Μια περίληψη ρε παιδιά… – Από τη στήλη ΑΝΕΜΟΔΕΙΚΤΗΣ (6/12)

Λες, άντε να τον τιμήσω τον τάδε βουλευτή, τον οποίο μπορεί και να τον ψήφισες κιόλας, και να διαβάσω την ομιλία που έκανε στη Βουλή για κάποιο θέμα, που τη βλέπεις δημοσιευμένη στα τοπικά μέσα ενημέρωσης.
***
Και ξεκινάς, με καλή διάθεση, όρεξη και κουράγιο, αποφασισμένος να φτάσεις μέχρι τέλος, για να δεις και τι λέει.
***
Αλλά πώς; Όταν μια τέτοια ομιλία είναι κάποιες χιλιάδες λέξεις, το να φτάσεις ακόμα και στη μέση είναι πραγματικό… ανδραγάθημα.
***
Αν δε φτάσεις στο τέλος, δεν το συζητάμε. Είσαι για να παίρνεις, δίκαια και άξια, μετάλλιο ανδρείας ή εξαίρετων πράξεων.
***
Γι’ αυτό έχουν κάθε δίκιο όσοι βλέποντας να αποστέλλεται προς δημοσίευση από το γραφείο του Βουλευτή ολόκληρη ομιλία χιλιάδων λέξεων, αναφωνούν: «Μια περίληψη ρε παιδιά…», ή έστω «το κεντρικό νόημα, τι ήθελε να πει ο Βουλευτής».
***
Το γιατί δεν το κάνουν, οι ερμηνείες ποικίλουν. Άλλοι γιατί τους λείπουν οι κατάλληλοι συνεργάτες, άλλοι γιατί θέλουν να εντυπωσιάσουν αφού αν δει ο ψηφοφόρος τόσο μεγάλη ομιλία και μάλιστα απ’ το βήμα της Βουλής, μπορεί να πει «για να είναι τόσα πολλά, σίγουρα θα είναι και καλά».
***
Άλλοι, επειδή γοητεύονται τόσο απ’ τα όσα έγραψαν και εκφώνησαν που δύσκολα θα έκοβαν και μια πρόταση.