Τα τελευταία χρόνια από τότε που μπήκαμε στο μνημόνιο και λίγο μετά,γινόταν και γίνεται λόγος αν θα χρεωκοπήσουμε η όχι.Με αυτήν την έννοια κοιμόμαστε με αυτήν την έννοια ξυπνάμε.Αυτό μόνο μας ενδιαφέρει.Το ότι χρεωκόπησε η ψυχή μας το είναι μας oλόκληρο δεν μας νοιάζει διόλου.Τίποτα μα τίποτα δεν μας αγγίζει.Μας πήρε η σβάρνα η ασχήμια έγινε ένα με τη ζωή μας,η βρωμιά, η αφισορύπανση, η γραφορύπανση, η άναρχη δόμηση που μας μαυρίζουν την αισθητική μας αφήνουν ανεπηρέαστους. Θεωρήσαμε και θεωρούμε αυτό το μέρος που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε ως τον κυριότερο εχθρό μας και έτσι ασελγούμε πάνω του επί δεκαετίες. Kάναμε τα πάντα μα τα πάντα για να το καταστρέψουμε και τώρα μας κακοφαίνεται που διαλύεται. Ας αφήσουμε λοιπόν τις δικαιολογίες του τύπου εμείς δεν φταίμε αλλά μόνο οι άλλοι, εγχώριοι και εξωτερικοί παράγοντες. Ατομική ευθύνη δεν ξέρουμε τι σημαίνει.Τώρα όμως που η δαμόκλειος σπάθη είναι πάνω από τα κεφάλια μας θα τη μάθουμε θέλουμε δεν θέλουμε. Εμείς μόνο για τις μειώσεις των μισθών μας θα σηκωθούμε από τον καναπέ για να φωνάξουμε και να διαμαρτυρηθούμε.
Για την εγκληματικότητα,τη λαθρομετανάστευση, το δημογραφικό, την αυξανόμενη ανεργία,τα εθνικά θέματα και τα προαναφερθέντα επίσης, ούτε μια ψευτοπορεία δεν κάνουμε.Ειλικρινά απορώ πως δεν έχει ξεσηκωθεί ο κόσμος για ζητήματα που είναι κυριολεκτικώς ζωής και θανάτου. Μάλλον η κακομοιριά μας δεν μας το επιτρέπει αλλά και κάποιοι άλλοι που έχουν το μονοπώλιο τέτοιων εκδηλώσεων. Τραγικά πράγματα τα βλέπουμε πλέον ως φυσιολογικά. Η χαλάρωση και η ευδαιμονία εξαιτίας του καταναλωτικού τρόπου ζωής, μας αποπροσανατόλισε. Η τάση που είχαμε να περνούμε όσο το δυνατόν περισσότερο ευχάριστα, με δανεικά λεφτά παρακαλώ,έστειλε τα άψυχα κορμιά μας πάνω στα βράχια και τα τσάκισε.
Έτσι φτάσαμε στο τραγικό σημείο άνθρωποι που επένδυσαν στο σαθρό κράτος που αδιάκοπα δανειζόταν να χάνουν τις δουλειές τους. Το τσάκισμα μας αυτό,η κατάρρευση μας καλύτερα, ξεκίνησε πρωτίστως στον εσωτερικό μας κόσμο πολύ πριν εκδηλωθεί προς τα έξω. Αυτό που ονομάζουμε οικονομική κρίση είναι το τέλος της διαδρομής και όχι η αρχή της.
