Κήρυγμα Κυριακής Γ΄ Ματθαίου ( Μτθ στ΄22-33 )
(Κυριακή 21 Ιουνίου 2026)
Διανύουμε τις ημέρες της Νηστείας των Αγίων Αποστόλων και η Εκκλησία μας, με τη σοφία που τη διακρίνει, προβάλλει σήμερα έναν λόγο του Χριστού, που αγγίζει μια από τις βαθύτερες αγωνίες του ανθρώπου. Πρόκειται για τη μέριμνα, την ανησυχία και το άγχος που συχνά κατακλύζουν την καρδιά μας. Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία οι άνθρωποι αγωνιούν για πολλά πράγματα. Για την εργασία τους, για την οικονομική τους κατάσταση, για την υγεία τους, για την πορεία των παιδιών τους ακόμη και για το μέλλον αυτού του κόσμου. Μέσα σε αυτή τη διαρκή ανασφάλεια ακούγεται ο λόγος του Χριστού: « Μην ανησυχείτε για τη ζωή σας» και λίγο παρακάτω «Να επιδιώκετε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του ». Ο Κύριος δεν αγνοεί τις δυσκολίες της ζωής. Δεν παραβλέπει τις πραγματικές ανάγκες του ανθρώπου. Δεν προτρέπει στην αδιαφορία ούτε στην αμέλεια. Δεν αναφέρει να εγκαταλείψουμε τις ευθύνες μας και να πάψουμε να εργαζόμαστε. Εκείνο που θέλει να θεραπεύσει είναι η υπερβολική μέριμνα, η αγχώδης προσκόλληση στα γήινα, η κατάσταση εκείνη κατά την οποία ο φόβος για το αύριο κυριαρχεί στην ψυχή και εκτοπίζει την εμπιστοσύνη προς τον Θεό. Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα αρχίζει με μια χαρακτηριστική εικόνα. « Ο λύχνος του σώματος είναι ο οφθαλμός ». Το μάτι του ανθρώπου, είναι εκείνο που φωτίζει ολόκληρο το σώμα. Όπως αυτό επιτρέπει στον άνθρωπο να βλέπει το φως, έτσι και η πνευματική κατάσταση της καρδιάς καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη ζωή. Εάν το πνευματικό μας βλέμμα είναι καθαρό, τότε όλα φωτίζονται από την παρουσία του Θεού. Εάν όμως η καρδιά μας κυριαρχείται από τον εγωισμό, την ανασφάλεια και τον φόβο, τότε σκοτεινιάζει ολόκληρη η ύπαρξή μας. Γι’ αυτό ακριβώς ο Χριστός συνεχίζει λέγοντας ότι κανείς δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους. Δεν είναι δυνατόν να έχει ως κέντρο της ζωής του συγχρόνως τον Θεό και τον μαμωνά, δηλαδή τον πλούτο και την απόλυτη προσκόλληση στα υλικά αγαθά. Ο άνθρωπος πάντοτε θα υπηρετεί εκείνο που αγαπά περισσότερο. Όταν η καρδιά του προσκολλάται αποκλειστικά στα υλικά, τότε ακόμη και αν αποκτήσει πολλά, δεν παύει να αισθάνεται φτωχός. Αντίθετα, εκείνος που έχει τον Θεό στο κέντρο της ζωής του ανακαλύπτει έναν πλούτο που δεν εξαρτάται από τις εξωτερικές συνθήκες. Στη συνέχεια ο Ιησούς στρέφει το βλέμμα μας προς τη δημιουργία. Μας δείχνει τα πετεινά του ουρανού που δεν σπέρνουν ούτε θερίζουν και όμως τρέφονται από την πρόνοια του Θεού. Μας δείχνει τα κρίνα του αγρού που δεν κοπιάζουν ούτε υφαίνουν και όμως είναι στολισμένα με ομορφιά μεγαλύτερη από εκείνη του βασιλιά Σολομώντος. Δεν πρόκειται βεβαίως για προτροπή προς αδράνεια. Τα πτηνά πετούν και αναζητούν την τροφή τους. Τα λουλούδια αναπτύσσονται σύμφωνα με τους νόμους που έθεσε ο Δημιουργός. Ο Χριστός θέλει να μας διδάξει κάτι βαθύτερο. Θέλει να μας υπενθυμίσει ότι πίσω από ολόκληρη τη δημιουργία βρίσκεται η πατρική πρόνοια του ουράνιου