Ο Ζιάκας Γρεβενών είναι ένας γραφικός Οικισμός της Δυτικής Μακεδονίας Περιφερειακής Ενότητας Γρεβενών, χτισμένος σε υψόμετρο 900 μέτρων με φόντο το επιβλητικό όρος Όργιακας.
Πρόκειται για ένα παραδοσιακό χωριό από τα πιο όμορφα της Ελλάδας, με πλούσια ιστορία και πολιτισμό. Είναι η γενέτειρα του θρυλικού Οπλαρχηγού Θεόδωρου Ζιάκα ,ο οποίος πολέμησε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 ,αλλά και μετέπειτα στις Επαναστάσεις της Μακεδονίας.
Ο Ζιάκας διαθέτει απείρου καλούς ομορφιές ,ιστορικά Σπήλαια ,το γραφικό Γιοφύρι από όπου περνάει ο παραπόταμος του Βενέτικου, ο Βελονιάς , ερείπια 2 σημαντικών Νερομύλων και πολλές ακόμα φυσικές ομορφιές.
Και επειδή λόγω έλλειψης χρόνου, αρνήθηκα την πρόταση της φίλης Σοφίας Απαζίδου για μία επίσκεψη στις ομορφιές αυτές, η ίδια με αποζημίωσε με ένα οδοιπορικό , όπου περιγράφει όσα μπορεί να βιώσει κανείς επισκεπτόμενος την όμορφη αυτή η περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας , το οποίο σας το παραθέτω αυτούσιο.
“Φεύγω. Θα ρθεις; Κυριακή μετά την εκκλησία πήραμε τα μπανιερά μας, δυο σάντουιτς και δύο καφέδες. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο με στόχο να χαρούμε το καλοκαίρι στον τόπο μας. Όχι πολύ μακριά από την Πτολεμαΐδα. Πήραμε την Εγνατία και το δρόμο για Γρεβενά. Βγήκαμε από την έξοδο των Μαυραναίων και συνεχίσαμε για το χωριό Ζιάκα. Φοβερή τοποθεσία μέσα στο πράσινο. Διασχίζεις δάση από βελανιδιές, πεύκα και έλατα. Συνεχίζαμε ν ανεβαίνουμε δίπλα στα βράχια και συναντήσαμε το Σπήλαιο πάνω στη ράχη του Ορλιάκα κάτι λιγότερο από χίλια το υψόμετρο. Εκεί έχεις την αίσθηση ότι το χωριό είναι ζωντανό και έχει ζωή όλο το χρόνο. Ούτε που σου περνάει από το μυαλό ότι το χειμώνα έχει 85 κατοίκους. Το πρώτο πράγμα που βλέπεις στην είσοδο είναι το από χρόνια ξερό δέντρο που στάθηκε ο Πατροκοσμάς να μιλήσει στους χωριανούς. Μπροστά στο μοναστήρι της Παναγίας. Το δεκαπενταύγουστο που γιορτάζει δεν πέφτει καρφίτσα. Συνεχίζεις στην κεντρική πλατεία και κατηφορίζεις διασχίζοντας το χωριό. Συναντάς δυο ταβέρνες και ένα καφενείο. Οι σερβιτόροι δεν προλαβαίνουν. Κατεβαίνεις παίρνεις κρύα αναψυκτικά από το καφέ στα δεξιά σου και φεύγεις ευθεία για το φαράγγι. Ίσα που προλαβαίνεις να δεις το καταπληκτικό πέτρινο σχολείο του Σπηλαίου με την προτομή του εθνομάρτυρα οπλαρχηγού Διαμαντή Μάνου Κόκκινου.
Ο δρόμος σαν φίδι συνεχίζει για να σε βγάλει στην Πορτίτσα. Αξεπέραστη διαδρομή μέσα στο πράσινο.
Κατεβαίνεις και βλέπεις στο τέρμα του δρόμου ένα καταπληκτικό τοξωτό γεφύρι. Κάτω ο ποταμός περνάει πάνω σε χοντρό βότσαλο. Είναι καλοκαίρι και έχει αποτραβηχτεί από το μεγάλο πλάτος του. Τα τζιτζίκια τραγουδάνε. Ανεβαίνεις το πέτρινο γεφύρι και περνάς από κάτω. Το νερό υπέροχο. Ξαφνικά σου έχει φύγει η παντόφλα που φοράς για να προστατευτείς από τις πέτρες και δεν έχεις καταλάβει πως μπήκες στο νερό και κάνεις μπάνιο με τα ρούχα.