Συν τις άλλοις έχουμε αρχίσει εδώ και καιρό να ζούμε στιγμές και σκηνές απερίγραπτης σήψης
Εντούτοις το μυαλό του καθενός πάει μόνο στο ευρώ. Ένα σχεδόν πρόσφατο παράδειγμα τέτοιας σήψης, που χαραχτηριστικά μου έχει μείνει στο μυαλό, είναι η δολοφονία ενός ανθρώπου λίγο πριν αντικρύσει το νεογέννητο παιδί του! Που να φανταζόταν ο δυστυχής Μανώλης Καντάρης ότι το δικαίωμα αυτό θα του το στερούσαν τρεις λαθρομετανάστες για μια κάμερα παρακαλώ. Και φυσικά τέτοιοι τύποι που προέβησαν και προβαίνουν δυστυχώς σε τέτοιες πράξεις δεν έχουν καμία σχέση με ομοεθνείς τους και μη που βγάζουν τίμια το ψωμί τους στην Ελλάδα. Ειρήσθω εν παρόδω,οι υπερφλίαροι εδώ και χρόνια υπερασπιστές τους γιατί δεν είχαν την ευαισθησία να δώσουν συλλυπητήρια στην οικογένεια του άτυχου άντρα;Εάν έδωσαν και δεν το γνωρίζω να τους πω αναδρομικά ένα μεγάλο μπράβο.Επειδή αποφεύγω να βλέπω τηλεόραση το ίδιο προτείνω και σε εσάς, ο πάτρωνας τους Λάκης Λαζόπουλος αναφέρθηκε στο τότε συμβάν; Έκανε κάποια ζωντανή σύνδεση μέσω της εκπομπής του με το σπίτι του κεκοιμημένου;Θυμάστε τις ζωντανές συνδέσεις που έκανε από την «Υπατία» για το θέμα των μη νομίμων μεταναστών που έσερναν από τη μύτη για καιρό ένα ολόκληρο κράτος,που θέλει μάλιστα να λέγεται και ευρωπαϊκό; Φαντάζεστε να συνέβαινε το αντίθετο τι θα έκανε; Nα έπεφταν δηλαδή νεκροί οι τρεις λαθρομετανάστες,φυσικά ένα τέτοιο γεγονός δεν θα το ήθελε κανείς, από τα χέρια του εκλιπόντος; Τι θα έκανε λοιπόν; Πολύ απλά θα χαλούσε το σύμπαν.
Οι επαγγελματίες υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης ζωής γενικότερα,γιατί δεν ξεσήκωσαν τον κόσμο μετά τον θάνατο αυτού του ανθρώπου; Το γράφω αυτό γιατί σε άλλες περιπτώσεις είναι γνωστό το τι έκαναν και τη διάθεση έχουν να ξανακάνουν. Έχουμε τον ορισμό της επιλεκτικής ανθρωπιάς ναι η όχι;
Ανθρωπιστές όπου μας συμφέρει. Καταπίνουμε όμως τη γλώσσα μας όπου δεν μας συμφέρει. Με επιστέγασμα τέτοια αποτρόπαια γεγονότα θα ήταν κατά κάποιο τρόπο λάθος να πούμε αυτό που ισχυρίζονται κάποιοι ότι η εγκληματικότητα δηλαδή βρίσκεται εκτός ελέγχου. Το ορθότερο έχω τη γνώμη είναι να πούμε ότι το έγκλημα έχει αναλάβει τα ηνία της χώρας! Μέσα λοιπόν σε λίγα χρόνια που ξεκίνησε να διαμορφώνεται αυτή η άθλια κατάσταση, που το γιγάντωμα της το βλέπουμε μπροστά μας,κατόρθωσαν κάποιοι με την ανοχή και την συνενοχή της καθεμίας και του καθενός μας να φέρουν στην πατρίδα χρέη,ατασθαλίες,σκάνδαλα,περισσότερα εθνικά προβλήματα,υπογεννητικότητα,εγκληματικότητα,λαθρομετανάστευση, φυσικά ανασφάλεια και ατημωρητί όλα αυτά.
Ξέχωρα από αυτά τα εθνικής σημασίας προβλήματα επιπροσθέτως δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι πάσχουμε ατομικά και κοινωνικά βαρύτατα. Μόνο από το γεγονός ότι μειώθηκε η καταναλωτική μας ευχέρεια,θα παραδεχτούμε ότι νοσούμε. Πιπιλίζουμε συνέχεια και συνέχεια οικονομική κρίση. Ποια οικονομική κρίση μωρέ; Ρωτήστε κανά μεγαλύτερο να σας πει. Δεν είχαν να φάνε και αυτές τις σκηνές απείρου κάλλους που ζούμε καθημερινά δεν τις είχαν ζήσει ούτε ζωγραφιστές. Το μείζον όμως πρόβλημα,η κρίση αλλιώς δεν είναι κυρίως οικονομική αλλά θέλει και τη στοιχειώδη αντίληψη για να το καταλάβεις. Η κρίση είναι καθαρά πνευματική.
Είναι κρίση πολιτισμική, είναι έλλειψη παιδείας,είναι έλλειψη απλής καθημερινής κουλτούρας στην οποιαδήποτε συμπεριφορά μας,είναι ότι θέλετε είναι και πάνω από όλα δηλώνει απομάκρυνση από το Θεό και προσκόλληση ξέρετε σε ποιον!
Προσπαθούμε όμως να αποποιηθούμε εντέχνως την όποια ευθύνη μας αναλογεί λες και δεν συντελέσαμε με πρωταγωνιστικό μάλιστα ρόλο σε αυτήν, συνάπτοντας άριστες πελατειακές σχέσεις με τον πολιτικό κόσμο και υλιστική σχέση με τον μικρόψυχο και αχόρταγο εαυτό μας.