Πατέρα. Εάν λοιπόν ο Δημιουργός φροντίζει για αυτά τα δυο, πόσο περισσότερο φροντίζει για τον άνθρωπο που είναι πλασμένος κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ερμηνεύοντας το χωρίο αυτό τονίζει ότι η υπερβολική μέριμνα αποτελεί ένδειξη ελλείψεως εμπιστοσύνης προς τον Θεό. Δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να εργάζεται ή να προνοεί. Σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει να παραδίδεται στην αγωνία σαν να είναι μόνος στον κόσμο αυτό. Πόσο επίκαιρος είναι ο λόγος αυτός στη σύγχρονη εποχή; Πολλοί άνθρωποι έχουν γεμίσει τη ζωή τους με υποχρεώσεις, προγράμματα και φόβους. Αποκτούν αγαθά αλλά δεν αισθάνονται ασφαλείς. Εξασφαλίζουν ανέσεις αλλά δεν βρίσκουν ανάπαυση. Η αιτία βρίσκεται στο ότι συχνά αναζητούμε την ασφάλεια εκεί όπου δεν μπορεί να βρεθεί. Την αναζητούμε στα χρήματα, στην κοινωνική αναγνώριση ή στις ανθρώπινες βεβαιότητες. Όλα αυτά όμως είναι πρόσκαιρα και μεταβαλλόμενα. Η αληθινή ειρήνη γεννιέται όταν ο άνθρωπος παραδίδει τη ζωή του στα καλά χέρια του Θεού. Όταν προσεύχεται, όταν κοινωνεί, όταν αγωνίζεται πνευματικά, όταν ζει μέσα στην Εκκλησία, όταν εμπιστεύεται ότι ο ουράνιος Πατέρας γνωρίζει τις ανάγκες του πριν ακόμη τις εκφράσει. Γι’ αυτό και το αποκορύφωμα του σημερινού Ευαγγελίου βρίσκεται στα λόγια του Κυρίου: «Να επιδιώκετε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του». Αυτή είναι η μεγάλη προτεραιότητα της ζωής του χριστιανού. Πρώτα ο Θεός. Πρώτα η σχέση μαζί Του. Πρώτα η σωτηρία της ψυχής. Όχι επειδή τα υπόλοιπα δεν έχουν αξία, αλλά επειδή όταν μπει ο Θεός στη σωστή θέση, τότε όλα τα υπόλοιπα βρίσκουν τη δική τους θέση. Ο Χριστός δεν μας καλεί σε μια ζωή χωρίς ευθύνες. Μας καλεί όμως σε μια ζωή χωρίς απελπισία. Δεν μας ζητά να σταματήσουμε να εργαζόμαστε. Μας ζητά να πάψουμε να ζούμε χωρίς εμπιστοσύνη σε αυτόν που είναι τα πάντα. Δεν μας υπόσχεται ότι δεν θα συναντήσουμε δυσκολίες. Μας διαβεβαιώνει όμως ότι δεν θα είμαστε ποτέ μόνοι μέσα σε αυτές. Μέσα στην περίοδο της Νηστείας των Αγίων Αποστόλων η Εκκλησία μας καλεί να ανανεώσουμε την εμπιστοσύνη μας προς τον Θεό. Όπως οι Απόστολοι άφησαν τα δίχτυά τους και ακολούθησαν τον Χριστό με απόλυτη εμπιστοσύνη, έτσι κι εμείς καλούμαστε να παραδώσουμε στα χέρια Του τους φόβους, τις ανησυχίες και τις μέριμνές μας. Από το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα ας κρατήσουμε τρία πολύτιμα μηνύματα: Πρώτον, η καθαρή καρδιά και το φωτισμένο πνευματικό βλέμμα, μας βοηθούν να βλέπουμε τη ζωή μέσα από το φως της παρουσίας του Θεού. Δεύτερον, η υπερβολική μέριμνα δεν λύνει τα προβλήματα του ανθρώπου, ενώ η εμπιστοσύνη στην πρόνοια Του χαρίζει ειρήνη και δύναμη. Τρίτον, η Βασιλεία του Θεού πρέπει να αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα της ζωής μας, ώστε όλα τα υπόλοιπα να αποκτούν το αληθινό τους νόημα και τη σωστή τους θέση. Ας αγωνισθούμε λοιπόν να αναζητούμε πρώτα τον Θεό και τη δικαιοσύνη Του και ας έχουμε τη βεβαιότητα ότι ο ουράνιος Πατέρας γνωρίζει τις ανάγκες μας και φροντίζει πάντοτε για τα παιδιά Του. Αμήν.
