Τό σημερινό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἐξιστορεῖ ἕνα πραγματικό γεγονός. Ὁ Χριστός, προπορευόμενος ἀπό τούς μαθητές Του, ἀνεβαίνει στά Ἱεροσόλυμα. Οἱ μαθητές Του, θαυμάζουν τό θάρρος Του, καθώς γνώριζαν ὅτι ἐκεῖ ὅπου πήγαινε θά πάθαινε πολλά! Ὁ Ἴδιος, ἀφοῦ παρέλαβε τούς δώδεκα, ἄρχισε νά τούς προετοιμάζει γιά ὅ,τι ἐπρόκειτο νά Τοῦ συμβεῖ! Τά Πάθη Του! Τότε Τόν πλησιάζουν ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης, οἱ γιοί τοῦ Ζεβεδαίου, καί Τοῦ ζητᾶνε πρωτοκαθεδρίες! Ζητᾶνε, ὅταν ἔλθει στήν Βασιλεία Του νά τοποθετήσει τόν ἕναν στά δεξιά καί τόν ἄλλον στά ἀριστερά! Ὁ Χριστός τούς ἀπάντησε μέ ἐρώτηση γιά τό ἄν μποροῦν νά πιοῦν τό ποτήρι τό ὁποῖο Αὐτός ἐτοιμάζεται νά πιεῖ καί ἄν μποροῦν νά βαπτισθοῦν τό βάπτισμα μέ τό ὁποῖο ὁ Ἴδιος βαπτίζεται! Ἀμέσως Τοῦ ἀπάντησαν ὄτι μποροῦν! Τότε τούς ἀνταπαντᾶ, ὄτι ναί μέν θά τά καταφέρουν σ᾿ αὐτό, ἀλλά τό σέ ποιόν θά δοθοῦν οἱ θέσεις τῆς Βασιλείας Του δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τόν Ἴδιο ἀλλά ἀπό τόν Πατέρα Του γιά αὐτούς πού τό ἀξίζουν. Ἀφοῦ ἄκουσαν ὄλα αὐτά οἱ ὑπόλοιποι μαθητές ἀγανάκτησαν γιά τήν συμπεριφορά τῶν δύο ἀδελφῶν. Κατόπιν ὁ Χριστός τούς μάζεψε καί τούς εἴπε ὄτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουν τόν κόσμο σάν νά εἶναι κτῆμα τους καί οἱ ἀνώτεροι ἀξιωματοῦχοι καταδυναστεύουν τόν λαό σάν νά εἶναι δοῦλοι τους. Τούς ἐξηγεῖ ὄτι κάτι τέτοιο δέν πρέπει νά συμβαίνει ἀνάμεσά τους. Ἀντιθέτως, ὅποιος θέλει νά εἶναι μεγάλος ἀνάμεσά τους, πρέπει νά εἶναι ὑπηρέτης ὅλων. Καί ὅποιος θέλει νά εἶναι πρῶτος, πρέπει νά εἶναι δοῦλος ὅλων. Τελειώνει τήν σύντομη καί ταυτόχρονα μεστή νοημάτων παραίνεσή Του μέ τήν αἰτιολόγηση τῆς παραπάνω θέσης. Γιατί καί ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου δέν ἦρθε νά Τόν διακονήσουν ἀλλά Αὐτός νά διακονήσει καί νά δώσει τήν ψυχή Του ὡς λύτρο γιά τόν ἐξαγορασμό τῶν ἀνθρώπων ἀπό τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο.
Ὁ Χριστός, ὡς Παντογνώστης, πλησιάζοντας στό ἐκούσιο Πάθος Του καί ἀπό ἀγάπη πρός τούς στενούς Του συνεργάτες φροντίζει νά τούς προετοιμάσει γιά τά όσα ἐπρόκειτο νά συμβούν. Μᾶς δίχνει τήν πραγματική καί σωστή σχέση τοῦ ἀρχηγοῦ μέ τούς συνεργάτες του. Μοιράζεται ἀκόμη καί τίς ἐπερχόμενες δυσκολίες γιά νά τούς προετοιμάσει νά τίς ἀντέξουν καί ὄχι γιά νά γίνει φορτικός σ᾿ αὐτούς μεταφέροντας λύπη καί στενοχώρια. Ἔτσι, γιά τρίτη φορά προλέγει τό πάθος Του στούς μαθητές Του.
Οἱ μαθητές, ὄμως, δέν συμμερίζονται τά ὅσα τούς ἀναφέρει ὁ Διδάσκαλός τους καί ἐγωϊστικά κινούμενοι νοιάζονται ἀποκλειστικά καί μόνο γιά τήν δική τους μελλοντική ἀποκατάσταση στήν Βασιλεία Του. Συγκεκριμένα, οἱ γιοί τοῦ Ζεβεδαίου, «ἐκμεταλλευόμενοι» τόν Διδάσκαλό τους καί «χρησιμοποιώντας» Τον, βρίσκουν τήν εὐκαιρία νά «τακτοποιήσουν» τούς ἑαυτούς τους. Οὐσιαστικά, μπορούμε νά ποῦμε ὅτι γνωρίζουν κάποια πράγματα γιά τήν πίστη τους, καί αὐτά λανθασμένα.
ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ, πολλές φορές, ἔχουμε μία λανθασμένη – ἐλλιπή ἄποψη γιά τήν πίστη μας καί προσπαθοῦμε μέσα ἀπό τήν ὅποια σχέση μας μέ τόν Χριστό νά ὠφεληθοῦμε προσωπικά καί νά «τακτοποιήσουμε» τόν ἑαυτό μας; ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ, τό πετυχαίνουμε αὐτό φερόμενοι ἐγωϊστικά ἀπέναντι στούς συνανθρώπους μας; Χωρίς, νά ἔχουμε ἀγάπη πρός αὐτούς;
Ἡ ἐξαγωγή τῶν συμπερασμάτων γιά τό σήμερα γίνεται ἀκόμη πιό συναρπαστική μελετῶντας περισσότερο τήν στάση τῶν ὑπολοίπων μαθητῶν. Ποιά ἦταν αὐτή; Ἀγανάκτησαν! Καί αὐτό γιατί ζήλεψαν ἀπό τήν στάση τῶν δύο ἀδερφῶν τήν ὁποία ἑρμήνευσαν ὡς δικό τους ἀποκλεισμό ἀπό τήν Βασιλεία Του Χριστοῦ, καθώς ἤθελαν καί αὐτοί πρωτοκαθεδρίες καί νά τιμηθοῦν περισσότερο ἀπό αὐτούς! Ἀνεξάρτητα ἀπό τό ἄν τό εἶχαν πεῖ φανερά ἤ ὄχι. Ἀλήθεια, ποιό θά ἦταν τό πρόβλημα ἄν ἦταν ὅλοι μαζί στήν Βασιλεία Τοῦ Χριστοῦ;
ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ, πολλές φορές, φερόμαστε μέ ζήλεια ἀπέναντι στόν συνάνθρωπό μας καί τόν κατηγορούμε, ἐνῶ θά ἔπρεπε νά προσπαθοῦμε νά πορευόμαστε ὅλοι μαζί στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ;
Ἀκριβῶς σ᾿ αὐτό τό σημεῖο ὁ Χριστός τούς ἀποκάλυψε ἕνα μεγάλο μυστικό! Τήν διαφορά ἀνάμεσα στήν ἐπίγεια καί τήν οὐράνια ἐξουσία! Τό αἴτημα γιά πρωτοκαθεδρίες, τό ὁποῖο εἴτε ἄμεσα εἴτε ἔμμεσα ὑποβλήθηκε ἀπό ὄλους τούς μαθητές, ὑποδήλωνε τήν σκέψη τους πώς εἶναι κάτι περισσότερο ἀπό τούς ἁπλούς ἀνθρώπους, μιᾶς καί ἦταν καί συνεργάτες τοῦ Χριστοῦ γιά πολλά χρόνια. Κατανοώντας ὁ Χριστός αὐτήν τήν λανθασμένη σκέψη τους, τήν διευκρινίζει ἀναφέροντας ὅτι δέν πρέπει νά εἶναι ἄνθρωποι τῆς ἐξουσίας καί τῆς καταδυνάστευσης ἀλλά ἄνθρωποι τῆς ἀγάπης καί τῆς διακονίας. Ἔμμεσα ἀποδέχεται ὅτι ὄντως εἶναι κάτι ξεχωριστό καί αὐτοί! Τούς δείχνει ὄμως τήν σωστή πορεία. Μήν ξεχνᾶμε ὅτι ζοῦσαν μέσα στόν κόσμο, ὁπότε ἀνθρωπίνως ἦταν δικαιολογημένο νά ἔχουν μία τέτοια ἄποψη.
ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ, πολλές φορές, δέν φερόμαστε ἀπαξιωτικά, ἀλαζονικά, δέν καταδυναστεύουμε τούς συνανθρώπους μας; Καί αὐτό εἴτε ἔχουμε κάποια θέση ἐξουσίας εἴτε ὄχι; ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ, στήν περίπτωση πού δέν τήν ἔχουμε, τήν δημιουργοῦμε αὐτοδικαίως λόγῳ τῆς χριστιανικῆς μας ἰδιότητας; Δέν μᾶς συμφέρει ἡ θυσία καί ἡ ἀγάπη γιατί συγκρούεται μέ τόν ἐγωϊσμό μας! Ἐπιλογή μας! Σ’ αὐτήν τήν περίπτωση, ὄμως, νά μήν ἔχουμε τήν ψευδαίσθηση ὄτι βαδίζουμε κατά Θεόν!
Τά τελευταῖα λόγια τοῦ Χριστοῦ δίνουν τήν ἀπάντηση στό γιατί νά εἶναι ἡ στάση μας ὄπως ἀναφέραμε παραπάνω; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή. Γιατί ἔτσι ἔπραξε καί συνεχίζει νά πράττει ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός! Ὁ Μεσσίας τοῦ κόσμου! Μέ σκοπό ἡ θυσία Του νά σώσει τόν ἄνθρωπο!
Ἔτσι πράττουμε κι ἐμεῖς, ἄν θέλουμε νά εἴμαστε καί ὄχι ἁπλῶς νά λεγόμαστε Χριστιανοί. Χρειάζεται νά ξεχωρίσουμε τά ἐπίγεια ἀπό τά οὐράνια. Τήν ἐξουσία τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν ἐξουσία τοῦ Θεοῦ. Ἄν ὁ ἄνθρωπος θέλει νά εἶναι Χριστιανός, δέν μπορεῖ νά εἶναι Ἐγωϊστής. Δυνάστης. Ἀφεντικό. Ἀρχηγός. Ἀλαζόνας καί ὄ,τι ἄλλο ἀρνητικό. Χρειάζεται νά εἶναι Ταπεινός. Διάκονος. Ὑποτακτικός. Μιμητής τοῦ Χριστοῦ. Ὅλα αὐτά ἐλεύθερα. Χωρίς νά τόν ἀναγκάσει κανείς.
Ὁ Χριστός Θυσιάστηκε γιά τήν Σωτηρία ὁλόκληρου τοῦ κόσμου. Ἐμεῖς ἐπιλέγουμε νά θυσιαστοῦμε γιά τήν πνευματική μας ὠφέλεια;
Καλόν ἀγῶνα!!!
