Έχω εκφράσει πολλές φορές την άποψη πως είναι σημαντική η παρουσία «δικού μας» Υπουργού σε μία κυβέρνηση. Σε οποιαδήποτε κυβέρνηση.
Η Δυτική Μακεδονία τόσο στην πενταετία(σχεδόν) Τσίπρα όσο και στα δύο χρόνια Μητσοτάκη, είχε μόλις μία Υφυπουργό, για περίπου 1 χρόνο.
Το παράδοξο μάλιστα σε αυτά τα σχεδόν 7 χρόνια ήταν πως το κυβερνών κόμμα(είτε ΣΥΡΙΖΑ είτε ΝΔ) διέθετε 4! Βουλευτές στην Π.Ε. Κοζάνης και κανείς δεν άνοιξε την πόρτα Υπουργείου.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επέλεξε τη δοκιμασμένη λύση του Μιχάλη Παπαδόπουλου.
Δε ξέρω αν είναι γεωγραφική η επιλογή, αν είναι κομματική(ο Παπαδόπουλος έχει ισχυρούς δεσμούς σε συγκεκριμένα μπλοκ εντός ΝΔ), είναι όμως επιλογή ουσίας για τη Δυτική Μακεδονία και την Π.Ε. Κοζάνης.
Φυσικά κανείς δεν μπορεί να πει πως τώρα λύσαμε τα προβλήματά μας.
Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι όλες οι πόρτες άνοιξαν και θα ορμάμε στα κέντρα των αποφάσεων απαιτώντας τα πάντα και γρήγορα.
Δεν πάει έτσι, για όσους το σκέφτονται ενδεχομένως…
Αλλά ναι, μια φωνή υπάρχει.
Και τον Μιχάλη δεν τον λες τυχαίο στο πολιτικό παιχνίδι.
Το χέρι μου στη φωτιά δεν το βάζω για τίποτα, αλλά γνωρίζοντας σχετικά την φιλοσοφία του εκτιμώ πως 5 πράγματα θα τρέξουν για την περιοχή, 2-3 περιπτώσεις που λίμναζαν θα τις σπρώξει, λίγο φωνή παραπάνω θα την έχουμε.
Όσο για το τοπικό πολιτικό παιχνίδι, είναι ξεκάθαρο πως ο Παπαδόπουλος από σήμερα μπορεί να νιώθει λίγο δικαιωμένος.
Ενισχυμένος θα πω εγώ, αλλά έχοντας διαβεί μια δύσκολη πενταετία, κυνηγώντας ακόμα και τη θέση του στο ψηφοδέλτιο, δίνοντας μια τεράστια μάχη για την εκλογή του και χάνοντας στην πορεία πολιτικούς «φίλους», οι οποίοι αναζήτησαν αλλού τις διασυνδέσεις τους, όπως και να το κάνεις μια ρελάνς του τη «χάρισε» ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Και επειδή οι εκλογές μπορεί να μην είναι και μακριά, βάλτε τα κάτω.
Κάτι μου λέει πως κάποιοι σήμερα έψαξαν στην ατζέντα τους το… «σβησμένο» τηλέφωνο του Μιχάλη.
Κάποιοι ίσως να φρόντισαν από νωρίτερα να φτιάξουν τις σχέσεις τους με τον νέο Υφυπουργό.
Το νόμισμα όμως έχει και την άλλη όψη.
Κάτι μου λέει και ίσως όχι άδικα, πως ο Μιχάλης θα έχει να διαχειριστεί μια σειρά προβλημάτων που προκύπτουν για την περιοχή.
Διότι τώρα δεν είναι Βουλευτής που μπορεί να βγάζει και καμιά ανακοίνωση για την Ακρινή, μιλώντας για αδράνεια της κυβέρνησης. Τώρα είναι στην κυβέρνηση…
Δεν μπορεί να δείχνει την Κεραμέως ή να μένει σιωπηρός για τη μείωση των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο.
Και φυσικά δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα για την απολιγνιτοποίηση.
Δε ξέρω αν το αντέχει, αλλά ένα σάκο του μποξ τον βρήκαμε…