Μάθαμε μια ζωή να γκρινιάζουμε να νιώθουμε αδικημένοι, ωστόσο τώρα που μας έχει πιάσει μεγάλη στεναχώρια με την επικρατούσα πλέον κατάσταση και νομίζουμε ότι όλα έχουν τελειώσει να δω έχουμε τις αντοχές να διαβούμε το Ρουβίκωνα ή θα συνεχίσουμε στο ίδιο μοτίβο γκρίνιας;
Γιατί λοιπόν τώρα βρίζουμε τους πολιτικούς; Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη ας κάνουμε την αυτοκριτική μας και μαζί με το είδωλο μας θα δούμε και τον τοπικό βουλευτή αυτόν που «βόλεψε» στη δουλειά εμάς,το παιδί μας και το συγγενή μας γιγαντώνοντας το δημόσιο.Τον τοπικό βουλευτή που του ζητάμε ακόμα και σήμερα τα ίδια χωρίς ίχνος συστολής παρακαλώ. Το δημόσιο,για το οποίο συνεχώς χύνεται πολύ μελάνι, για να υπάρχει πρέπει αυτό το δύσμοιρο κράτος να παράγει περισσότερα από όσα καταναλώνει,να εξάγει και με τα έσοδα να μπορεί να συντηρεί το δημόσιο και το κάθε δημόσιο. Πως να το κάνουμε αυτή είναι η αλήθεια.Λάθη επομένως δεν έκαναν οι πολιτικοί;Φυσικά και μάλιστα εγκληματικά. Εκμεταλλεύτηκαν όμως στο έπακρο τον αυτοευνουχισμό της κριτικής μας σκέψης που είχε ως αποτέλεσμα την υποταγή μας απέναντι τους. Στα πλαίσια της ολοκληρωτικής μας ιδιοτέλειας η υποταγή μας.
Μιας αγιάτρευτης ιδιοτέλειας η οποία τραυμάτισε θανάσιμα το κοινωνικό σύνολο.Το μόνο που μας ενδιέφερε και ενδιαφέρει είναι το χρήμα για να μπορεί να ικανοποιεί ακόμη και σήμερα την αστείρευτη υλοφροσύνη μας.Τα λόγια του Χριστού «Τί γάρ ωφελήσει άνθρωπον, εάν κερδίσει τον κόσμον όλον, και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού» ΜτΘ16,26 μας αφήνουν παγερά αδιάφορους.
Τέλος, την χιλιοειπωμένη οικονομική κρίση που ζούμε σήμερα σε αυτή τη χώρα που έτσι όπως πάει θα γίνει χώρος,την προφήτευε από το 1986 παρακαλώ ο Γιάννης Μαρίνος τότε διευθυντής του Οικονομικού Ταχυδρόμου σε άρθρο του με τον γλαφυρό τίτλο «Προτιμούμε να πνιγούμε χορεύοντας, όπως οι επιβάτες του Τιτανικού». Τον άκουσε αυτόν κανείς και κάποιους άλλους μετρημένους στα δάχτυλα σοβαρούς ανθρώπους που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και δεκαετίες; Όχι.Ξέρετε γιατί; Γιατί ένα καρκινογόνο σύστημα που αποτελείται από παντελώς ανεύθυνους τύπους με παιδαριώδη επιπολαιότητα στη συμπεριφορά τους δεν θα πάρει ποτέ στα σοβαρά,τους σοβαρούς. Στο χέρι μας είναι να διαψεύσουμε τον Γ. Μαρίνο και να μην πνιγούμε. Έχουμε τη διάθεση να γίνουμε κύριοι του εαυτού μας και παράλληλα να βρούμε την ανθρωπιά μας που είναι κρυμμένη και όχι χαμένη κάπου βαθειά μέσα μας; Θέλει σκληρή προσπάθεια,πίστη στις δυνατότητες μας και κυρίως να αφήσουμε κατά μέρους εκφράσεις του τύπου Έτσι πως μας Κάνανε, Έτσι πως μας Καταντήσανε παραδεχόμενοι ουσιαστικά ότι ήμασταν αθύρματα και έρμαια στις ορέξεις των κυβερνώντων και των μη κυβερνώντων. Πάνω από όλα όμως θέλει πίστη στο Θεό που αν δεν μας ξέχασε ήδη με αυτά που κάνουμε,μπορεί και να μας βοηθήσει. Ας του το ζητήσουμε.Χαίρεται.
Μιλτιάδης Α. Ηλιάδης
