Προχθές το ημερολόγιο έγραφε Κυριακή 25 Ιουλίου. Γυρνούσα από τα μπάνια του λαού στη Χαλκιδική, και στα διόδια του Πολυμύλου αντίκρισα μία ουρά με οχήματα ενός χιλιομέτρου στο ρεύμα προς Θεσσαλονίκη, που περίμεναν υπομονετικά να πληρώσουν το αντίτιμο της διέλευσης. Δεν ήταν πρώτη φορά. Συμβαίνει συνέχεια, ειδικά τα Σαββατοκύριακα, αλλά και καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού σε πολλούς από τους σταθμούς διοδίων της Εγνατίας Οδού.
Αυτό που γίνεται είναι απίστευτο. Ντάξει, θέλουν να βάλουν διόδια παντού. Το δεχόμαστε, αφού ας πούμε ότι πάνε “πακέτο” με τους σύγχρονους αυτοκινητοδρόμους. Όμως δεν ξεφύγαμε από τη μία ταλαιπωρία για να πάμε στην άλλη. Τόσο οι εταιρείες που εκμεταλλεύονται τους αυτοκινητοδρόμους, όσο και η Πολιτεία, πρέπει να κάνουν κάτι γι’ αυτό!
Δεν μπορεί κάποιος να σκεφτεί το προφανές; Ή να βάλουν περισσότερους διαδρόμους, ή να κινητοποιήσουν περισσότερους οδηγούς να προμηθευτούν ασύρματο πομποδέκτη για την αυτόματη διέλευση; Ναι οι πομποδέκτες. Αυτά τα μικροσκοπικά μηχανηματάκια που σε απαλλάσσουν από το μέτρημα των κερμάτων και τη στάση στο σταθμό διοδίων. Δεν είναι λίγοι βέβαια οι οδηγοί που έχουν ήδη πομποδέκτες. Αλλά θα μπορούσαν να είναι πολλοί περισσότεροι, αν δινόταν κίνητρα και σε άλλους, ώστε σταδιακά να αποσυμφορηθούν οι σταθμοί.
Δεν μπορούμε να έχουμε τόσο μεγάλη ουρά. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι ταλαιπωρείται τόσος κόσμος; Πολλοί από τους οδηγούς νιώθουν εγκλωβισμένοι. Νιώθουν όμηροι, αφού σου λέει ο άλλος… “θες δε θες θα περιμένεις και θα με πληρώσεις. Δεν μπορείς να βγεις από τον αυτοκινητόδρομο.” Νιώθουμε δηλαδή σαν να αναμένουμε στην ουρά δημόσιας υπηρεσίας του προηγούμενου αιώνα.
Ευαγγελιζόμαστε πως είμαστε μια τουριστική χώρα. Και υποτίθεται πως οι οδικές μας υποδομές εξυπηρετούν εκατομμύρια επισκεπτών τους οποίους φιλοδοξούμε να αυξήσουμε. Αλήθεια, τι θα λέει ο τουρίστας για την πατρίδα μας όταν τον υποβάλλουμε σε αυτή τη μακροσκελή αναμονή; Κάντε κάτι κύριοι..
