ΜΗ ΟΚΝΕΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣΘΑΙ ΑΡΡΩΣΤΟΝ – Γράφει ο Νικηφόρος Μανάδης

Σειρὰχ 7,35
Πόσες φορὲς σκεφτόμαστε νὰ ἐπισκεφθοῦμε κάποιον ἄρρωστό μας καὶ ἀναβάλλουμε ἢ ὀκνοῦμε=τεμπελιάζουμε. Θέτουμε προτεραιότητες ἄλλες καὶ ἀπίθανες καὶ δὲν τὸν ἐπισκεπτόμαστε. Στὴ συνέχεια ἀκοῦμε ὅτι ὁ ἐν λόγῳ ἀσθενὴς ἐξεδήμησε. Ἀμέσως μετανοιώνουμε. Ἔρχεται ἡ πικρὴ γεῦσι, ὅτι θὰ μπορούσαμε νὰ τὸν εἴχαμε ἐπισκεφθῆ, ἀλλά…
Πάντα μνημονεύω τὸ ἑξῆς γεγονὸς τῆς διακονίας μου. Ἦλθε ἕνα βραδάκι στὸ Ναὸ ποὺ βρισκόμουν μία γυναῖκα καὶ ζητοῦσε νὰ κοινωνήση ὁ ἀσθενὴς σύζυγός της, χωρὶς βέβαια νὰ ἦταν καὶ τόσο βαριά. Τῆς ἀπάντησα, πὼς ἀφοῦ δὲν εἶναι καὶ τόσο βαριά, τότε νὰ ἔλθω τὸ πρωΐ. Ὅμως μὲ μιὰ δεύτερη, καλλίτερη σκέψι, τῆς εἶπα νὰ πᾶμε νὰ τὸν κοινωνήσουμε τὴν ἴδια ὥρα. Πράγματι πήγαμε καὶ ὁ ἄνθρωπος ἀνακάθισε πολὺ ἄνετα καὶ ἐξομολογήθηκε καὶ κοινώνησε. Κι ὅμως τὸ ἐρχόμενο πρωΐ, ποὺ θὰ πήγαινα νὰ κοινωνήση, εἶχε ἀποβιώσει. Θὰ στενοχωριόμουν ἀπὸ πολὺ μέχρι ἀφάνταστα, ἂν κρατούσαμε τὴν πρώτη συνεννόησι.
Τελευταῖα ἔζησα πάλι τὸ ἴδιο. Πῆγα σὲ ἀσθενῆ καὶ ἐξομολογήθηκε καὶ κοινώνησε. Μοῦ εἶπε κατευθεῖαν ὁ ἴδιος, «Σὲ περίμενα!». Μὲ χρέωσε βαρὺ χρέος καὶ συγκινήθηκα τέλος γιὰ τὸ ἀμοιβαῖο ραντεβού. Τὶ θὰ ἔχανα ἂν ἀνέβαλα ἢ ἂν ὀκνοῦσα!!! Ἤδη μᾶς βλέπει ὁ ἀγαπητὸς ἀδελφός μας ἀπὸ τὰ αἰώνια καὶ εὔχεται ὑπὲρ ὅλων ἡμῶν!
Ὅλα αὐτὰ γνώριζε ὁ Σοφὸς Σειρὰχ ὅταν ἔγραφε περὶ τὸ 190-180 π.Χ «μὴ ὄκνει ἐπισκέπτεσθαι ἄρρωστον» (7,35). «Μὴν τεμπελιάζης νὰ ἐπισκεφθῆς ἕναν ἄρρωστο». Διάβαζα αὐτὸν τὸν λόγο, ὅταν πρὶν ἀπὸ καιρὸ μοῦ τηλεφώνησε ὁ Παναγιώτης νὰ πᾶμε νὰ ἰδοῦμε ἕναν ἀσθενοῦντα Γέροντα ἱερέα γείτονά του, ποὺ γιόρταζε τοῦ ἁγίου Κωνσταντίνου. Δυστρόπησα λίγο, ἀλλὰ ἀκούοντας τὴν προτροπὴ τοῦ Σειρὰχ πήγαμε μαζὶ καὶ μὲ ἄλλους. Ψάλλαμε μαζί του ὅλα τὰ πανέμορφα ἀναστάσιμα. Καὶ χάρηκε ὁ Γέροντας σὰν νὰ τοῦ εἴχαμε χαρίσει πολλὰ ἀκριβὰ χρυσαφικά. Σὲ λίγο κι αὐτὸς ἔφυγε. Μετάνοιωσα ποὺ δυστρόπησα. Γέμισε ἡ καρδιά μου. Συγκινήθηκα.
Σκέπτομαι. Μὲ πόσα ἁπλᾶ καὶ πάμφθινα μποροῦμε νὰ πλουτίσουμε συνανθρώπους μας, ποὺ δὲν ζητοῦν ἀκριβὰ πράγματα, ἀλλὰ μιὰ ἐπίσκεψι καρδιᾶς! Χρωστῶ εὐγνωμοσύνη στοὺς εὐαίσθητους ἀνθρώπους, ὅταν μὲ ἐξαναγκάζουν νὰ πράξω τέτοια ἁπλᾶ καὶ συγχρόνως τόσο ἀκριβὰ ἔργα.
Ὁ Θεὸς νὰ τοὺς εὐλογῆ!
17 Αὐγούστου 2019
ἀρ.νι.μα.