Το τελευταίο διάστημα έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά για την ονοματοδοσία του γειτονικού κρατιδίου, των Σκοπίων. Η χώρα μας ενδεχομένως όσο ποτέ άλλοτε βιώνει μια εξαιρετικά επισφαλή περίοδο. Ασφαλώς και όχι μόνο εξαιτίας της παρατεταμένης -εξωγενώς προκαλούμενης- οικονομικής κρίσης, αλλά γιατί η πνευματική κατάπτωση δεν έχει προηγούμενο. Ο συνδυασμός, λοιπόν, κοινωνικής μετριότητας και οικονομικής εξαθλίωσης άφησε -όπως ήταν αναμενόμενο- το αποτύπωμα του στην πολιτική ζωή της χώρας.
Πολιτικοί πολυεπίπεδα αμόρφωτοι ενδιαφέρονται κυρίως για την ατομική πορεία τους, αδυνατώντας πολλές φορές αντικειμενικά να αντιληφθούν και να κατανοήσουν τη σοβαρότητα των καταστάσεων. Πολιτικοί δίχως δομημένη σκέψη, δίχως οργανωτικές ικανότητες και κυρίως δίχως ρεαλισμό και όραμα. Τι να περιμένει κανείς από αυτούς;
Ανάμεσα στα κρίσιμα ζητήματα εθνικής σημασίας είναι και το επονομαζόμενο Σκοπιανό. Δηλαδή η ονοματοδοσία του γειτονικού κράτους. Ένα ζήτημα που μετρά κάμποσα χρόνια, κάποιες δεκαετίες τότε που δεν ήθελαν οι «δυτικοί» να κακοκαρδίσουν και επομένως να ρίξουν στην «αγκαλιά» της πρώην ΕΣΣΔ την πρώην ενωμένη Γιουγκοσλαβία, τον Τίτο. Για το λόγο αυτό, δηλαδή εξαιτίας των διπλωματικών διακρατικών συμφερόντων εθελοτυφλούσαν σε όσα συνέβαιναν, ενώ παράλληλα η Ελλάδα ανεχόταν την επικρατούσα κατάσταση. Έπρεπε να είχε ξεκαθαρίσει το ζήτημα!!!!
Μη θέλοντας να καταχραστώ την φιλοξενία που μου παρέχει απλόχερα η εφημερίδα, θέλω σύντομα να υπενθυμίσω-επισημάνω ότι η γλώσσα που χρησιμοποιούν οι κάτοικοι των Σκοπίων έχει βάση την Βουλγαρική. Ο Τίτο κατέβαλε προσπάθεια να την σερβοποιήσει και πλέον μιλάμε για μια βουλγαροσερβική γλώσσα.
Όταν μιλάμε για γλώσσα, μιλάμε αναπόδραστα και για ταυτότητα. Πολύ απλά γιατί η γλώσσα αποτελεί μέρος της ταυτότητας ενός κράτους και των κατοίκων του. Και ενώ έχουμε στα χέρια μας -κυριολεκτικά- πλούσια επιστημονικά εργαλεία ιστορικά και γλωσσολογικά, η Ελληνική πολιτική και οι Έλληνες πολιτικοί δεν φροντίζουν να τα αξιοποιήσουν. Αντιθέτως ακροβατούν, πειραματίζονται, εκτίθενται στο βωμό της πολιτικής επιβίωσής τους, επιβεβαιώνοντας την ακαταλληλότητά τους. Από αυτή τη διαπίστωση-πραγματικότητα δεν εξαιρούνται οι πολιτικοί της Δυτικής Μακεδονίας ή έστω κάποιοι από αυτούς (δεν ξέρω ποιοί….!!!).
Τα συλλαλητήρια της Τετάρτης αποτελούν ένα εργαλείο των πολιτών για να εκφράσουν δημοκρατικά την αντίθεσή τους στις πολιτικές ασχήμιες της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που κακά τα ψέματα προέκυψε εξαιτίας των ψευδών υποσχέσεων που αφειδώς εκσφενδόνιζαν και της ελπίδας που ο λαός περίμενε.
Η συμμετοχή του λαού σε αυτά με πολιτισμένο τρόπο, με άδολο και ειλικρινή πατριωτισμό είναι υποχρέωση απέναντι στην ιστορία, απέναντι σε όσους αγωνίστηκαν για την απελευθέρωσή της Μακεδονίας, καθώς και απέναντι στις επερχόμενες γενιές. Γι’ αυτό η συμμετοχή πρέπει να είναι μαζική, να σταλεί μήνυμα ξεκάθαρο και να περιθωριοποιήσει τους αποδομητές της Ελληνικής ιστορίας, τους παραχαράκτες του Ελληνικού πολιτισμού. Να περιθωριοποιήσει και τις ακραίες εκφράσεις απ’ όπου και αν προέρχονται.
Την Τετάρτη 6 Ιουνίου 2018 σταματάνε οι λοιπές εκδηλώσεις και συμμετέχουμε στο συλλαλητήριο της Πτολεμαΐδας. Επαναπρογραμματίζονται οι άλλες δράσεις διότι τα μείζονα εθνικά ζητήματα δεν περιμένουν. Η Πτολεμαΐδα πρωτοπορεί, οι φορείς της Κοζάνης συνεχίζουν να βρίσκονται σε λήθαργο -κάτι σαν τον ύπνο του δικαίου. Ατομικά και συλλογικά έχει υποχρέωση ο λαός της Κοζάνης να δώσει το παρόν την Τετάρτη στην Πτολεμαΐδα, παραμερίζοντας εκδηλώσεις του «φαίνεσθαι»!!!!
