Η εκπομπή ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ με τον Αντώνη Πουγαρίδη φιλοξένησε τον Στέργιο Βίττη και συζήτησαν για τη ζωή του μακαριστού πατρός Ευσέβιου Βίττη με αφορμή το μνημόσυνό του την Κυριακή 8/11 στον Ιερό Ναό Αγίου Μηνά Βλάστης.
Ο ανιψιός του σπουδαίου αυτού ιερωμένου που είχε σημαντικό έργο και είχε την καταγωγή του από τη Βλάστη Εορδαίας, έχει κάνει σημαντικό έργο το οποίο δεν είναι γνωστό στο εύρη κοινό. Με σκοπό αυτό τελείται το μνημόσυνό του στη γενέτειρά του στη Βλάστη.
Φέτος συμπληρώθηκαν 17 χρόνια από την κοίμηση του μακαριστού πατρός Ευσέβιου. Ο ίδιος έδωσε τη ζωή του στο να βοηθάει τους συμπολίτες του, σε Γαλλία, Σουηδία αλλά και στο Σιδηρόκαστρο όπου κατέληξε. Επίσης, εξομολογούσε χιλιάδες πολίτες και αρκετοί βρέθηκαν πνευματικά κοντά του.
Γεννήθηκε το ’27 στη Βλάστη, στη συνέχεια η οικογένεια μετακόμισε στην Πτολεμαΐδα, εκεί πήγε σχολείο και μάλιστα πήρε απολυτήριο από το Γυμνάσιο με είκοσι (20), κάτι σπάνιο. Φοίτησε στη Θεολογική σχολή του ΑΠΘ, κατέβηκε Αθήνα και διακόνησε στην εκκλησιαστική οργάνωση ζωή. Βρέθηκε στο εξωτερικό έχοντας σκοπό να ακολουθήσει ακαδημαϊκή πορεία. Πέρασε από τη Γαλλία και κατέληξε στη Σουηδία και στο Πανεπιστήμιο Ουψάλας συνέγραψε το διδακτορικό του, το οποίο και οικειοποιήθηκε ένα τρίτο άτομο. Ο μακαριστός γέροντας είπε πως δεν είναι θέλημα θεού να ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα και μετά από προτροπή ενός μητροπολίτη έγινε μοναχός αρχικά και έπειτα ιερομόναχος και διακόνησε στο Σουηδία.
Είτε ως κληρικός ή ως μοναχός είχε τεράστιο έργο, καθώς στάθηκε δίπλα σε εκατοντάδες ανθρώπους μετανάστες στη Σουηδία, υποστηρίζοντάς τους τόσο πνευματικά όσο και υλικά. Υποδέχονταν μετανάστες σε λιμάνια, τους καθοδηγούσε, τους ενίσχυε οικονομικά καθώς πάντα εργάζονταν για να έχει χρήματα να διακονεί. Έκανε μαθήματα σε Έλληνες μετανάστες στα Σουηδικά, ενώ έκανε μαθήματα ελληνικών στα παιδιά, ενώ υπηρετούσε ασθενείς στα νοσοκομεία.
Είναι πολλές οι μαρτυρίες ανθρώπων που βίωσαν τη φιλανθρωπική του δράση, μάλιστα υπήρξε και περίπτωση ζευγαριού Ελλήνων που έβρισκαν κάθε πρωί τα ψώνια της ημέρας για να έχουν τα προς το ζην.
Στενή σχέση είχε και με τον μετέπειτα Άγιο Παΐσιο.
Κάποια στιγμή επί δικτατορίας τον ζήτησε η Ελληνική πρεσβεία να παρουσιαστεί, ωστόσο τον είχαν πληροφορήσει ότι ήθελε το καθεστώς να τον συλλάβει και δεν παρουσιάστηκε. Αντ’ αυτού, «φυγαδεύτηκε» σε άλλη πόλη της Σουηδίας, όπου και εργάστηκε. Εκεί έκανε εκκλησία. Με την έλευσή του στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε αρχικά στο Άγιο Όρος και μετέπειτα πήγε στο Σιδηρόκαστρο , όπου και κηδεύτηκε.
Ο ίδιος διατηρούσε τους δεσμούς με τον τόπο του, αγαπούσε το χωριό του στη Βλάστη, είχε αφήσει μάλιστα τα βιβλία του στο χωριό. Είχε στείλει δέματα με ρουχισμό σε οικογένειες που είχαν ανάγκη. Ενώ παρενέβη για να μεταβάλουν γνώμη οι Σουηδοί που είχαν κάνει εργαστήριο στη Βλάστη, καθώς η αρχική τους γνώμη ήταν να πάνε στο Λίβανο, με την συμβολή του να έρθει η δομή τότε στη Βλάστη να ήταν πολύ σημαντική παρότι ο κόσμος δεν το ξέρει.































