Τον Απρίλιο του 1997 για πρώτη φορά το 5ο Γυμνάσιο Πτολεμαΐδας λαμβάνει μέρος στους Πανελλήνιους Μαθητικούς Αγώνες Αρχαίου Δράματος και Σύγχρονου Θεάτρου. Για το διαγωνισμό αυτό, λίγο καιρό πριν, είχε συσταθεί μια μαθητική θεατρική ομάδα υπό την καθοδήγηση της φιλολόγου κας Γιώτας Καραγκιόζη και τη θερμή υποστήριξη της μέχρι σήμερα διευθύντριας του γυμνασίου κας Ελένης Βασιλείου. Από τότε ξεκίνησε μια θεατρική «παράδοση» στο σχολείο αυτό που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Το πόσο ωφέλιμη για τον ψυχισμό και την καλλιέργεια των μαθητών είναι η «μαθητεία» σε μια θεατρική ομάδα δεν είναι της παρούσης να αναλυθεί, σημειώνω όμως το γεγονός πως μέχρι σήμερα είναι σημείο αναφοράς για ‘μένα εκείνη η δημιουργική εμπειρία που ευτύχησα να βιώσω, αφενός ως μαθητής του σχολείου αυτού και αφετέρου ως μέλος της θεατρικής του ομάδας. Μία από τις πολλές παραστάσεις που παρακολουθήσαμε τα μέλη της θεατρικής ομάδας στο πλαίσιο του εν λόγω μαθητικού διαγωνισμού ήταν και «Η Τελετή» του Παύλου Μάτεσι ανεβασμένη από μια αντίστοιχη θεατρική ομάδα ενός σχολείου της Σκύδρας. Δεν ξέρω αν η παράσταση αυτή με ενθουσίασε λόγω της δικής μου απειρίας ή λόγω της εξαιρετικής ερμηνείας των σχεδόν συνομήλικων μου ηθοποιών. Αυτό που ξέρω τώρα πια μετά από σχεδόν 18 χρόνια είναι πως από τότε θαυμάζω την γραφή του θεατρικού συγγραφέα, λογοτέχνη και μεταφραστή Παύλου Μάτεσι, από τον θάνατο του οποίου συμπληρώνονται δύο χρόνια στις 20 Ιανουαρίου.
Ο Παύλος Μάτεσις βραβεύτηκε για την «Τελετή» με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου το 1966 επίσης με το Έπαθλο Κάρολος Κουν το 1989 για το θεατρικό έργο «Περιποιητής Φυτών». Τα βραβεία και οι διακρίσεις που κέρδισε για τα έργα του είναι πολλές και αφορούν όχι μόνο τα θεατρικά του κείμενα αλλά και τα πεζά του.
Τα μυθιστορήματά του «Η Μητέρα του Σκύλου», «Ο Παλαιός των Ημερών» και το «Πάντα Καλά» κυκλοφορούν σε δεκατέσσερις χώρες. Τα σχόλια της ευρωπαϊκής κριτικής για τα έργα του είναι εγκωμιαστικά: «Επιτέλους από την Ελλάδα ένας συγγραφέας που δεν περιγράφει εύθυμους χωριάτες να χορεύουν συρτάκι».
Στα έργα του ο Μάτεσις απομυθοποιεί και χλευάζει τον ελληνικό μικροαστισμό και τη θρησκοληψία. Μάλιστα αναφέρει πως τα δυο βασικά εμπόδια του συγγραφέα είναι η πατρίδα και η θρησκεία. Ο ίδιος θεωρεί πατρίδα του τον ίδιο του τον εαυτό και δηλώνει άθεος. Ο Μάτεσις μαζί με τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και τον Κώστα Μουρσελά εκπροσωπούν το λεγόμενο «Θέατρο του μικροαστισμού» που εμφανίζεται στα μεταπολεμικά χρόνια στην Ελλάδα.
Ο μελετητής του θεάτρου, Βάλτερ Πούχνερ, αναφέρει πως τα έργα του Μάτεσι είναι σαν τελετουργίες πόνου που υφίστανται συγγραφέας και αναγνώστης. Ο ίδιος ο συγγραφέας λέει πως το βιβλίο δεν προορίζεται μόνο για να χαρίσει τη χαρά. Αισθητικά ο πόνος και ο τρόμος είναι συναισθήματα ισχυρότερα από τη χαρά και αποτελούν πρώτη ύλή για τη συγγραφή. Επίσης πως ο πόνος είναι απαραίτητο συστατικό της ζωής του ανθρώπου. Ωστόσο ο ίδιος επιδοκιμάζει την «αθεράπευτη αισιοδοξία» και εξοργίζεται με την «κακομοιριά» (ηττοπάθεια).
Ο Παύλος Μάτεσις γεννιέται στο χωριό Δίβρη της Ηλείας το 1933. Σπουδάζει θέατρο (πτυχίο ηθοποιού), μουσική (πτυχίο βιολιού) και ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά). Εργάζεται ως τραπεζικός υπάλληλος αλλά τελικά εγκαταλείπει οριστικά τη θέση αυτή για να αφοσιωθεί στο γράψιμο.
