Σαν χθες την θυμάμαι αυτή τη μέρα και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια!
Ήταν απόγευμα Δευτέρας 7 Νοεμβρίου 2016, εμείς στο τελευταίο τετράκλινο του διαδρόμου, στον τέταρτο όροφο του «Αγίου Σάββα».
Περιμέναμε τα αποτελέσματα από τις πρωινές αιματολογικές εξετάσεις, κλείναμε 9 μήνες μάχης και ο Δημήτρης είχε αρχίσει να κουράζεται.
Έλπιζε πως όλα θα ήταν όπως την πρώτη φορά, 3 μήνες θεραπειών και μετά όλα καλά!
Αυτή όμως η μάχη δεν ήταν αγώνας ταχύτητας, αλλά Μαραθώνιος, μια μεγάλη απόσταση που έπρεπε να διανύσουμε.
Είχαμε εδώ και λίγο καιρό, αφήσει το ιδιωτικό θεραπευτήριο, για πολλούς λόγους και είχαμε επιλέξει τον ΓΑΟΝΑ «Άγιος Σάββας».
Προφανώς οι συνθήκες δεν ήταν «ειδυλλιακές», αλλά θυμάμαι εκείνο το απόγευμα άκουσα τον ενθουσιασμό της, από τον βηματισμό της, ήταν η Δέσποινα Νάση η γιατρός του Δημήτρη.
Στάθηκε στην πόρτα με ένα χαμόγελο και μια λάμψη σχεδόν θριαμβευτική είπε:
«Ορίστε Σιάχο πάρε τις αιματολογικές σου»
Και ήταν σαν να του απένειμε μετάλλιο!
Ήταν πραγματικά μια νίκη, οι καρκινικοί δείκτες επιτέλους έπεφταν, είχαμε καιρό να μετρήσουμε μια τέτοια νίκη.
Εκείνη την μέρα ένιωσα πως δεν είμαστε μόνοι σε όλο αυτό, είμαστε ομάδα και συμπολεμιστές.
Εκείνο το απόγευμα, η Δέσποινα που είχε ένα μικρό παιδί να την περιμένει στο σπίτι, έμεινε στο νοσοκομείο για τ’ αποτελέσματα του Δημήτρη.
Εκείνο το απόγευμα, το ωράριο της είχε τελειώσει, αλλά επέλεξε να μας δώσει χαρά!
Θα μπορούσε να περιμένει μέχρι την επόμενη μέρα στην ενημέρωση, δεν θα άλλαζε κάτι στην «έκβαση», έμεινε όμως … έμεινε για να ξανά βρούμε την πίστη μας στον άνθρωπο.
Εσείς οι γιατροί και κυρίως οι ογκολόγοι, που μπορείτε να κρατάτε ζωντανή την ενσυναίσθηση σας, να ξέρετε πως είστε η «καλύτερη θεραπεία».
Δέσποινα μου δεν σου είπα ποτέ ένα δυνατό μεγάλο ευχαριστώ για όλα …
φτάνει όμως ένα;
Πίστη Κρυσταλλίδου
