολεμικά (κατά κανόνα από αριστερές αναθεωρητικών τάσεων ή νεοφιλελεύθερες εκπροσώπους), αρνούνται να αγγίξουν, επικαλούμενες το δικαίωμα στην ενδυμασία και την…ισλαμοφοβία. Την δεδομένη στιγμή, η εξέγερση των γυναικών στο Ιράν βρίσκεται σε εξέλιξη και ήδη δυστυχώς μετράει αρκετές νεκρές αληθινά φεμινίστριες, όπως η Χαντίς Νατζάφι και η Μαχσά Αμινί, ενώ ο αριθμός τους αυξάνεται καθημερινά. Ωστόσο πρέπει να πούμε πως αν δίδεται σήμερα αρκετή προβολή σε αυτό, ο λόγος δεν είναι η άδολη υποστήριξη στα δικαιώματα της γυναίκας αλλά σημαντικοί γεωπολιτικοί λόγοι, όχι άσχετοι με τον Ρωσο-Ουκρανικό Πόλεμο και τις συμμαχίες που έχουν διαμορφωθεί στην περιοχή.
Το Ιράν έλαβε την σημερινή ονομασία του μόλις το 1935 επί της βασιλείας του σάχη και φιλοκεμαλιστή R. Pahlavvi. Ο δυναστικός οίκος του διαδέχθηκε την από το 1796 περσική δυναστεία των τουρκομανικής καταγωγής Qádzsár. Κατά τον 19ο αιώνα, το Ιράν που καλούνταν ακόμα «Περσία», απορρόφησε μαζί με την Ρωσία τους σημαντικούς πληθυσμούς των Τουρκομάνων Αζέρων. Επί ΕΣΣΔ, οι Αζέροι συνέχιζαν να βρίσκονται σε κόντρα με τους επίσης Σοβιετικούς Αρμενίους με αιχμή το Ναγκόρνο Καραμπάχ, όμως εντός του σοβιετικού καθεστώτος το Ιράν ένιωθε ασφάλεια από αυτούς, παρά το γεγονός πως 15 με 25% της ιρανικής χώρας αποτελούν οι Αζέροι και των οποίων μία αυτονομιστική εξέγερση είναι πάντα πιθανή. Συχνά σε ντοκυμαντέρ και άρθρα γίνεται αναφορά για το εκκοσμικευμένο κράτος που επέβαλαν οι Pahlavvi με τις «φαραωνικές» μοναρχικές φιέστες τους και την μεγάλη συμμαχία με τις ΗΠΑ, αλλά δεν επισημαίνεται πως ο εν λόγω μονάρχης ήταν φιλοκεμαλιστής με ότι αυτό συνεπάγεται, σε επίπεδο δημοκρατίας και θρησκευτικής ελευθερίας.
Ο M. Pahlavi ανήλθε στον ιρανικό θρόνο το 1941, ενώ το 1951 κρατικοποίησε την πετρελαϊκή παραγωγή. Ως υπέρμαχος της εκκοσμίκευσης μισήθηκε από τους Σιήτες, την δεύτερη μεγαλύτερη ομολογία στον ισλαμικό κόσμο, για την οποία από τον 16ο αιώνα το Ιράν και η Τεχεράνη αποτελεί το δικό τους «οικουμενικό πατριαρχείο». Η ισλαμική επανάσταση του 1979 δεν ανέτρεψε μόνο την μοναρχία, αλλά κατέστησε την χώρα έρμαιο του θεοκρατισμού, μισητή για τις ΗΠΑ, την κυρίαρχη στον σουνιτικό ισλαμικό κόσμο Σαουδική Αραβία, το Ιράκ του σουνίτη Hussein, αλλά και το Ισραήλ. Το τελευταίο βρίσκεται από τότε σε πολεμική εμπλοκή με την σηιτική και υποστηριζόμενη από το Ιράν Hezbollah, κάτι το οποίο έκανε εφικτό μέσω της στρατηγικής συμμαχίας του Ιράν με την Συρία. Η Συρία από την πλευρά της, κυβερνάται πάνω από μισό αιώνα από τον σηιτικό Οίκο των Assad και βρίσκεται σε πόλεμο με την σουνιτική Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία έχει κάκιστες σχέσεις με την Σαουδική Αραβία, αλλά αποτελεί σκιώδη σύμμαχο της Τουρκίας. Αυτή ήταν που υποκίνησε την «Αραβική Άνοιξη», την οποία με την σειρά της ευνόησε η κρίση στις Ρωσο-Ουκρανικές σχέσεις το 2009 και η προβληματική τροφοδοσία της Ε.Ε. με φυσικό αέριο. Αναζητήθηκε τότε μία εναλλακτική τροφοδοσία, αρχικά με ρωσικό φυσικό αέριο το οποίο θα παρέκαμπτε την Ουκρανία και αργότερα από άλλο πάροχο και αγωγό.
