Η παγκόσμια οικονομική ανακατάταξη που ήδη συντελείται πρόκειται να προκαλέσει μια νέα μορφή παγκόσμιου οικονομικού περιβάλλοντος. Η έξοδος της Μ. Βρετανίας από την Ε.Ε. (Brexit) μαζί με την επιβαλλόμενη δασμολογική πολιτική που ξεκίνησε να ασκεί ο Τραμπ στις Η.Π.Α. – η οποία νομοτελειακά θα προκαλέσει αντίστοιχες αντιδράσεις από τους υπόλοιπους παγκόσμιους οικονομικούς «παίχτες» Ε.Ε., Κίνα και Ρωσία – διαμορφώνουν ένα νέο παγκόσμιο οικονομικό σκηνικό. Σε αυτό φαίνεται ότι οι «ευκολίες» που προσέφερε το παγκοσμιοποιημένο οικονομικό μοντέλο με την αποδοτική οικονομικά αλλά συχνά ανεξέλεγκτη δράση των αγορών, θα αναμειχθεί με μιας νέας μορφή προστατευτισμού, τουλάχιστον σε σχέση με τις οικονομικές συναλλαγές αλλά και το διεθνές εμπόριο σε πρώτη φάση. Ταυτόχρονα συντελείται ένα καταρχάς γεωπολιτικό και κατ’ επέκταση οικονομικό «ξεκαθάρισμα» παγκόσμιας κλίμακας στην Μέση Ανατολή, με τους Δυτικούς να συνασπίζονται ώστε να απομονώσουν και τελικώς να αποδυναμώσουν την Ρωσία, με τελικό στόχο να την βγάλουν από την «μέση» των γεωπολιτικών και οικονομικών εξελίξεων που είχε μπει με επιτυχία τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Καθώς η γεωπολιτική και οικονομική αποδυνάμωση της Ρωσίας θα έχει καίριες επιπτώσεις για το παγκόσμιο ενεργειακό και οικονομικό περιβάλλον, αποτελώντας έναν ακόμα παράγοντα ραγδαίου μετασχηματισμού του διεθνούς οικονομικού τοπίου.
Σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα καλείται να βρει βηματισμό και σχέδιο πραγματικής ανάκαμψης, ώστε να μην ξαναβιώσει τον εφιάλτη της πτώχευσης και να μπει με επιτυχία σε διαδικασία ανάκαμψης. Οι επιλογές που θα κάνει η χώρα το επόμενο διάστημα, θα καθορίσουν αν πρόκειται να βγούμε όντως από την κρίση, ή να συνεχίσουμε να «φυτοζωούμε» για δεκαετίες ακόμα όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες. Όπως έχω ξαναγράψει, αν υπάρχει ένα θετικό από την κρίση που μαστίζει την χώρα την τελευταία δεκαετία, είναι ότι μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας έπαψε να πιστεύει στα παραμύθια μαγικών λύσεων. Αφού η ελληνική κοινωνία πτώχευσε, έπεσαν οι μισθοί και οι συντάξεις της στα Τάρταρα και έμειναν άνεργα τα παιδιά της, κατάλαβε σε μεγάλο βαθμό ότι υψηλό βιοτικό επίπεδο με δανεικά λεφτά, δεν πάνε μαζί. Κατάλαβε επίσης ότι ένα πολιτικό σύστημα που κλέβει και διαφθείρει συστηματικά για δεκαετίες, αλλά ταυτόχρονα μας κάνει και «χατίρια», δεν πρόκειται να φέρει πραγματική ανάπτυξη. Κατάλαβε ακόμα ότι συντάξεις στα 50-55 έτη τελικώς δεν ωφελούν κανέναν (ούτε τον δικαιούχο…), όπως κατάλαβε ότι δεν γίνεται να αφήνονται συστηματικά μεγαλοεπιχειρηματίες να κατακλέβουν το ελληνικό δημόσιο, μέσω αμαρτωλών συμβάσεων, διαφθοράς και φοροδιαφυγής, χωρίς ποτέ κανένας από αυτούς να είχε την παραμικρή επίπτωση από την ελληνική Δικαιοσύνη και το κράτος. Τουναντίον, όσοι κατέκλεβαν αυτό το κράτος σε μεγάλη ή μικρότερη κλίμακα, μέχρι τώρα μάλλον έχουν επιβραβευτεί. Καθώς έχουν «παρκάρει» τα μαύρα ή κλεμμένα χρήματά τους σε κάποιο τραπεζικό λογαριασμό ή σε κάποιο ντουλάπι και παρακολουθούν σιωπηροί όλους τους υπόλοιπους γύρω τους να μάχονται για την επιβίωση. Να σημειώσω ότι αυτοί οι Έλληνες είναι πάρα πολλοί σε αριθμό, και σαφώς δεν περιορίζονται στα αθηναϊκά σαλόνια της Εκάλης ή της Κηφισιάς, αλλά υπάρχουν σε κάθε μέρος και γωνιά της Ελλάδας…
Στο παραπάνω περιβάλλον λοιπόν, η χώρα καλείται να κάνει «επανεκκίνηση» υπό τελείως διαφορετικές βάσεις. Προσωπική μου άποψη είναι ότι οφείλουμε πρωτίστως να κάνουμε έναν ειλικρινή διάλογο με τον εαυτό μας και αποδεχτούμε τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα, χωρίς ιδεοληψίες και αγνοώντας πιθανά πρόσκαιρα οφέλη που μπορεί να αφορούν την προσωπική μας κατάσταση. Αν αυτός γίνει, θα μετουσιωθεί σε πληθώρα (πολιτικών & προσωπικών) επιλογών που θα ελευθερώσει εμάς, τους ανθρώπους μας αλλά κυρίως θα ελευθερώσει την πατρίδα. Θεωρώ πως οι περισσότεροι εσωτερικά γνωρίζουν ποιο είναι το σωστό και τι πρέπει να γίνει, στα περισσότερα ζητήματα και όσο πολύπλοκα και αν είναι. Βασική και διαχρονική πεποίθηση του γράφοντος είναι πως αυτός ο λαός έχει την δύναμη να ξεχωρίσει και να μεγαλουργήσει παρόλα τα λάθη και τις παθογένειες του παρελθόντος. Καταλήγοντας και εκφράζοντας προσωπική ευχή και πεποίθηση, περιορίζομαι να αναφέρω ότι στην μετασχηματική περίοδο που ήδη έχουμε μπει – μετά από την εθνική και προσωπική ταλαιπωρία που βιώσαμε – θα ανταποκριθούμε στο ύψος και την ευθύνη των περιστάσεων…
