*Δόκιμος Ψυχολόγος / Υπό διαμόρφωση Ψυχοθεραπευτής – σε μακρά θεραπεία με την ακαδημαϊκή κοινότητα
Κάθε πλειστηριασμός δεν σηματοδοτεί απλώς τη μεταβίβαση ενός τίτλου. Συχνά, λειτουργεί και ως τελετουργική ρήξη με ό,τι υπήρξε τόπος, ρίζα, μνήμη. Εκεί όπου η έννομη τάξη απαριθμεί οφειλές, οι άνθρωποι βιώνουν απώλειες, όχι μόνο υλικές, αλλά βαθιά ταυτοτικές. Μνήμες που δεν αποσβένονται, δεσμοί που δεν αναπληρώνονται. Ιστορίες που δεν καταγράφονται στα συμβόλαια, αλλά παραμένουν ζωντανές στις ρωγμές των τοίχων, στις σιωπές, στις συνήθειες.
Υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να αντέξουν την αίσθηση ότι έχουν διαγραφεί πλήρως από τον κόσμο των άλλων και, κυρίως, από τον τόπο που αισθάνονται πως ανήκουν. Όταν αυτή η ταυτότητα δεν κατοικεί πουθενά, η ψυχική κατάρρευση δεν αργεί. Για κάποιους, το σπίτι δεν είναι απλώς μια στέγη. Συνορεύει με την ύπαρξη και οργανώνει τον ψυχικό χώρο γύρω από έναν σταθερό πυρήνα. Είναι η υλικότητα της μνήμης και η θεμέλια προέκταση της προσωπικής ιστορίας. Το αόρατο όριο ανάμεσα στο Εγώ και στην αοριστία της ύπαρξης.
Ο 75χρονος, πρώην πιλότος από τον Μύτικα Χαλκίδας, δεν φαίνεται να λύγισε από μία και μόνη πράξη αναγκαστικής εκποίησης. Είχε ήδη καταπονηθεί από μια μακρόχρονη φθορά, από πολυετή οικογενειακή αντιδικία, από τη διαρκή εμπειρία της αποξένωσης, ενόσω τίποτα πια δεν τον προστάτευε από τη διάλυση των βεβαιοτήτων του. Η πράξη του δεν ήταν μόνο εγκληματική. Ήταν και συμβολική, καθώς αποτύπωσε βίαια αυτό το εσωτερικό ρήγμα. Δεν σκότωσε έναν άγνωστο. Στράφηκε εναντίον εκείνου που ερχόταν να κατοικήσει στη θέση του, στον χώρο που άλλοτε του πρόσφερε υπόσταση. Και όταν η αποτρόπαια πράξη ολοκληρώθηκε, στράφηκε στον εαυτό του. Έμεινε μόνος με την απουσία του.
Η αυτοχειρία που ακολούθησε δεν μαρτυρεί μετάνοια. Ενσαρκώνει το τέλος της δυνατότητας να υπάρξει χωρίς τον τόπο που τον όριζε. Όχι ως περιουσία, αλλά ως ψυχικό θεμέλιο. Έναν τόπο που είχε χαθεί υπαρξιακά, πριν χαθεί νομικά.
Η ζωή του 50χρονου θύματος τερματίστηκε με τρόπο άδικο, οδυνηρό, τραγικό. Ήταν παρών σε μια ιστορία που δεν του ανήκε. Κι όμως, βρέθηκε να ενσαρκώνει τον ρόλο του εισβολέα, την απειλή της αποστέρησης. Και πλήρωσε με τη ζωή του το ασύμμετρο βάρος μιας ξένης ματαίωσης.
Αυτό το έγκλημα δεν εξωραΐζεται. Μπορεί, όμως, να ιδωθεί ως ένδειξη μιας πολύ βαθύτερης κοινωνικής απορρύθμισης. Μας φέρνει αντιμέτωπους με την απόσταση ανάμεσα στη νομική πρόβλεψη και την ψυχική βαρύτητα. Υπενθυμίζει πως η απώλεια της ιδιοκτησίας δεν βιώνεται για όλους ως τεχνική διαδικασία. Για κάποιους, συνιστά ρήγμα στη συνοχή του εαυτού. Το «κατοικείν» παύει να είναι απλώς δικαίωμα και γίνεται όρος ύπαρξης.
Το έγκλημα αυτό δεν προέκυψε από εμμονή με ένα ακίνητο, αλλά από όσα είχαν συμπυκνωθεί στον συγκεκριμένο τόπο: την ανάγκη για υπόσταση, την αδυναμία επεξεργασίας της ματαίωσης, τον φόβο της διάλυσης. Υπήρξε μια τελευταία, απεγνωσμένη προσπάθεια να διασωθεί το εσωτερικό τοπίο ενός ανθρώπου που, ήδη, ένιωθε άστεγος μέσα του. Σε έναν ακήρυχτο χώρο, όπου η ψυχή δεν έχει πια πού να επιστρέψει.