Ο πόλεμος στην Συρία όπως είπαμε έχει άμεση σχέση με την Ρωσο-Ουκρανική Κρίση, συνδέεται όμως έντονα με την ενδοϊσλαμική διένεξη σουνιτών και σηιτών, αλλά και την άνοδο των σηιτών και των Κούρδων στην ηγεσία του Ιράκ, ύστερα από την Αμερικανο-Βρετανική επέμβαση του 2003. Το τελευταίο γεγονός ενεργοποίησε τον σουνιτικό εξτρεμιστικό παράγοντα και κορυφώθηκε με την ανακήρυξη του ισλαμικού χαλιφάτου ISIS / DASH το 2014, με όλα τα εγκλήματα πολέμου που επακολούθησαν στην Συρία.
Το 2014 η Ε.Ε. ανακοίνωσε το project της «Ενεργειακής Ένωσης», το ίδιο έτος μάλιστα όπου ανετράπη με πραξικόπημα ο τότε ρωσόφιλος ηγέτης της Ουκρανίας και υπήρξε επέμβαση των Ρώσων στην περιοχή. Ωστόσο η πολιτική αυτού του project δημοσιοποιήθηκε μόλις το 2015 και οδηγούσε στην σταδιακή απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, μία καθόλου βέβαια φιλελεύθερη κίνηση, αλλά αναγκαία στρατηγικά για πολλούς Ευρωπαίους και ασφαλώς για τους Γάλλους, την ίδια ώρα που η Γερμανία εξοικονομούσε μεγάλα έσοδα ως συνέταιρος της Gazprom στους αγωγούς North Stream.
Η Ρωσία βρέθηκε σε σοβαρό ενδεχόμενο να υποστεί σταδιακά ύφεση στην οικονομία της και να απωλέσει την ναυτική βάση της στην Συρία άμεσα και στην Ουκρανία έως το 2022, οπότε έληγε η σχετική συμφωνία με την Ουκρανία. Επενέβη λοιπόν στην Συρία το 2015. Πέτυχε να υποστηρίξει τα συμφέροντά της, αλλά βρέθηκε αντιμέτωπη με τις τουρκικές δυνάμεις εκεί, στον βαθμό που αυτές επιχειρούσαν κατά του Assad. Στην Συρία, όμως, αναδείχθηκε και ο μεγάλος κίνδυνος των Κούρδων που σταδιακά αυτονομούσαν περιοχές προς δημιουργία του Κουρδιστάν σε ιρακινά, συριακά (και πιθανόν αργότερα σε τουρκικά εδάφη). Οι Κούρδοι ως υποστηριζόμενοι από τις ΗΠΑ, αποτελούν ταυτόχρονα λόγο συμμαχίας μεταξύ των χωρών της Ρωσίας, Τουρκίας και Ιράν, παρά τις όποιες διαφορές τους.
Στην Ελλάδα, την στιγμή που χιλιάδες σφάζονταν στην Συρία, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχοντας να αντιμετωπίσει το τεράστιο δημοσιονομικό πρόβλημα και την Ε.Ε., επιδίωξε ανοίγματα προς την Τουρκία, το Ιράν και την Ρωσία. Σε εποχές που το καθεστώς Ερντογάν κλυδωνίζονταν λόγω της σχέσης του με την Μουσουλμανική Αδελφότητα, την εμπλοκή στην Συρία και τα προβλήματα με τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο Ερντογάν ήρθε εδώ, οι Έλληνες πήγαν στο Ιράν και η σύντροφος του πρωθυπουργού φόραγε όλο χαρά κόκκινες χιτζάμπ Η κατακραυγή κατά του ισλαμοφασισμού αποκλήθηκε «ισλαμοφοβία» και «κάτω τα χέρια από την μαντίλα», ενώ υπουργοί τόνιζαν χωρίς αιδώ, πως και η σκόνη του Πούτιν αφήνει κέρδη.
Φυσικά η πρόσφατη εξέγερση των γυναικών του Ιράν είχε αφετηρία μία κουρδικής καταγωγής νεκρή. Οι Ιρανοί μουλάδες μπορούν να ανεχθούν Τουρκομάνες φεμινίστριες, αλλά όχι Κούρδες. Ως προς την τωρινή ελληνική κυβέρνηση, είναι προφανές πως ύστερα από την εισβολή στην Ουκρανία δεν επιδιώκει οιαδήποτε ουσιαστική σχέση με την Ρωσία και το Ιράν, αλλά δυσκολεύεται να διαχειριστεί την Τουρκία, που είναι και γείτονας και σύμμαχος στο ΝΑΤΟ και εμπόλεμες διαθέσεις εκδηλώνει. Ωστόσο η Τουρκία από την πλευρά της φοβάται πως η κατάληξη του Ρωσο-Ουκρανικού Πολέμου μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο στην κατάρρευση του Ερντογάν, αλλά και της ίδιας ως χώρα. Σε χώρες όπως η Τουρκία και το Ιράν ο φεμινισμός είναι μία πολύ δύσκολη υπόθεση και οι φεμινίστριες συχνά μάχονται για στοιχειώδη δικαιώματα πληρώνοντας με την ζωή τους. Συχνά γιαλατζή δυτικές φεμινίστριες και ακτιβιστές στρέφουν το βλέμμα του προς αυτές τις γυναίκες, μόνο αν οι συνθήκες ευνοούν συγκεκριμένα ιδεολογικά και γεωπολιτικά συμφέροντα. Με τις γυναίκες του Ιράν ολόψυχα!
