Από τα φαιδρά περάσαμε οριστικά στα τραγικά. Ο ολισθηρός κατήφορος στον οποίο έχουμε μπει δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Η κατάσταση στη χώρα μετά την Κυριακή θα είναι σίγουρα δύσκολη όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα. Το ΟΧΙ δεν έχει να κάνει με υπερηφάνεια και το ΝΑΙ με υποταγή και υποτέλεια. Κανείς δεν είναι περισσότερο ή λιγότερο πατριώτης από τους άλλους. Η δική μου ανησυχία έχει να κάνει με το εξής: Τούτη η κυβέρνηση ανήλθε στην εξουσία καβάλα πάνω στο ψέμα της κατάργησης του Μνημονίου μαζί με όλους τους εφαρμοστικούς νόμους, με ένα νόμο και ένα άρθρο και τις ανέφικτες υποσχέσεις του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Αποδείχθηκε ανακόλουθη και στα δύο.
Τώρα, εδώ και έξι μήνες, και ενώ διαπραγματεύεται ένα νέο μνημόνιο σε αντικατάσταση του παλαιού, η χώρα έχει μείνει χωρίς συμμάχους, οι τράπεζες χωρίς ρευστό, το δημόσιο ταμείο άδειο, τα ελλείμματα στον ουρανό και φυσικά το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης έχει πάει στις καλένδες. Η πολιτική δειλία ανάγκασε τον επί κεφαλής να φυγομαχήσει μέσω ενός στρεβλού δημοψηφίσματος και να αποκαλύψει το σπιθαμιαίο πολιτικό του ανάστημα.
Πολύς από τον κόσμο που προτίμησε τα κόμματα τις συγκυβέρνησης στις προηγούμενες εκλογές λέει ότι ποτέ δεν πίστεψε πραγματικά στις προεκλογικές εξαγγελίες τους. Τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει τον οποιονδήποτε να πιστέψει τώρα πια ότι αυτά, τα ίδια κόμματα λένε την αλήθεια; Τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει κάποιον να πιστέψει ότι αυτήν την φορά δεν θα είναι το λιγότερο ανακόλουθα μεταξύ λόγων και έργων;
Το ΝΑΙ από την άλλη μεριά δεν δίνει επ’ ουδενί άφεση αμαρτιών σ’ αυτούς που οδήγησαν τη χώρα στην κρίση ούτε στις αστοχίες της Ευρωπαϊκής πολιτικής. Αλλά δηλώνει ότι θέλουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση αδιαπραγμάτευτο σπίτι όλων μας. Τι είναι αυτό που κάνει κάποιους να πιστεύουν ότι αν ξεπουλήσουμε το διαμέρισμά μας στην Ευρωπαϊκή πολυκατοικία δεν θα επιστρέψουμε πίσω στη βαλκανική μας τρώγλη;
Η πικρή πραγματικότητα είναι πως η χώρα έχει άμεση ανάγκη χρηματοδότησης. Επιστροφή σε εθνικό νόμισμα συντεταγμένα είναι αδύνατη. Θύμα της θα είμαστε όλοι μας, αλλά περισσότερο αυτοί που δεν πρόλαβαν να αποσύρουν τις καταθέσεις τους, γιατί με αυτές θα γίνει η αναχρηματοδότηση των τραπεζών και οι οικονομικά ασθενείς οι οποίοι αναγκαστικά θα συναλλάσσονται σε υποτιμημένες δραχμές ενώ οι έχοντες (στην ίδια χώρα) σε σκληρό ΕΥΡΩ σε μια οικονομία που θα υπολειτουργεί. Ο περιορισμός της κίνησης κεφαλαίων είναι το πρώτο δυνητικό βήμα. Το παράξενο είναι ότι πολλοί νέοι ονειρεύονται την δραχμή χωρίς να την έχουν ζήσει, ενώ κάποιοι μεγαλύτεροι σε ηλικία νομίζουν πως θα επιστρέψουμε στην “σκληρή” δραχμή του Σημίτη που μας έβαλε στην ΟΝΕ. Το ΟΧΙ που θα σημάνει επιστροφή στην δραχμή δεν θα είναι εφιάλτης, γιατί από τον εφιάλτη κάποτε ξυπνάς, θα είναι εξπρές ταξίδι επιστροφής σε χρόνο παρελθοντικό με τα φρένα σπασμένα.
Εκπαιδευτικός, μέλος της Κ.Ε. της Δράσης.
www.siolios.net
