Ο Προεδρικός Θεσμός ως Μέσο Πολιτειακής Εκτροπής, γράφει ο Κόττης Κωνσταντίνος  

Σήμερα είναι μια ημέρα μεγάλη για την ανθρωπότητα. Ωστόσο προτίμησα να γράψω «ουχί ιδιωτικώς», καθώς ως χώρα βρισκόμαστε εν μέσω πολιτικής θύελλας, θεσμικής, παραβατικής και πάντα υπό την δαμόκλειο δημοσιονομική σπάθη. Αφορμή να γράψω πολιτικά, είναι για να τοποθετηθώ απέναντι σε μια συνηθισμένη ανά 5ετία πολιτική πρακτική, να χρησιμοποιείται ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας, προκειμένου να εξυπηρετηθούν πολιτικές σκοπιμότητες που αγγίζουν τα όρια της συνταγματικής εκτροπής. Για να μην παρεξηγηθώ, οφείλω να ξεκαθαρίσω πως δεν πιστεύω στον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας. Πρόκειται για έναν θεσμό, που συγκροτήθηκε με σαφώς αντιμοναρχικό χαρακτήρα, ο οποίος στις χώρες όπου καταλύθηκε η μοναρχία ανέλαβε να καλύψει το βασιλικό κενό. Και αν σε πολλές χώρες, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συνεχίζει να έχει ουσιαστικό εκ του Συντάγματος ρόλο, στην Ελλάδα αυτό δεν συμβαίνει εδώ και δεκαετίες.

Στη χώρα μας ο θεσμός θεσπίστηκε το 1924, καθώς έπρεπε να καλυφθεί και εδώ το χάος που δημιούργησε η Μικρασιατική Τραγωδία. Τότε που οι Βασιλικοί υπέσκαπταν τον άλλο «εθνάρχη» Ελευθέριο Βενιζέλο, αλλά τελικά σε αυτόν τον λάκκο μπήκε μέσα όλος ο Ανατολικός και όχι μόνο Ελληνισμός και φυσικά και η ίδια η «Ελληνική» Μοναρχία. Για την Ιστορία, Πρόεδροι της Πρώτης Νεότερης Ελληνικής Δημοκρατίας, διετέλεσαν οι Παύλος Κουντουριώτης, Θεόδωρος Πάγκαλος και Αλέξανδρος Ζαΐμης, σε μια περίοδο που μόνο για Δημοκρατία δεν μπορείς να κάνεις λόγο.

Είναι γνωστό το ότι όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ανέλαβε το πρώτον την ηγεσία της χώρας το 1981, βρίσκοντας ως Πρόεδρο Δημοκρατίας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή(από το 1980), προέβη σε συνταγματική αναθεώρηση με σκοπό την αποδυνάμωση του ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας. Στην συνέχεια αν και υποσχέθηκε στον Καραμανλή ανανέωση στη  προεδρική του θητεία, τελικά επέλεξε τον Χρήστο Σαρτζετάκη, για ένα ρόλο που πλέον είχε ρίξει αυλαία με την αναθεώρηση. Αυτόν τον οπορτουνισμό του Ανδρέα, τον πληρώνουμε μέχρι σήμερα.

Ύστερα από αυτό, ο θεσμός αποτελούσε και αποτελεί μια απολύτως αργόμισθη ανώτατη θέση, της οποίας ο ρόλος περιορίζεται στις τυπικές εντολές σχηματισμού Κυβερνήσεων, τα ταξίδια στο εξωτερικό και τις παραστάσεις σε εκδηλώσεις στο εσωτερικό, τις τυπικές υπογραφές και ενημερώσεις και εν τέλει σε έναν παχυλό κρατικοδίαιτο μισθό που δεν αποδίδει απολύτως τίποτα. Ά να μην ξεχάσω και τα λεγόμενα άτυπα συμβούλια των αρχηγών κομμάτων.

Έχοντας μια Κυβέρνηση που ούτως ή άλλως ασκεί εξουσία ένεκα ανάγκης χωρίς ουσιαστικά δεδηλωμένη, μια αβέβαιη μάλλον χωρίς αυτοδυναμία διαδοχή υπό του  ΣΥΡΙΖΑ, ερωτώ: Τι εξυπηρετεί αυτός ο θεσμός; Ένας θεσμός που ανέκαθεν προσφέρονταν για την ανατροπή της εκάστοτε εκλογικής εντολής, αφού απαιτεί 180 ψήφους. Γιατί, λοιπόν, δεν προχωρούμε στην απεμπλοκή του ανύπαρκτου ως ρόλου, πλέον, Προεδρικού θεσμού, από την κοινοβουλευτική εξουσία; Δεν βλέπω κανένα λόγο να υφίσταται αυτή η σύνδεση. Ούτως ή άλλως η όποια λαϊκή εντολή δεν γίνεται σεβαστή, αφού όλα τα κόμματα εξουσίας, κάνουν βασιζόμενα σε δημοσκοπήσεις, ότι περνάει από το χέρι τους, ώστε να οδηγούν σε παραίτηση των όποιων κυβερνήσεων, πριν την συμπλήρωση της 4ετίας.

Υ.Γ: Χριστός Ετέχθη! Καλές Γιορτές!