Της Χριστιάννας Λούπα – www.palmografos.com
Αηδιασμένη κι εγώ με τα τεκταινόμενα στη χώρα μας το τελευταίο διάστημα, ψάχνω απεγνωσμένα στην καθημερινότητα να βρω κάποια είδηση που να μην αφορά βιασμό. Επιδημία! Πανούκλα!
Όμως…
Ο Παναγιώτης Μίχος, γιος του κατηγορούμενου παιδοβιαστή Ηλία Μίχου, ήταν διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ μέχρι τις 10 Οκτωβρίου. Την ημέρα εκείνη ο όμιλος Alter Ego του ανακοίνωσε την απόλυσή του. Απλά τα πράγματα: «Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα», σύμφωνα με τη λογική της εφημερίδας. Χώρια η κοινωνική κατακραυγή, αν γίνει ευρέως γνωστή η ταυτότητά του και το κόστος για το έντυπο.
Πόσο contra jus fasque, δηλαδή αντίθετο στο νόμο και τη δικαιοσύνη, είναι να κουβαλούν τα παιδιά στην πλάτη τις αμαρτίες των γονέων! Πόσο σκληρό και άδικο! Πρόκειται για ένα βάρος δυσβάσταχτο, που θα τους στιγματίσει και θα τους κατατρύχει δια βίου. Αμέτρητες ζωές έχουν καταστραφεί δια της ολέθριας αυτής επαγωγικής λογικής ανά τους αιώνες. Ο Δημοσθένης, για παράδειγμα, αναφέρει κάποιον Κυρσίλο που θεωρήθηκε προδότης, γιατί υπέκυψε στον Ξέρξη, τον οποίο οι Αθηναίοι σκότωσαν δια λιθοβολισμού. Κατόπιν, οι γυναίκες έκαναν ακριβώς το ίδιο και στη σύζυγό του.
Δεν είναι λίγες οι φορές, άλλωστε, που έχουμε δει συγγενείς ή οικογένειες ολόκληρες να φορτώνονται αυτό το βαρίδι, να καταντούν δακτυλοδεικτούμενοι και αποδιοπομπαίοι και εντέλει να μη βρίσκουν στον ήλιο μοίρα: «Ο γιος του τάδε!», «Ο αδερφός του τάδε!», «Αφού είναι τέτοια η μάνα, τα ίδια θα είναι και η κόρη» κλπ. Όμως, ούτε ο γιος, ούτε ο αδερφός, ούτε η κόρη είναι ο/η τάδε. Είναι μια ανεξάρτητη προσωπικότητα, γι’ αυτό και οικογενειακή ευθύνη δεν υφίσταται ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να υφίσταται.
Ας μην ξεχνάμε: υπό τη συναισθηματική φόρτιση και αγανάκτηση για τα ειδεχθέστατα πρόσφατα συμβάντα – όταν εμπλέκονται παιδιά, αποτροπιασμός και θυμός χτυπούν κόκκινο, η δε απαίτηση για σκληρή τιμωρία είναι αδήριτη – ο κίνδυνος να γίνουν λάθη ελλοχεύει. Το τάχος και η οργή είναι εχθροί των ορθών αποφάσεων, επισήμανε κάποτε ο Διόδοτος. Γι’ αυτό και υπάρχει η Δικαιοσύνη, η οποία είναι η μόνη και τελική αρμόδια να αποφανθεί. Εάν υπάρχουν επιβαρυντικά στοιχεία για τον κύριο Παναγιώτη Μίχο, αν υπάρχει συγκάλυψη, όπως υπονόησε η Alter Ego, τότε ας επιληφθεί εισαγγελέας και ας αποδοθεί ευθύνη. Όμως, ευθύνη – πόσο μάλλον ενοχή! – δεν δύναται να στοιχειοθετηθεί στη συγγενική σχέση και μόνο σ’ αυτήν!
Εξάλλου, η κοινωνία σηκώνει πάντα το δάχτυλο εκ των υστέρων και ξεχνά ότι είναι αυτή η ίδια που προπαρασκευάζει το έγκλημα∙ ο εγκληματίας απλά το εκτελεί.
