Σήμερα ο ΠΑΟΚ καλείται να αγωνιστεί, ενώ η οικογένειά του –και μαζί της ολόκληρος ο ελληνισμός– πενθεί.
Επτά νέα παιδιά έχασαν τη ζωή τους σε τραγικό δυστύχημα στη Ρουμανία. Ένα γεγονός που δεν αφορά μόνο έναν σύλλογο, αλλά αγγίζει τον πυρήνα του ίδιου του αθλητισμού, τον άνθρωπο.
Η UEFA επέλεξε να μη δεχτεί την αναβολή του αγώνα.
Η απόφαση αυτή δεν είναι ουδέτερη. Είναι θεσμική επιλογή και, ταυτόχρονα, αξιακή στάση.
Υπάρχουν προηγούμενα;
Ναι. Και είναι ξεκάθαρα.
Η UEFA στο παρελθόν έχει αναβάλει ή μεταθέσει αγώνες:
• μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι (2015), αναγνωρίζοντας το συλλογικό πένθος
• μετά τον θάνατο της Βασίλισσας Ελισάβετ (2022), αναβάλλοντας ευρωπαϊκούς αγώνες στο Ηνωμένο Βασίλειο
• μετά τους φονικούς σεισμούς σε Τουρκία και Συρία (2023), κρίνοντας ότι το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να συνεχιστεί κανονικά
• κατά την πανδημία COVID-19 (2020), θέτοντας την ανθρώπινη ζωή πάνω από κάθε αγωνιστικό πρόγραμμα
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, το μήνυμα ήταν σαφές:
ο άνθρωπος προηγείται του ποδοσφαίρου.
Σήμερα, γιατί όχι;
Γιατί όταν πρόκειται για έναν ελληνικό σύλλογο, για επτά χαμένες ζωές, για οικογένειες βυθισμένες στο πένθος, το πρόγραμμα θεωρείται πιο σημαντικό από τον σεβασμό;
Δεν ζητήθηκε προνόμιο.
Δεν ζητήθηκε εξαίρεση.
Ζητήθηκε το αυτονόητο: ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Όταν το ποδόσφαιρο συνεχίζεται σαν να μη συνέβη τίποτα, τότε δεν τιμά τις αξίες του. Και όταν ένας θεσμός δεν στέκεται στο ύψος της ανθρώπινης τραγωδίας, το πρόβλημα δεν είναι το πένθος.
Είναι ο ίδιος ο ο τρόπος λειτουργίας του θεσμού.
Ο ΠΑΟΚ πενθεί. Ο αθλητισμός πενθεί. Και το πένθος δεν πρέπει να μπαίνει σε πρόγραμμα αγώνων.
