Ένα Θρησκευτικό ταξίδι ξεκινάει και πάλι. Ένα ταξίδι που αποτελεί την έκφραση της Πίστης μας. Ένα ταξίδι προκαθορισμένο για την εκπλήρωση του στόχου της σωτηρίας του ανθρώπου. Ένα ταξίδι ολοκλήρωση της ενανθρώπησης του Κυρίου. Ένα ταξίδι στο πέρας του οποίου θα βιώσουμε την Ανάσταση, αφού διαβούμε την περίοδο των Παθών.
Εικόνες της εποχής … είσοδος θριάμβου στα Ιεροσόλυμα, τελευταίο Δείπνο του συνόλου των Μαθητών με τον Κύριο, προδοτική ενέργεια ενός εξ’ αυτών, σύλληψη και δικαστική διεργασία, καταδίκη και διαπόμπευση, πορεία πόνου και καρτερίας, Σταύρωση και Θάνατος, Ταφή και θρήνος, Ανάσταση και Ζωογόνο Φως, αμφισβήτηση και Παρουσία, συγγνώμη και πίστη.
Ένα δεκαπενθήμερο πυκνό, από την Κυριακή των Βαΐων έως την Κυριακή του Θωμά. Μία περίοδος έντονης θρησκευτικότητας. Δύο εβδομάδες που ισοδυναμούν με μία ολόκληρη στάση ζωής.
Έντονη εναλλαγή συναισθημάτων, διάθεσης, εικόνων και ήχων. Η χαρά της θριαμβευτικής υποδοχής με τα βάγια και τις επευφημίες, η αγωνία και η αναμονή της προδοσίας με το τελευταίο Δείπνο και τη σύγχυση των μαθητών, η δίκη με την απάρνηση και την επιθετικότητα του όχλου, τα Πάθη της Σταύρωσης με τη γη που σείστηκε, τον ήλιο που σκοτίστηκε, τα όρη που κομματιάστηκαν, η σιωπή και ο πόνος της Ταφής με τον ήχο της σφράγισης του μνήματος, η ανακούφιση της Ανάστασης με το πιο λαμπερό υπάρχον Φως.
Είναι μακρινά όλα αυτά; Όχι αν αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο καθημερινών σκέψεων, εντός των ναών. Αν γίνουμε δέκτες των ψαλμών και των μηνυμάτων αυτών. Αν γίνουμε μέρος της θρησκευτικής τελετουργίας. Εξάλλου αυτό στην πόλη μας, την Πτολεμαΐδα, είναι πιο απλό, πιο κατορθωτό. Υπέρλαμπροι ναοί, άξιοι ιερείς, θαυμαστοί ιεροψάλτες, επιμελείς επίτροποι, ευσεβές πλήρωμα δημιουργούν το απαραίτητο υπόβαθρο για την βίωση των θρησκευτικών δρώμενων των ημερών και την ψυχική μας ανύψωση.
Είθε ο χαρμόσυνος ήχος της καμπάνας το βράδυ της Ανάστασης να μας κάνει ευτυχισμένους και πάλι, ψάλλοντας το Χριστός Ανέστη και δεχόμενοι το Ζωογόνο Άγιο Φως.
